Найвышэйшая песьня 2 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Сяргея Шупы
Я — раўнінны нарцыс Саронскі, я — лілея з даліны!
Я — пралеска шаронская, лілея далінаў.
Як лілея сярод бадзякоў — каханая сярод сябровак!
Як лілея сярод церня, так любая мая сярод дзяўчат.
Як яблыня сярод лясных дрэў — каханы мой сярод хлопцаў. У шатах яе люблю я сядзець, і плады зь яе рот мне салодзяць.
Як яблыня сярод лясных дрэваў, так каханы мой сярод хлопцаў; у ценю яго мне прыемна сядзець, плады яго салодкія мне на смак.
Увёў ён мяне ў дом піру, нада мной яго сьцяг — каханьне!
Увёў ён мяне ў дом бяседы, сьцяг яго нада мною — каханьне.
Падмацуйце мяне віном, яблыкамі асьвяжэце мяне, бо я зьнемагла ад каханьня.
Пачастуйце мяне разынкамі, падмацуйце мяне яблыкамі, бо я хворая ад каханьня.
Яго левая — пад маёй галавою, а правай рукою мяне абдымае.
Яго левая рука пад маёй галавой, правая абдымае мяне.
Заклінаю вас, Ерусалімскія дочкі, сарнамі ці палявымі ланямі: ня будзеце і ня турбуйце каханай, пакуль не прачнецца сама!
Заклінаю вас, дочкі ерусалімскія, газэлямі ці ланямі палявымі, не будзіце і не абуджайце каханьне, пакуль само не пажадае.
Голас каханага майго! вось, ён ідзе, скача па горах, перабягае па ўзгорках, —
Чую каханага майго; вось ён ідзе, пераскоквае горы, перасягае вяршыні.
мілы падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць у нас за сьцяною, заглядваючы ў акно, мільгаціць за рашоткай.
Падобны каханы мой да газэлі ці маладога аленя; вось, ён стаіць за нашай сьцяною, наглядае праз вокны, зазірае праз краткі.
Каханы мой загаварыў да мяне: устань, мая любасная, мая гожая, выйдзі!
Адказаў каханы мой і сказаў мне: Устань, любая, прыгожая мая, і выходзь.
Вось, і зіма адышла; дождж перастаў, мінуўся;
Бо вось, зіма мінула, дажджы скончыліся й перасталі.
кветкамі зацьвітае зямля, час песьняў птушыных настаў, і горлінка ў нашым краі засьпявала,
Кветкі зьявіліся на зямлі, надышла пара сьпеваў, голас галубкі чуваць у нашым краі.
налівае смакоўніца пупышкі, вінаградныя лозы пахнуць у квецені. Устань, мая любасная, мая гожая выйдзі!
На фігавых дрэвах завязаліся плады, вінаградная квецень пусьціла пах; устань, любая, прыгожая мая, і выходзь.
Горлінка ў горнай цясьніне, пад паветкаю скалаў! Пакажы мне свой тварык, дай мне пачуць твой галасок; бо твой голас — салодкі, бо мне тварык твой вабны!
Галубка мая ў расколінах скал, y сховах горнага уздыму; дай пабачыць мне аблічча тваё, дай пачуць голас твой, бо голас твой мілы і аблічча тваё гожае.
Лавіце нам лісянятак і лісак лавіце, што мне вінаграднік марнуюць; а вінаграднікі ж нашыя ў цьвеце!
Лавіце нам лісаў, лісак маленькіх, што нішчаць вінаграднікі, бо вінаграднікі нашы зацьвілі.
Каханы аддадзены мне, я — яму; ён пасьвіць сярод лілеяў.
Каханы мой належыць мне, а я яму, таму, хто пасьвіць у лілеях.
Пакуль не астыў яшчэ дзень, не паслаліся цені, пасьпяшайся назад, як сарна, мой мілы, ці як алень малады на вышынях Бэтэр.
Пакуль не павее дзень і не паўцякаюць цені, абярніся, каханы мой, і будзь як газэль ці алень малады у горах над цясьнінамі.
