Лукаша 19 разьдзел

 

 

І, увайшоўшы, праходзіў праз Ярыхон.

 

I ŭwajšoŭšy, pachodziŭ praz Jerychon.

І вось мужчына, называемы імем Закхей, а ён быў начальнікам мытнікаў і багацеям,

 

I woś čaławiek, na imia Zachiej, katory byŭ staršym nad mytnikami i byŭ bahaty.

таксама імкнуўся ўбачыць Ісуса, Хто Ён, але ня мог з-за натоўпу, бо быў малы ростам;

 

I staraŭsia ŭbačyć Jezusa, chto jon taki, ale nia moh za hramadoju, bo byŭ małoha rostu.

і, забегшы наперад, залез на сікамору, каб убачыць Яго, бо Яму належала праходзіць міма яе.

 

I zabiehšy napierad, ulez na drewa dzikaj fihi, kab ubačyć jaho, bo tudoju mieŭ prachadzić.

І калі прыйшоў на гэтае мейсца, глянуўшы ўверх, Ісус убачыў яго і сказаў яму: Закхей! Хутчэй злазь, бо сягоньня трэба Мне быць у цябе ў доме.

 

I kali Jezus pryjšoŭ da miesca, uzhlanuŭšy, ubačyŭ jaho i skazaŭ jamu: Zachiej, zyjdzi paśpiešna, bo siahońnia treba mnie być u twaim domie.

І той пасьпешна зьлез і прыняў яго з радасьцю.

 

I paśpiešna zyjšoŭ i pryniaŭ jaho z radaściaj.

І ўсе, убачыўшыя, наракалі, кажучы: да грэшнага чалавека зайшоў Ён.

 

A jak ubačyli ŭsie, narakali, kažučy, što zajšoŭ da hrešnaha čaławieka.

Устаўшы ж Закхей сказаў Госпаду: вось, палову маёмасьці маёй, Госпадзе, аддаю я ўбогім, і калі каго чым-небудзь пакрыўдзіў (то) аддам у чатыры разы больш.

 

A Zachiej staŭšy, skazaŭ da Pana: Woś, Panie, paławinu majej majemaści daju na ŭbohich, a kali kaho ŭ čym ašukaŭ, addaju ŭčećwiera.

А Ісус сказаў яму: сягоньня настала выратаваньне дому гэтаму, бо і ён — сын Абрагама.

 

Skazaŭ da jaho Jezus: Što siahońnia dla hetaha domu stałasia zbaŭleńnie, bo i jon jość syn Abrahama.

Бо Сын Чалавечы прыйшоў знайсьці і выратаваць загінуўшае.

 

Bo Syn čaławiečy pryjšoŭ šukać i zbaŭlać toje, što było zhinuła.

А як яны слухалі гэтае, дадаўшы, сказаў прыповесьць, бо Ён быў блізка ад Ярузаліму, і яны думалі, што хутка павінна зьявіцца Гаспадарства Бога.

 

Kali jany hetaje słuchali, dadajučy skazaŭ prypowieść: bo byŭ jon blizka Jeruzalimu, i jany dumali, što zaraz mieła źjawicca karaleŭstwa Božaje.

Дык (Ён) сказаў: нейкі чалавек знатнага роду пайшоў у далёкую краіну, каб атрымаць сабе гаспадарства і вярнуцца.

 

Dyk skazaŭ:Adzin čaławiek wysokaha rodu adjaždžaŭ u daloki kraj, kab atrymać dla siabie karaleŭstwa i wiarnucca.

І, паклікаўшы, дзесяць рабоў сваіх, даў ім дзесяць мінаў і сказаў ім: пусьціце ў абарачэньне, пакуль ня вярнуся.

 

I paklikaŭšy dziesiacioch swaich słuhaŭ, daŭ im dziesiać hryŭniaŭ i skazaŭ da ich: Handlujcie, pakul nia pryjedu.

Але ягоныя грамадзяне нянавідзілі яго і паслалі ўсьлед за ім пасольства, кажучы: ня хочам яго, каб (ён) гаспадарыў над намі.

 

Ale jahonyja hramadzianie nienawidzieli jaho i wysłali za im pasolstwa, kažučy: Nia chočam, kab hety panawaŭ nad nami.

І сталася: пры вяртаньні сваім, атрымаўшы гаспадарства, сказаў ён паклікаць да сябе тых рабоў, якім (ён) даў срэбра, каб даведацца, хто што прыдбаў.

 

I stałasia, što jon wiarnuŭsia, atrymaŭšy karaleŭstwa, i zahadaŭ paklikać słuh, katorym daŭ hrošy, kab wiedać, skolki kožny zarabiŭ.

І прыйшоў першы, кажучы: гаспадар! Міна твая прынесла прыбытак у дзесяць мінаў.

 

I pryjšoŭ pieršy, kažučy: Panie, twaja hryŭnia pryniasła dziesiać hryŭniaŭ.

І (ён) сказаў яму: добра, добры раб! за тое, што (ты) у найменшым быў верны, будзь уладаром над дзесяцьцю местамі,

 

I skazaŭ hetamu: Dobra, słuha dobry, tamu što ty byŭ wierny ŭ małym, budzieš mieć uładu nad dziesiaćma haradami.

і прыйшоў другі, кажучы: гаспадар! міна твая прынесла пяць мінаў.

 

Pryjšoŭ i druhi, kažučy: Panie, twaja hryŭnia pryniasła piać hryŭniaŭ.

Сказаў жа і гэтаму: і ты будзь (уладаром) над пяцьцю местамі.

 

I skazaŭ hetamu: I ty budź nad piaćma haradami.

І (яшчэ) адзін прыйшоў, кажучы: вось міна твая, якую (я) трымаў, схаваўшы ў хустцы,

 

Pryjšoŭ i inšy, kažučy: Panie, woś twaja hryŭnia, jakuju ja mieŭ schawanuju ŭ chustcy;

таму, што баяўся цябе, бо ты чалавек жорсткі: бярэш, чаго ня клаў, і жнеш, чаго ня сеяў.

 

bo ja bajaŭsia ciabie, tamu što ty čaławiek srohi: biareš, čaho nie pałažyŭ, i žnieš, čaho nia siejaŭ.

(Гаспадар) жа кажа яму: вуснамі тваімі буду судзіць цябе, нягодны раб! Ты ведаў, што я чалавек жорсткі, бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня сеяў.

 

Skazaŭ jamu: Wusnami twaimi sudžu ciabie, niahodny słuha. Ty wiedaŭ, što ja čaławiek srohi, biaru, čaho nie pałažyŭ i žnu, čaho nia siejaŭ;

Дык чаму (ты) ня аддаў срэбра майго мянялу, і я, прыйшоўшы, атрымаў бы яго з прыбыткам?

 

čamu-ž ty nie addaŭ maich hrašej u bank, kab ja, prychaŭšy, dastaŭ ich z pracentam?

І сказаў прысутным: вазьміце ў яго міну і аддайце таму, у каго дзесяць мінаў.

 

I skazaŭ tym, što tam stajali: Waźmiecie ad jaho hryŭniu i dajcie tamu, katory maje dziesiać hryŭniaŭ.

І сказалі яму: гаспадар! ён (жа) мае дзесяць мінаў!

 

Дык кажу вам, што кожнаму, хто мае, дадзена будзе, а ў таго, хто ня мае, будзе аднята і тое, што мае.

 

A ja wam kažu, što kožnamu, chto maje, budzie dadziena i budzie mieć dastatak, a ad taho, chto nia maje, budzie adniata ad jaho i toje, što jon maje.

А ворагаў маіх, тых, што ня захацелі мяне, каб (я) гаспадарыў над імі, прывядзіце сюды і забіце перада мною.

 

Adnak-ža worahaŭ maich, tych, što nie chacieli, kab ja panawaŭ nad imi, prywiadziecie siudy pazabiwajcie pierada mnoju.

І, сказаўшы гэта, ішоў далей, узыходзячы да Ярузаліму.

 

I skazaŭšy hetaje, išoŭ napierad, idučy ŭ Jeruzalim.

І сталася, калі наблізіўся да Бітхвагі і Бітані, да гары, што называецца (гарой) Аліваў, паслаў двух вучняў Сваіх,

 

I stałasia, kali prybližaŭsia da Betfahi i Betanii pry hary, jakaja zawiecca Aliŭnaj, pasłaŭ dwuch wučniaŭ swaich,

сказаўшы: пайдзіце ў сяло, што насупраць, у каторым, уваходзячы, знойдзеце прывязанае асьляня, на якое ніхто ніколі із людзей ня садзіўся; адвязаўшы яго, прывядзіце.

 

kažučy: Idziecie ŭ siało, jakoje naŭproć; uwachodziačy ŭ jaho znojdziecie prywiazanaje žerabio aślicy, na katorym nichto z ludziej nikoli nie siadzieŭ; adwiažecie jaho i prywiadziecie.

І, калі хто спытаецца ў вас: нашто адвязваеце? Скажыце яму так: яно патрэбна Госпаду.

 

I kali-b u was chto spytaŭsia: "Našto adwiazwajecie"? tak tamu skažecie: "što Pan žadaje jahonaj pasłuhi".

Пайшоўшы ж, пасланыя знайшлі, як (Ён) сказаў ім.

 

I pajšli tyja, što byli pasłany, i znajšli, tak jak skazaŭ im, stajačaje aślanio.

Калі ж яны адвязвалі асьляня, гаспадары ягоныя сказалі ім: нашто адвязваеце асьляня?

 

Kali-ž jany adwiazali aślanio, skazali da ich haspadary jaho: Našto adwiazwajecie aślanio?

Яны ж сказалі: яно патрэбна Госпаду.

 

A jany skazali: Što Panu jaho patreba.

І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы на асьляня свае вопраткі, пасадзілі на (яго) Ісуса.

 

I prywiali jaho da Jezusa, i ŭskinuŭšy adzieńnie swajo na aślanio, pasadzili Jezusa.

І калі Ён ехаў, падсьцілалі вопраткі свае на дарозе.

 

Kali-ž jon jechaŭ, słali adzieńnie swajo na darozie.

А калі Ён ужо пад’яжджаў да спуску з гары Аліваў, усё мноства (Ягоных) вучняў пачало, радуючыся, моцным голасом славіць Бога за ўсе цуды, якія (яны) убачылі,

 

I kali ŭžo prybližaŭsia da spusku z Aliŭnaj hary, pačali ŭsie hramady wučniaŭ, radujučysia, chwalić Boha wialikim hołasam za ŭsie cudy, jakija jany bačyli,

кажучы: Багаслаўлены Гаспадар, што ідзе ў імя Госпада! Мір на Небе, і слава ў вышэйшых нябёсах!

 

kažučy: Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana; supakoj na niebie, i sława na wyšynach!

Тады нікаторыя хварысэі з натоўпу сказалі Яму: Настаўнік! забарані вучням Тваім!

 

A niekatoryja faryzei z hramadaŭ skazali da jaho: Wučyciel, naswarysia na swaich wučniaŭ!

І, адказаўшы, сказаў ім: кажу вам, што калі яны замоўкнуць, дык каменьні закрычаць.

 

Jon skazaŭ im: Kažu wam, što kali-b jany maŭčali, kamieńni buduć hałasić.

І калі наблізіўся, то ўбачыўшы места, заплакаў па ім,

 

I kali prybližyŭsia, ubačyŭšy horad, zapłakaŭ nad im, kažučy:

кажучы: о, каб ты (Ярузалім) зразумеў хоць у гэты твой дзень, што для міру твайго! Цяпер жа (гэта) укрыта ад вачэй тваіх,

 

Što kab paznaŭ i ty, i ŭ hety dzień twoj, što dla supakoju twajho! Ciapier-ža zakryta ad wačej twaich.

бо прыйдуць на цябе дні, і ворагі твае акружаць цябе валам і сьціснуць цябе адусюль,

 

Bo pryjduć na ciabie dni, i abwiaduć ciabie worahi twaje akopam, i akružać ciabie, i ścisnuć ciabie adusiul,

і зьнішчаць цябе і дзяцей тваіх у табе і ня пакінуць у табе каменя на камені за тое, што ня распазнаў (ты) часу наведаньня цябе.

 

i pawalać ciabie na ziamlu i synoŭ twaich, katoryja ŭ tabie; i nie pakinuć u tabie kamienia na kamieni, tamu što ty nie paznaŭ času adwiedzinaŭ twaich.

І, увайшоўшы ў Сьвятыню, пачаў выганяць тых, хто прадаваў у ёй і купляў,

 

I ŭwajšoŭšy ŭ światyniu, pačaŭ wyhaniać pradajučych u joj i kuplajučych,

кажучы ім: напісана: Дом Мой ёсьць Дом малітвы, а вы яго зрабілі лагвом разбойнікаў (Гісая 56:7; Яр. 7:4).

 

kažučy im: Napisana jość, što "dom moj jość domam malitwy" (Iz. 56, 7), a wy zrabili jaho piačeraj razbojnikaŭ (Jar. 7, 11).

І вучыў (Ён) у Сьвятыні кожны дзень; архірэі ж і кніжнікі шукалі, як Яго загубіць, і старэйшыны народу;

 

I wučyŭ štodnia ŭ światyni. A archiświatary i knižniki i staršyja z narodu šukali zahubić jaho,

і ня знаходзілі, што зрабіць (зь Ім), бо ўвесь народ абступаў Яго, слухаючы.

 

i nie znachodzili, što-b zrabić jamu, bo ŭwieś narod byŭ prywiazaŭšysia, słuchajučy jaho.