Лукаша 23 разьдзел

 

 

І, падняўшыся, усё мноства іх прывяло Яго да Пілата.

 

Паднялася ўся грамада іх, і павялі Яго да Пілата.

І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: (мы) знайшлі, што Ён зводзіць народ і забараняе плаціць падаткі кесару, называючы Сябе Хрыстом Каралём.

 

Пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: «Мы выкрылі, што Ён бунтуе народ наш і забараняе плаціць падатак цэзару, і гаворыць, што Ён Месія, кароль».

Пілат жа запытаў Яго, кажучы: Ты ёсьць Кароль жыдоў? Ён жа, адказаўшы яму, сказаў: ты кажаш.

 

Пілат жа спытаўся ў Яго: «Ты кароль юдэйскі?» Ён сказаў яму: «Ты кажаш».

І Пілат сказаў архірэям і народу: (я) ня знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

 

Тады Пілат сказаў першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў гэтым чалавеку».

Але яны настойвалі, кажучы: (Ён) бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж да гэтага мейсца.

 

Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж дасюль!»

Пілат жа, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: хíба Гэты Чалавек галілеяц?

 

Калі Пілат пачуў пра Галілею, спытаўся, ці гэты чалавек галілеец?

І, даведаўшыся, што (Ён) з вобласьці падуладнай Гіраду, паслаў Яго да Гірада, які таксама ў гэтыя дні быў у Ярузаліме.

 

Даведаўшыся, што Ён з краіны Ірада, адаслаў Яго да Ірада, які ў гэтыя дні таксама быў у Ерузалеме.

Гірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо на працягу доўгага часу (ён) хацеў убачыць Яго, бо шмат чуў пра Яго, і спадзяваўся ўбачыць цераз Яго які-небудзь знак.

 

Ірад, калі ўбачыў Езуса, вельмі ўзрадаваўся, бо даўно жадаў убачыць Яго, таму што чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць які-небудзь Ягоны знак.

І задаваў Яму шмат пытаньняў; але Ён нічога ня адказаў яму.

 

Задаў Яму шмат пытанняў, але Ён нічога яму не адказаў.

Стаялі ж архірэі і кніжнікі, зацята абвінавачваючы Яго.

 

А першасвятары і кніжнікі стаялі і заўзята вінавацілі Яго.

Гірад жа з жаўнерамі сваімі, зьняважыўшы і наглуміўшыся над Ім, накінуўшы на Яго сьветлую вопратку, адаслаў Яго да Пілата.

 

Тады Ірад са сваімі жаўнерамі зняважыў Яго і насмяяўся над Ім, апрануў Яго ў шыкоўнае адзенне і адаслаў да Пілата.

І сталіся ў той дзень Пілат і Гірад паміж сабою прыяцелямі, бо раней (яны) былі між сабою ў варожасьці.

 

У той дзень Пілат і Ірад сталі сябрамі паміж сабой, бо раней яны мелі варожасць адзін да аднаго.

Пілат жа, склікаўшы архірэяў і начальнікаў і народ,

 

Пілат, паклікаўшы першасвятароў, начальнікаў і людзей,

сказаў ім: вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, Які нібыта зводзіць народ; але я, вось, перад вамі расьсьледаваўшы, ня знайшоў у Гэтым Чалавеку ніякай віны, у якой (вы) абвінавачваеце Яго;

 

сказаў ім: «Вы прывялі да мяне гэтага чалавека, як таго, хто бунтуе народ. Вось я перад вамі дапытаў Яго і не знайшоў у гэтым чалавеку ніякай віны, у якой вы Яго вінаваціце.

а таксама Гірад. Бо я паслаў вас да яго, і вось, нічога вартага сьмерці Ім ня зроблена.

 

Таксама Ірад, бо адаслаў Яго да нас. Ён не ўчыніў нічога вартага смерці.

Пагэтаму, зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Таму я, пасля бічавання, адпушчу Яго».

Бо яму трэба было дзеля сьвята звольніць ім аднаго (вязьня).

 

Але ўвесь натоўп моцна закрычаў, кажучы: забі Яго! А нам звольні Бараўву.

 

Але яны закрычалі ўсе разам: «На смерць гэтага, адпусці нам Барабу!»

А той быў кінены ў вязьніцу за нейкі бунт, учынены ў месту, і забойства.

 

Бараба ж быў пасаджаны ў вязніцу за бунт, які адбыўся ў горадзе, і за забойства.

Ізноў Пілат, жадаючы вызваліць Ісуса, узвысіў голас.

 

Пілат зноў прамовіў да іх, жадаючы адпусціць Езуса.

Але яны крычалі, кажучы: укрыжуй! укрыжуй Яго!

 

Але яны крычалі: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»

І трэйці раз сказаў ён ім: якое ж зло зрабіў Ён? Ніякай віны сьмяротнай (я) ня знайшоў у Ім; дык зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Тады ён трэці раз сказаў ім: «Што дрэннага зрабіў Ён? Я не знайшоў у Ім нічога вартага смерці. Пасля бічавання я адпушчу Яго».

Яны ж доўжылі моцна крычаць, патрабуючы Яго ўкрыжаваць. І перамаглі крыкі іхныя і архірэяў.

 

Але яны і далей з вялікім крыкам дамагаліся, каб Яго ўкрыжавалі, і крык іх узрастаў.

І Пілат прысудзіў зрабіць па патрабаваньню іхнаму.

 

Тады Пілат вырашыў споўніць іх просьбу.

І звольніў ім пасаджанага за бунт і забойства ў вязьніцу, каторага яны прасілі. А Ісуса выдаў на іхную волю.

 

Таму адпусціў ім кінутага ў вязніцу за бунт і забойства, якога яны прасілі, а Езуса аддаў іхняй волі.

І калі павялі Яго, дык захапіўшы нейкага Сымона Кірэнэйца, які ішоў з поля, усклалі на яго крыж несьці ззаду за Ісусам.

 

Калі павялі Яго, схапілі нейкага Сымона Кірэнэйца, які вяртаўся з поля, і ўсклалі на яго крыж, каб нёс за Езусам.

І ўсьлед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія рыдалі і галасілі па Ім.

 

Ішло за Ім вялікае мноства людзей і жанчын, якія плакалі і галасілі па Ім.

Павярнуўшыся ж да іх, Ісус сказаў: дочкі Ярузаліму! ня плачце па Мне, але плачце па сабе і па дзецях вашых.

 

А Езус абярнуўся да іх і сказаў: «Дочкі ерузалемскія, не плачце па Мне, а плачце па сабе і па дзецях вашых,

Бо вось надыходзяць дні, у якія скажуць: шчасьлівыя няплодныя і чэравы, якія ня нарадзілі, і пелькі, якія ня кармілі!

 

бо вось надыходзяць дні, калі скажуць: “Шчаслівыя бясплодныя і ўлонні, якія не радзілі, і грудзі, якія не кармілі!”

Тады пачнуць гаварыць го́рам: упадзіце на нас, і ўзгоркам: пакрыйце нас!

 

Тады пачнуць казаць гарам: “Упадзіце на нас!” і пагоркам: “Накрыйце нас!”

Бо калі зялёнаму дрэву гэтае робяць, то з сухім што станецца?

 

Бо калі гэта робяць з зялёным дрэвам, то што будзе з сухім?»

Вялі ж разам зь Ім і двух другіх, злачынцаў, каб пакараць сьмерцю.

 

Вялі з Ім на смерць і двух іншых злачынцаў.

І калі прыйшлі на мейсца, якое завецца «Чарэпнішча», там укрыжавалі Яго і злачынцаў, аднаго з правага (боку), а другога зь левага.

 

Калі прыйшлі на месца, званае Чэрап, укрыжавалі там Яго і злачынцаў, аднаго з правага, другога з левага боку.

Ісус жа казаў: Тата Мой! Даруй ім, бо (яны) ня ведаюць, што робяць. І тыя, што дзялілі вопраткі Ягоныя, кінулі жэрабя.

 

А Езус сказаў: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць».І, дзелячы вопратку Ягоную, кідалі лёсы.

І стаяў народ, назіраючы. Насьміхаліся ж (зь Яго) разам зь імі і начальнікі, кажучы: іншых выратоўваў, няхай (жа) Сябе Самога выратуе, калі Ён Хрыстос, Божы абранец.

 

А людзі стаялі і глядзелі. І кіраўнікі іхнія таксама насміхаліся, кажучы: «Іншых ратаваў, няхай сябе ўратуе, калі Ён Месія, выбраны Богам!»

Таксама і жаўнеры глуміліся зь Яго, падыходзячы і падносячы Яму воцат,

 

Жаўнеры таксама здзекаваліся з Яго, падыходзілі і падавалі Яму воцат,

і кажучы: калі Ты Кароль жыдоў, выратуй Самога Сябе.

 

кажучы: «Калі Ты кароль юдэйскі, уратуй сябе!»

Быў жа і надпіс над Ім напісаны літарамі грэцкімі, і рымскімі, і жыдоўскімі: Гэты ёсьць Кароль жыдоў.

 

І быў над Ім надпіс: «Гэта кароль юдэйскі».

І адзін з павешаных ліхадзеяў зьняважаў Яго, кажучы: калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас.

 

Адзін з павешаных на крыжы злачынцаў зневажаў Яго, кажучы: «Ці Ты не Хрыстус? Уратуй сябе і нас!»

Другі ж у адказ пярэчыў яму, кажучы: ці ня баішся ты Бога, бо сам засуджаны на тое ж?

 

Але другі папракнуў яго, кажучы: «Нават Бога ты не баішся, хоць маеш тую самую кару?

І мы (засуджаны) справядліва, бо (мы) атрымліваем вартае нашых учынкаў. А Ён нічога благога ня зрабіў.

 

Мы асуджаны справядліва, бо атрымліваем належнае за нашыя ўчынкі. Ён жа нічога дрэннага не зрабіў».

І казаў Ісусу: успомні мяне, Госпадзе, калі прыйдзеш у Валадарства Тваё!

 

І сказаў: «Езу, узгадай мяне, калі прыйдзеш у сваё Валадарства».

І сказаў яму Ісус: праўду кажу табе: сягоньня разам са Мною будзеш у раю.

 

А Езус адказаў яму: «Сапраўды кажу табе: сёння будзеш са Мною ў раі».

Было ж каля шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.

 

Было ўжо каля шостай гадзіны, і цемра настала па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзевятай.

І сонца было пакрыта цемрай, і завеса ў Сьвятыні была разарвана напалам.

 

Сонца зацьмілася, і заслона ў святыні разарвалася пасярэдзіне.

І, загаласіўшы моцным голасам, Ісус сказаў: Тата Мой! у Рукі Твае аддаю Дух Мой. І, сказаўшы гэтае, аддаў Дух.

 

А Езус закрычаў моцным голасам: «Ойча, у рукі Твае аддаю дух Мой». І, сказаўшы гэта, сканаў.

А сотнік, убачыўшы, што адбылося, праславіў Бога, кажучы: сапраўды Чалавек Гэты быў праведны.

 

Сотнік, убачыўшы, што сталася, славіў Бога і казаў: «Праўдзіва, чалавек гэты быў справядлівы!»

І ўвесь народ, што сабраўся на гэтае відовішча, бачучы, што адбылося, вяртаўся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

І ўсе людзі, што сабраліся на гэтае відовішча, калі ўбачылі, што сталася, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

Усе знаёмыя Ягоныя і жанчыны, якія прыйшлі сьледам за Ім з Галілеі, стаялі воддаль, гледзячы на гэтае.

 

А здалёк стаялі ўсе, хто ведаў Яго, і жанчыны, якія прыйшлі з Ім з Галілеі, і глядзелі на гэта.

І вось мужчына на імя Язэп, прыналежнік сынедрыёна, мужчына добры і праведны,

 

І вось чалавек, па імені Юзаф з Арыматэі, горада юдэйскага, член Сінэдрыёну, муж добры і справядлівы,

ён ня згадзіўся з сынедрыёнам і з учынкам іхным, — із Арыматэі, места юдэйскага, і ён таксама чакаў Валадарства Бога.

 

які не згаджаўся з яго пастановай і ўчынкамі і чакаў Валадарства Божага,

Ён, прыйшоўшы да Пілата, прасіў Цела Ісусавага;

 

прыйшоўшы да Пілата, папрасіў цела Езуса.

і, зьняўшы Яго, абвіў Яго ў ільняное палатно і паклаў Яго ў магілу, высечаную ў скале, дзе яшчэ ніхто ня ляжаў.

 

Зняўшы, захінуў яго ў палатно і паклаў у высечанай магіле, у якой яшчэ ніхто не быў пахаваны.

А дзень (той) быў параскева, і надыходзіла субота.

 

Быў гэта дзень прыгатавання, і надыходзіў шабат.

А жанчыны, якія прыйшлі зь Ім з Галілеі, пайшлі і агледзілі і магілу, і як было пакладзена Цела Ягонае.

 

Ішлі разам таксама жанчыны, якія прыбылі з Езусам з Галілеі, і яны бачылі магілу, і як было пакладзена цела Ягонае.

Вярнуўшыся ж яны прыгатавалі духмянасьці і масьці. І ў суботу засталіся ў спакоі паводля прыказаньня.

 

Вярнуўшыся, яны прыгатавалі духмянасці і міра. І ў гэты шабат адпачывалі паводле запаведзі.