Лукаша 19 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
І ўвыйшоў у Ерыхон, і праходзіў перазь яго.
I ŭwajšoŭšy, pachodziŭ praz Jerychon.
І вось, муж, званы Закхеям, а ён быў начэльнік мытнікаў, і быў багаты,
I woś čaławiek, na imia Zachiej, katory byŭ staršym nad mytnikami i byŭ bahaty.
І жадаў бачыць Ісуса, хто Ён, але ня мог за гурбаю, бо быў малога росту.
I staraŭsia ŭbačyć Jezusa, chto jon taki, ale nia moh za hramadoju, bo byŭ małoha rostu.
І, забегшы наперад, узьлез на дзікую фіґу, каб магчы бачыць Яго, бо тудэй меў неўзабаве прайсьці.
I zabiehšy napierad, ulez na drewa dzikaj fihi, kab ubačyć jaho, bo tudoju mieŭ prachadzić.
І, прышоўшы да таго месца, глянуўшы ўгару, Ісус абачыў яго й сказаў яму: «Закхею, баржджэй зьлезь далоў, бо сядні Я маю застацца ў доме тваім».
I kali Jezus pryjšoŭ da miesca, uzhlanuŭšy, ubačyŭ jaho i skazaŭ jamu: Zachiej, zyjdzi paśpiešna, bo siahońnia treba mnie być u twaim domie.
І ён борзда зьлез, і веціў Яго з радасьцяй.
I paśpiešna zyjšoŭ i pryniaŭ jaho z radaściaj.
І ўсі, бачачы гэта, наракалі, кажучы: «Ён зайшоўся гасьцяваць да дому грэшнае людзіны».
A jak ubačyli ŭsie, narakali, kažučy, što zajšoŭ da hrešnaha čaławieka.
А Закхей, стаўшы, сказаў Спадару: «Спадару, вось, палавіцу маемасьці свае я аддам убогім, і, калі каго чым укрыўдзіў, аддам чатыры разы толькі».
A Zachiej staŭšy, skazaŭ da Pana: Woś, Panie, paławinu majej majemaści daju na ŭbohich, a kali kaho ŭ čym ašukaŭ, addaju ŭčećwiera.
І Ісус сказаў яму: «Сядні прышло спасеньне дому гэтаму, бо й ён сын Абрагамаў;
Skazaŭ da jaho Jezus: Što siahońnia dla hetaha domu stałasia zbaŭleńnie, bo i jon jość syn Abrahama.
Бо Сын Людзкі прыйшоў шукаць а спасьці загінулых».
Bo Syn čaławiečy pryjšoŭ šukać i zbaŭlać toje, što było zhinuła.
Як жа яны слухалі гэта, дадаў прыпавесьць, бо Ён быў блізка да Ерузаліму, і яны думалі, што гаспадарства Божае мае неўзабаве зьявіцца.
Kali jany hetaje słuchali, dadajučy skazaŭ prypowieść: bo byŭ jon blizka Jeruzalimu, i jany dumali, što zaraz mieła źjawicca karaleŭstwa Božaje.
Дык сказаў: «Якісь чалавек высокага роду пайшоў да далёкага краю, каб адзяржаць сабе гаспадарства і зьвярнуцца.
Dyk skazaŭ:Adzin čaławiek wysokaha rodu adjaždžaŭ u daloki kraj, kab atrymać dla siabie karaleŭstwa i wiarnucca.
І, гукнуўшы дзесяцёх слугаў сваіх, даў ім дзесяць мінаў і сказаў ім : "Таргуйце, пакуль я прыйду".
I paklikaŭšy dziesiacioch swaich słuhaŭ, daŭ im dziesiać hryŭniaŭ i skazaŭ da ich: Handlujcie, pakul nia pryjedu.
Але грамадзяне ягоныя ненавідзілі яго і паслалі за ім пасолства, кажучы: "Мы ня хочам, каб гэты чалавек гаспадарстваваў у нас"».
Ale jahonyja hramadzianie nienawidzieli jaho i wysłali za im pasolstwa, kažučy: Nia chočam, kab hety panawaŭ nad nami.
І сталася, як ён зьвярнуўся, адзяржаўшы гаспадарства, што ён казаў пагукаць да сябе тых слугаў, каторым даў грошы, каб даведацца, колькі кажны зь іх прыдбаў, таргуючы.
I stałasia, što jon wiarnuŭsia, atrymaŭšy karaleŭstwa, i zahadaŭ paklikać słuh, katorym daŭ hrošy, kab wiedać, skolki kožny zarabiŭ.
І прышоў першы, кажучы: "Спадару, міна твая прыспарыла дзесяць мінаў".
I pryjšoŭ pieršy, kažučy: Panie, twaja hryŭnia pryniasła dziesiać hryŭniaŭ.
І ён сказаў яму: Добра, добры слуга; за тое, што ты ў малым быў верны, май уладу над дзесяцьма местамі".
I skazaŭ hetamu: Dobra, słuha dobry, tamu što ty byŭ wierny ŭ małym, budzieš mieć uładu nad dziesiaćma haradami.
І прышоў другі, кажучы: "Спадаґру, міна твая прыспарыла пяць мінаў".
Pryjšoŭ i druhi, kažučy: Panie, twaja hryŭnia pryniasła piać hryŭniaŭ.
Сказаў і гэтаму: "І ты будзь над пяцьма местамі".
I skazaŭ hetamu: I ty budź nad piaćma haradami.
І прышоў іншы, кажучы: "Спадару, во міна твая, каторую я хаваў у хустцы;
Pryjšoŭ i inšy, kažučy: Panie, woś twaja hryŭnia, jakuju ja mieŭ schawanuju ŭ chustcy;
Бо я баяўся цябе, бо ты людзіна стродкая: бярэш, чаго ня клаў, і жнеш, чаго ня сеяў".
bo ja bajaŭsia ciabie, tamu što ty čaławiek srohi: biareš, čaho nie pałažyŭ, i žnieš, čaho nia siejaŭ.
Ён кажа яму: "Вуснамі тваімі я суджу цябе, нягодны слуга; ты ведаў, што я стродкая людзіна, бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня сеяў;
Skazaŭ jamu: Wusnami twaimi sudžu ciabie, niahodny słuha. Ty wiedaŭ, što ja čaławiek srohi, biaru, čaho nie pałažyŭ i žnu, čaho nia siejaŭ;
Дык чаму ты не аддаў грошы маіх на стол, і я, прышоўшы, адзяржаў бы з прыбыткам?".
čamu-ž ty nie addaŭ maich hrašej u bank, kab ja, prychaŭšy, dastaŭ ich z pracentam?
І сказаў тым, што тут стаялі: "Вазьміце ад яго міну і дайце таму, хто мае дзесяць мінаў".
I skazaŭ tym, što tam stajali: Waźmiecie ad jaho hryŭniu i dajcie tamu, katory maje dziesiać hryŭniaŭ.
(І сказалі яму: "Спадару, ён мае дзесяць мінаў").
—
"Бо кажу вам, што кажнаму маючаму дасца; а ад нямаючага адыймецца й тое, што мае.
A ja wam kažu, što kožnamu, chto maje, budzie dadziena i budzie mieć dastatak, a ad taho, chto nia maje, budzie adniata ad jaho i toje, što jon maje.
Непрыяцеляў жа маіх гэтых, што не хацелі, каб я гаспадарстваваў у іх, прывядзіце сюды й забіце перад імною"».
Adnak-ža worahaŭ maich, tych, što nie chacieli, kab ja panawaŭ nad imi, prywiadziecie siudy pazabiwajcie pierada mnoju.
Сказаўшы гэта, Ён пайшоў далёй, узыходзячы да Ерузаліму.
I skazaŭšy hetaje, išoŭ napierad, idučy ŭ Jeruzalim.
І сталася, як дабліжыўся да Віффаґі а Віфані, да гары, званае Аліўнай, паслаў двух вучанікаў Сваіх,
I stałasia, kali prybližaŭsia da Betfahi i Betanii pry hary, jakaja zawiecca Aliŭnaj, pasłaŭ dwuch wučniaŭ swaich,
Кажучы: «Ідзіце да сяла, што насупроці, у каторым, увыйшоўшы ў яго, знойдзеце прывязанае асьлянё, на каторым ніхто ніколі не садзіўся; адвязаўшы яго, прывядзіце.
kažučy: Idziecie ŭ siało, jakoje naŭproć; uwachodziačy ŭ jaho znojdziecie prywiazanaje žerabio aślicy, na katorym nichto z ludziej nikoli nie siadzieŭ; adwiažecie jaho i prywiadziecie.
І калі хто папытаецца ў вас: "Нашто адвязуеце?" скажыце яму гэтак: "Бо Спадар яго патрабуе"».
I kali-b u was chto spytaŭsia: "Našto adwiazwajecie"? tak tamu skažecie: "što Pan žadaje jahonaj pasłuhi".
І пасланыя, пайшоўшы, знайшлі, як Ён сказаў ім.
I pajšli tyja, što byli pasłany, i znajšli, tak jak skazaŭ im, stajačaje aślanio.
Як жа яны адвязавалі асьлянё, гаспадары сказалі ім:«Нашто адвязуеце асьлянё?»
Kali-ž jany adwiazali aślanio, skazali da ich haspadary jaho: Našto adwiazwajecie aślanio?
А яны адказалі: «Бо Спадар патрабуе яго».
A jany skazali: Što Panu jaho patreba.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы адзецьце свае на асьлянё, пасадзілі на яго Ісуса.
I prywiali jaho da Jezusa, i ŭskinuŭšy adzieńnie swajo na aślanio, pasadzili Jezusa.
І як Ён ехаў, расьсьцілалі адзежы свае на дарозе.
Kali-ž jon jechaŭ, słali adzieńnie swajo na darozie.
А як Ён бліжыўся да схону Аліўнае гары, уся множасьць вучанікаў пачала, цешачыся, вялікім голасам хваліць Бога за ўсі магучыя ўчынкі, што яны бачылі,
I kali ŭžo prybližaŭsia da spusku z Aliŭnaj hary, pačali ŭsie hramady wučniaŭ, radujučysia, chwalić Boha wialikim hołasam za ŭsie cudy, jakija jany bačyli,
Кажучы: «Дабраславёны Кароль, што йдзець у імя Спадарова! супакой на нябёсах і слава на вышах!»
kažučy: Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana; supakoj na niebie, i sława na wyšynach!
Але некатрыя з фарысэяў з гурбы сказалі Яму: «Вучыцелю, згань вучанікаў сваіх».
A niekatoryja faryzei z hramadaŭ skazali da jaho: Wučyciel, naswarysia na swaich wučniaŭ!
І, адказуючы, сказаў ім: «Кажу вам, калі гэтыя будуць маўчэць, камяні загукаюць».
Jon skazaŭ im: Kažu wam, što kali-b jany maŭčali, kamieńni buduć hałasić.
І, як дабліжыўся, бачачы места, плакаў па ім,
I kali prybližyŭsia, ubačyŭšy horad, zapłakaŭ nad im, kažučy:
Кажучы: «Калі б і ты ведала, нават ты, прынамся гэтага дня твайго, што ё да супакою табе, але схавана гэта цяпер ад аччу тваіх;
Što kab paznaŭ i ty, i ŭ hety dzień twoj, što dla supakoju twajho! Ciapier-ža zakryta ad wačej twaich.
Бо прыйдуць на цябе дні, што непрыяцелі твае акружаць цябе валам, і аблягуць цябе, і сьціснуць цябе адусюль,
Bo pryjduć na ciabie dni, i abwiaduć ciabie worahi twaje akopam, i akružać ciabie, i ścisnuć ciabie adusiul,
І зрынуць цябе на зямлю, і дзеці твае ў табе, і не пакінуць у табе каменя на каменю, бо не пазнала пары даведаньня свайго».
i pawalać ciabie na ziamlu i synoŭ twaich, katoryja ŭ tabie; i nie pakinuć u tabie kamienia na kamieni, tamu što ty nie paznaŭ času adwiedzinaŭ twaich.
І, увыйшоўшы да сьвятыні, пачаў аддаляць прадаючых і купляючых у ёй,
I ŭwajšoŭšy ŭ światyniu, pačaŭ wyhaniać pradajučych u joj i kuplajučych,
Кажучы ім: «Пісана: "Дом Мой ё дом малітвы", а вы зрабілі яго пячораю разбойнікаў».
kažučy im: Napisana jość, što "dom moj jość domam malitwy" (Iz. 56, 7), a wy zrabili jaho piačeraj razbojnikaŭ (Jar. 7, 11).
І навучаў кажнага дня ў сьвятыні. Найвышшыя ж сьвятары а кніжнікі а старцы люду шукалі загубіць Яго.
I wučyŭ štodnia ŭ światyni. A archiświatary i knižniki i staršyja z narodu šukali zahubić jaho,
І не знайшлі, што зрабіць, бо ўвесь люд, не адступаючы, слухаў Яго.
i nie znachodzili, što-b zrabić jamu, bo ŭwieś narod byŭ prywiazaŭšysia, słuchajučy jaho.
