Лукаша 17 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
І сказаў вучанікам Сваім: «Нельга, каб спадманы ня прыходзілі, але бяда, каторымі яны прыходзяць:
I skazaŭ da swaich wučniaŭ: Niemahčyma, kab nia pryjšli zharšeńni, ale hora tamu, praz kaho jany prychodziać.
Валей, каб млынавы жоран павесілі яму на шыю і кінулі яго ў мора, чымся каб ён быў спадманом аднаму з малых гэтых.
Karyśniej jamu było-b, kab młynawy kamień pawiesić jamu za šyju i ŭkinuć jaho ŭ mora, čym kab jon zhoršyŭ adnaho z hetych małych
«Уважайце на самых сябе. Калі брат твой ізгрэша, згань яго; і калі пакаецца, даруй яму.
Źwiarniecie ŭwahu na siabie. Kali-b sahrašyŭ prociŭ ciabie brat twoj, napaminaj jaho; a kali-b pakajaŭsia, adpuści jamu.
І калі сем разоў у дзень ізгрэша супроці цябе, і сем разоў зьвернецца да цябе, кажучы: «Каюся», — даруй яму».
I kali-b siem razoŭ u dzień sahrašyŭ prociŭ ciabie i siem razoŭ u dzień źwiarnuŭsia da ciabie, kažučy: "Kajusia", adpuści jamu.
І сказалі апосталы Спадару: «Прыспары нам веры».
I skazali apostały Panu: Pawialič nam wieru.
І сказаў Спадар: «Калі б вы мелі веру, як гарчычнае зярнё, і сказалі дзікой фізе: "Выкараніся й перасадзіся ў мора", яна паслухае вас.
I skazaŭ Pan: Kali-b wy mieli wieru, jak harčyčnaje ziernie, skazali-b hetamu marwowamu dzierawu: "Wykaranisia i pierasadzisia ŭ mora", i pasłuchaje was.
«Хто з вас, маючы слугу аручага або пасучага, як ён прыйдзе з поля, скажа яму: "Зараз узыйдзі і ўзьляж"?
A chto z was, majučy aručaha abo pasučaha słuhu, skazaŭ-by jamu, kali jon wiarnuŭsia z pola: "Idzi zaraz, sadzisia za stoł";
Але ці ня скажа яму: "Прыгатуй імне павячэраць і, падперазаўшыся, паслугуй імне, пакуль буду есьці й піць, а потым еж і пі"?
a nie skazaŭ-by jamu: "Pryhatuj mnie wiačerać, i apajašysia, i pasłuhuj mnie, pakul ja źjem i wypju, a potym ty budzieš jeści i pić"?
Ці ўдзячны ён слузе за тое, што ён зрабіў загаданае? ня думаю.
Ci-ž dziakuje jon słuzie henamu, što zrabiŭ toje, što jamu byŭ zahadaŭ? Nia dumaju.
Дык і вы, калі зробіце ўсе, загадане вам, кажыце: "Мы бескарысныя слугі; што мелі зрабіць, мы зрабілі"».
Tak i wy, kali zrobicie ŭsio, što wam było zahadana, kažecie: "My słuhi biazwartasnyja, bo zrabili toje, što pawinny byli zrabić".
І сталася, як Ён ішоў да Ерузаліму, што праходзіў пераз Самару а Ґалілею.
I stałasia, kali išoŭ u Jeruzalim, prachodziŭ pasiarod Samaryi i Halilei.
І, як уходзіў Ён у вадно сяло, дзесяцёх пракажаных перанялі Яго, каторыя адзяржаліся воддаль.
I kali ŭwachodziŭ u wadno miastečka, pieraniali jaho dziesiać prakažanych čaławiek, katoryja stali zdaloku
І ўзьнялі голас, кажучы: «Ісусе Вучыцелю! зжалься над намі».
i padniali hołas, kažučy: Jezusie, Wučyciel, zžalsia nad nami!
І, бачачы, Ён сказаў ім: «Ідзіце, пакажыцеся сьвятаром». І сталася, як яны йшлі, што ачысьціліся.
Ubačyŭšy ich skazaŭ: Idziecie, pakažeciesia świataram. I stałasia, kali jany išli, byli ačyščany.
І адзін ізь іх, бачачы, што ён уздароўлены, зьвярнуўся, вялікім голасам хвалячы Бога,
Adzin-ža z ich, jak ubačyŭ, što byŭ ačyščany, wiarnuŭsia, wialikim hołasam sławiačy Boha:
І паў на від у ногі Яму, дзякуючы Яму; і гэта быў Самаранін.
i ŭpaŭ na twar la noh jahonych, dziakujučy; a heta byŭ samaranin.
І, адказуючы, сказаў Ісус: «Ці не дзесяцёх ачышчаны? ідзе ж дзевяцёх?
I adkazwajučy Jezus skazaŭ: Ci-ž nia dziesiać ačyščanych, a dzie jość dziewiać?
Не знайшліся, каб зьвярнуцца даць хвалу Богу, адно гэты чужаземец».
Nie znajšoŭsia, chto-b wiarnuŭsia i addaŭ chwału Bohu, aproč hetaha čužynca.
І сказаў яму: «Устань а йдзі; вера твая ўздаравіла цябе».
I skazaŭ jamu: Ustań, idzi, bo wiera twaja ciabie azdarawiła.
І быўшы папытаны фарысэямі, калі прыйдзе гаспадарства Божае, адказаў ім і кажа: «Ня прыйдзе гаспадарства Божае цямка;
Spytany-ž faryzejami, kali pryjdzie karaleŭstwa Božaje, adkazwajučy im, skazaŭ: Nia prychodzić karaleŭstwa Božaje z widawočnaściaj,
Ані скажуць: "Гля тут" альбо: "Гля там", бо, вось, гаспадарства Божае ўнутры вас».
i nia skažuć: "woś tut", abo "woś tam". Bo woś karaleŭstwa Božaje pamiž was jość.
І сказаў вучанікам: «Прыйдуць дні, калі будзеце жадаць бачыць аднаго дня Сына Людзкога, і не абачыце.
I skazaŭ da swaich wučniaŭ: Pryjduć dni, kali budziecie žadać widzieć adzin dzień Syna čaławiečaha, i nia ŭwidzicie.
І скажуць вам: «Гля, тут» альбо: «Гля, там», не хадзіце ані йдзіце за імі;
I buduć wam kazać: "Woś tut" i "woś tam". Nia idziecie i nie prystawajcie da ich.
Бо, як маланка мільганець з пад неба і зіхаціць да другога канца неба, так будзе Сын Людзкі таго дня.
Bo jak małanka, blisnuŭšy z-pad nieba, aświačaje toje, što pad niebam jość, tak budzie Syn čaławiečy ŭ dzień swoj.
Але перш мае цярпець шмат і быць адхіненым родам гэтым.
Ale pierš teba jamu mnoha ciarpieć i być uzhardžanym ad hetaha rodu.
«І як было за дзён Ноя, так будзе й за дзён Сына Людзкога:
A jak stałasia ŭ dni Noja, tak budzie i ŭ dni Syna čaławiečaha:
Елі, пілі, жаніліся, выходзілі замуж, аж да тога дня, што Ной увыйшоў у караб, і прышла патопа, і загубіла ўсіх.
jeli i pili, žanki brali i zamuž wydawali až da dnia, kali Noj uwajšoŭ u karabiel; i pryjšoŭ patop i zahubiŭ usich.
І таксама, як было за дзён Лота: елі, пілі, куплялі, прадавалі, садзілі, будавалі;
Taksama jak stałasia ŭ dni Łota: jeli i pili, kuplali i pradawali, sadzili i budawalisia;
Але дня таго, каторага вышаў Лот із Садомы, лінуў зь неба дождж агняны а серкавы й загубіў усіх.
a ŭ dień, u katory Łot wyjšaŭ z Sadomu, linuŭ z nieba ahoń i sierka i wyhubiŭ usich.
«Подле гэтага будзе таго дня, калі Сын Людзкі аб’явіцца.
Pawodle hetaha budzie ŭ dzień, u katory abjawicca Syn čaławiečy.
Таго дня, хто будзе на страее, а рэчы ягоныя ў доме, ня зыходзь узяць іх; і хто ў полю, таксама не зварачайся назад па засталыя рэчы.
U tuju časinu chto budzie na dachu, a rečy jaho ŭ domie, niachaj nia zychodzić uziać ich; a chto na poli, niachaj taksama nie waročajecca nazad.
Памятуйце жонку Лотаву.
Pomnicie ab žoncy Łota.
Хто будзе глядзець жыцьцё свае захаваць, загубе яго; а хто загубе яго, захавае яго.
Chto-b staraŭsia zachawać žyćcio swajo, zahubić jaho; a chto-b zahubiŭ jaho, ažywić jaho.
«І кажу вам: тае ночы будзе двух у вадным ложку; адзін будзе ўзяты, а другі пакінены.
Kažu wam, u tuju noč budzie dwoch na adne paścieli: adzin budzie ŭziaty, a druhi pakinieny;
Дзьве будуць малоць разам; адна будзе ўзята, а другая пакінена.
dźwie buduć mielučy razam: adna budzie ŭziata, a druhaja pakiniena; dwuch na poli: adzin budzie ŭziaty, a druhi pakinieny.
Двух будзе на полю; адзін будзе ўзяты, а другі пакінены».
Adkazwajučy skazali jamu: Dzie, Panie?
І, адказуючы, сказалі яму: «Ідзе, Спадару?» Ён жа сказаў ім: «Ідзе цела, там арлы зьбяруцца».
Jon skazaŭ im: Dzie-kolečy budzie cieła, tam źbiarucca i arły.
