Лукаша 23 разьдзел

 

 

І, падняўшыся, усё мноства іх прывяло Яго да Пілата.

 

I ŭziaŭšy ŭsio mnostwa ich, pawiali jaho da Piłata.

І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: (мы) знайшлі, што Ён зводзіць народ і забараняе плаціць падаткі кесару, называючы Сябе Хрыстом Каралём.

 

I pačali winawacić jaho, kažučy: My jaho znajšli, što jon buntuje naš narod, i zabaraniaje dawać padatki cezaru, i kaža, što jon jość Chrystus karol.

Пілат жа запытаў Яго, кажучы: Ты ёсьць Кароль жыдоў? Ён жа, адказаўшы яму, сказаў: ты кажаш.

 

Piłat-ža spytaŭsia ŭ jaho, kažučy. Ty karol Judejski? A jon adkazwajučy skazaŭ: Ty kažaš.

І Пілат сказаў архірэям і народу: (я) ня знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

 

I skazaŭ Piłat da archiświataraŭ i hramadaŭ: ja nie znachodžu nijakaj winy ŭ hetym čaławieku.

Але яны настойвалі, кажучы: (Ён) бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж да гэтага мейсца.

 

Ale jany namahali, kažučy: Jon uzburwaje narod, wučačy pa ŭsiej Judei, pačynajučy ad Halilei až siudy.

Пілат жа, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: хíба Гэты Чалавек галілеяц?

 

Piłat-ža, pačuŭšy ab Halilei, spytaŭsia, ci jon čaławiek halilejski.

І, даведаўшыся, што (Ён) з вобласьці падуладнай Гіраду, паслаў Яго да Гірада, які таксама ў гэтыя дні быў у Ярузаліме.

 

A kali dawiedaŭsia, što jon z-pad ułady Herada, adasłaŭ jaho da Herada, katory tak-ža byŭ u Jeruzalimie ŭ henyja dni.

Гірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо на працягу доўгага часу (ён) хацеў убачыць Яго, бо шмат чуў пра Яго, і спадзяваўся ўбачыць цераз Яго які-небудзь знак.

 

A Herad, ubačyŭšy Jezusa, wielmi ŭzradawaŭsia. Bo ad doŭhaha času chacieŭ bačyć jaho, zatym što mnoha čuŭ ab im, i spadziawaŭsia, što pabačyć niejki znak, učynieny im.

І задаваў Яму шмат пытаньняў; але Ён нічога ня адказаў яму.

 

I pytaŭsia ŭ jaho mnohimi sławami, ale jon ničoha jamu nie adkazwaŭ.

Стаялі ж архірэі і кніжнікі, зацята абвінавачваючы Яго.

 

A archiświatary i knižniki stajali, zaŭziata abwinawačwajučy jaho.

Гірад жа з жаўнерамі сваімі, зьняважыўшы і наглуміўшыся над Ім, накінуўшы на Яго сьветлую вопратку, адаслаў Яго да Пілата.

 

I ŭzhardziŭ im Herad z wojskam swaim, i wyśmiejaŭ, adzieŭšy ŭ biełuju wopratku, i adasłaŭ da Piłata.

І сталіся ў той дзень Пілат і Гірад паміж сабою прыяцелямі, бо раней (яны) былі між сабою ў варожасьці.

 

I stalisia pryjacielami Herad i Piłat u toj dzień, bo pierad tym byli dla siabie niepryjacielami.

Пілат жа, склікаўшы архірэяў і начальнікаў і народ,

 

Piłat-ža sklikaŭšy wyšejšych duchoŭnych i ŭłady i narod,

сказаў ім: вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, Які нібыта зводзіць народ; але я, вось, перад вамі расьсьледаваўшы, ня знайшоў у Гэтым Чалавеку ніякай віны, у якой (вы) абвінавачваеце Яго;

 

skazaŭ da ich: Wy prywiali mnie hetaha čaławieka, byccam zwodziačaha narod, i woś ja, pierad wami pytajučysia, nie znajšoŭ u hetym čaławieku nijakaj winy z tych, u katorych wy jaho winawacicie.

а таксама Гірад. Бо я паслаў вас да яго, і вось, нічога вартага сьмерці Ім ня зроблена.

 

Ale i Herad nie, bo ja adasłaŭ was da jaho; i woś ničoha hodnaha śmierci nie dakazana jamu.

Пагэтаму, зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Dyk ja, pakaraŭšy jaho, pušču.

Бо яму трэба было дзеля сьвята звольніць ім аднаго (вязьня).

 

A treba było jamu puścić im na światočny dzień adnaho.

Але ўвесь натоўп моцна закрычаў, кажучы: забі Яго! А нам звольні Бараўву.

 

I zakryčała razam usia hramada, kažučy: Waźmi hetaha, a puści nam Barabbu,

А той быў кінены ў вязьніцу за нейкі бунт, учынены ў месту, і забойства.

 

katory byŭ pasadžany ŭ wastroh za niejki bunt, dakanany ŭ horadzie i za zabojstwa.

Ізноў Пілат, жадаючы вызваліць Ісуса, узвысіў голас.

 

I iznoŭ Piłat hawaryŭ da ich, chočučy zwolnić Jezusa.

Але яны крычалі, кажучы: укрыжуй! укрыжуй Яго!

 

Ale jany kryčali, kažučy: Ukryžuj, ukryžuj jaho!

І трэйці раз сказаў ён ім: якое ж зло зрабіў Ён? Ніякай віны сьмяротнай (я) ня знайшоў у Ім; дык зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Jon-ža treci raz skazaŭ im: Što-ž błahoha jon zrabiŭ? Nijakaj pryčyny śmierci ja ŭ im nie znajšoŭ, dyk pakaraju jaho i zwolniu.

Яны ж доўжылі моцна крычаць, патрабуючы Яго ўкрыжаваць. І перамаглі крыкі іхныя і архірэяў.

 

Ale jany nastawali mocnymi hałasami, damahajučysia, kab byŭ ukryžawany; i nabirali siły ichnyja hałasy.

І Пілат прысудзіў зрабіць па патрабаваньню іхнаму.

 

I Piłat prysudziŭ, kab stałasia ichnaje žadańnie.

І звольніў ім пасаджанага за бунт і забойства ў вязьніцу, каторага яны прасілі. А Ісуса выдаў на іхную волю.

 

I puściŭ im taho, katory za zabojstwa i bunt byŭ pasadžany ŭ wastroh, katoraha jany prasili; a Jezusa wydaŭ na ich wolu.

І калі павялі Яго, дык захапіўшы нейкага Сымона Кірэнэйца, які ішоў з поля, усклалі на яго крыж несьці ззаду за Ісусам.

 

Kali-ž wiali jaho, uziali niejkaha Symona Kirenejca, katory išoŭ z wioski, i ŭzłažyli na jaho kryž, kab nios za Jezusam.

І ўсьлед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія рыдалі і галасілі па Ім.

 

I šła za im wialikaja hramada narodu i žančyn, jakija płakali i hałasili pa im.

Павярнуўшыся ж да іх, Ісус сказаў: дочкі Ярузаліму! ня плачце па Мне, але плачце па сабе і па дзецях вашых.

 

A Jezus, źwiarnuŭšysia da ich, skazaŭ: Dočki jeruzalimskija, nia płačcie nada mnoju, ale sami nad saboju płačcie i nad synami wašymi.

Бо вось надыходзяць дні, у якія скажуць: шчасьлівыя няплодныя і чэравы, якія ня нарадзілі, і пелькі, якія ня кармілі!

 

Bo woś pryjduć dni, u katorych buduć kazać: "Ščaśliwyja biaspłodnyja, i łony, jakija nie radzili, i hrudzi, jakija nie saili".

Тады пачнуць гаварыць го́рам: упадзіце на нас, і ўзгоркам: пакрыйце нас!

 

Tady pačnuć hawaryć da horaŭ: "Upadziecie na nas", i da ŭzhorkaŭ: "Prykryjcie nas".

Бо калі зялёнаму дрэву гэтае робяць, то з сухім што станецца?

 

Bo kali-ž z zialonym dzierawam hetaje robiać, to što budzie z suchim?

Вялі ж разам зь Ім і двух другіх, злачынцаў, каб пакараць сьмерцю.

 

I wiali z im tak-ža dwuch inšych złačyncaŭ, kab im zrabić śmierć.

І калі прыйшлі на мейсца, якое завецца «Чарэпнішча», там укрыжавалі Яго і злачынцаў, аднаго з правага (боку), а другога зь левага.

 

I kali pryjšli na miesca, zwanaje Trupnoha Čerapu, tam ukryžawali jaho, i razbojnikaŭ, adnaho pa prawaj staranie, a druhoha pa lewaj.

Ісус жа казаў: Тата Мой! Даруй ім, бо (яны) ня ведаюць, што робяць. І тыя, што дзялілі вопраткі Ягоныя, кінулі жэрабя.

 

A Jezus kazaŭ: Ojča, adpuści im, bo nia wiedajuć, što robiać. A dzielačysia jahonym adzieńniem, kinuli los.

І стаяў народ, назіраючы. Насьміхаліся ж (зь Яго) разам зь імі і начальнікі, кажучы: іншых выратоўваў, няхай (жа) Сябе Самога выратуе, калі Ён Хрыстос, Божы абранец.

 

I stajaŭ narod uhledajučysia. I z imi naśmiachalisia z jaho staršyja, kažučy: Druhich ratawaŭ, niachaj-ža siabie paratuje, kali jon Chrystus Božy, wybrany.

Таксама і жаўнеры глуміліся зь Яго, падыходзячы і падносячы Яму воцат,

 

Ździekawalisia-ž z jaho i žaŭniery, padychodziačy i padajučy jamu wocat,

і кажучы: калі Ты Кароль жыдоў, выратуй Самога Сябе.

 

i kažučy: Kali ty karol žydoŭski, ratuj samoha siabie.

Быў жа і надпіс над Ім напісаны літарамі грэцкімі, і рымскімі, і жыдоўскімі: Гэты ёсьць Кароль жыдоў.

 

Byŭ-ža nad im i nadpis, napisany litarami hreckimi, łacinskimi i hebrajskimi: "Heta jość karo žydoŭski".

І адзін з павешаных ліхадзеяў зьняважаў Яго, кажучы: калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас.

 

Adzin-ža z tych razbojnikaŭ, što wisieli, bluźniŭ prociŭ jaho, kažučy: Kali ty Chrysus, paratuj samoha siabie i nas.

Другі ж у адказ пярэчыў яму, кажучы: ці ня баішся ты Бога, бо сам засуджаны на тое ж?

 

A adkazwajučy druhi swaryŭsia na jaho, kažučy: Ty i Boha nie baiśsia, choć znachodziśsia ŭ tej samaj kaźni.

І мы (засуджаны) справядліва, бо (мы) атрымліваем вартае нашых учынкаў. А Ён нічога благога ня зрабіў.

 

My-to sprawiadliwa, bo atrymoŭwajem naležnaje za ŭčynki, ale hety ničoha błahoha nie zrabiŭ.

І казаў Ісусу: успомні мяне, Госпадзе, калі прыйдзеш у Валадарства Тваё!

 

I kazaŭ da Jezusa: Panie, pomni aba mnie, kali pryjdzieš u karaleŭstwa swajo.

І сказаў яму Ісус: праўду кажу табе: сягоньня разам са Мною будзеш у раю.

 

I skazaŭ jamu Jezus: Sapraŭdy kažu tabie, siańnia budzieš sa mnoju ŭ rai.

Было ж каля шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.

 

Była-ž blizu hadzina šostaja, i stałasia ciemra pa ŭsiej ziamli až da hadziny dziewiataj.

І сонца было пакрыта цемрай, і завеса ў Сьвятыні была разарвана напалам.

 

I zaćmiłasia sonca, i zasłona światyni raździorłasia papałam.

І, загаласіўшы моцным голасам, Ісус сказаў: Тата Мой! у Рукі Твае аддаю Дух Мой. І, сказаўшы гэтае, аддаў Дух.

 

I zakryčaŭšy wialikim hołasam, Jezus skazaŭ: Ojča, u ruki twaje addaju ducha majho. I heta skazaŭšy, skanaŭ.

А сотнік, убачыўшы, што адбылося, праславіў Бога, кажучы: сапраўды Чалавек Гэты быў праведны.

 

A sotnik, widziačy, što dziejałasia, sławiŭ Boha, kažučy: Sapraŭdy hety čaławiek byŭ sprawiadliwy.

І ўвесь народ, што сабраўся на гэтае відовішча, бачучы, што адбылося, вяртаўся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

I ŭsia hramada tych, što byli razam na hetym widowiščy i bačyli, što dziejałasia, waročalisia, bjučysia ŭ hrudzi swaje.

Усе знаёмыя Ягоныя і жанчыны, якія прыйшлі сьледам за Ім з Галілеі, стаялі воддаль, гледзячы на гэтае.

 

Stajali-ž zdaloku ŭsie znajomyja jaho, i žančyny, jakija byli pryjšoŭšy za im z Halilei, uhledajučysia na hetaje.

І вось мужчына на імя Язэп, прыналежнік сынедрыёна, мужчына добры і праведны,

 

I woś čaławiek, na imia Jazep, katory byŭ radnym, čaławiek dobry i sprawiadliwy,

ён ня згадзіўся з сынедрыёнам і з учынкам іхным, — із Арыматэі, места юдэйскага, і ён таксама чакаў Валадарства Бога.

 

z judejskaha horadu Arymatei; jon byŭ nie zhadziŭšysia z Radaj i ŭčynkami ich, i jon sam čakaŭ karaleŭstwa Božaha;

Ён, прыйшоўшы да Пілата, прасіў Цела Ісусавага;

 

jon pryjšoŭ da Piłata i prasiŭ cieła Jezusa.

і, зьняўшы Яго, абвіў Яго ў ільняное палатно і паклаў Яго ў магілу, высечаную ў скале, дзе яшчэ ніхто ня ляжаў.

 

I źniaŭšy, uwiarnuŭ u pałatno i pałažyŭ jaho ŭ wysiečanym hrobie, u katorym jašče nichto nia byŭ pałožany.

А дзень (той) быў параскева, і надыходзіла субота.

 

A byŭ dzień pryhataŭleńnia i nadychodziła subota.

А жанчыны, якія прыйшлі зь Ім з Галілеі, пайшлі і агледзілі і магілу, і як было пакладзена Цела Ягонае.

 

A padyjšoŭšy žančyny, katoryja pryjšli z im z Halilei, bačyli hrob i jak było pałožana jahonaje cieła.

Вярнуўшыся ж яны прыгатавалі духмянасьці і масьці. І ў суботу засталіся ў спакоі паводля прыказаньня.

 

I wiarnuŭšysia, pryhatowili pachnučyja rečy i alejki. A ŭ subotu-ž supačywali pawodle prykazańnia.