Найвышэйшая песьня 2 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Я — раўнінны нарцыс Саронскі, я — лілея з даліны!
«Я — нарцыс Сарона і лілея далін».
Як лілея сярод бадзякоў — каханая сярод сябровак!
«Бы лілея між цернямі, так сяброўка мая між дочкамі».
Як яблыня сярод лясных дрэў — каханы мой сярод хлопцаў. У шатах яе люблю я сядзець, і плады зь яе рот мне салодзяць.
«Як яблыня сярод лясных дрэў, так улюбёны мой сярод сыноў. У засені яго, якой жадала, я прысела, і плод яго салодкі паднябенню майму.
Увёў ён мяне ў дом піру, нада мной яго сьцяг — каханьне!
Увёў ён мяне ў пакой застолля, а сцяг яго нада мною — любоў.
Падмацуйце мяне віном, яблыкамі асьвяжэце мяне, бо я зьнемагла ад каханьня.
Спасільце мяне пірагамі з разынкамі, назбірайце мне яблыкаў, бо я млею ад кахання.
Яго левая — пад маёй галавою, а правай рукою мяне абдымае.
Лявіца яго пад галавою маёй, а правіца яго абдымае мяне».
Заклінаю вас, Ерусалімскія дочкі, сарнамі ці палявымі ланямі: ня будзеце і ня турбуйце каханай, пакуль не прачнецца сама!
«Заклінаю вас, дочкі Ерузаліма, сарнамі і палявымі ланямі: не будзіце і не падымайце ад сну ўлюбёнай, аж пакуль сама не захоча».
Голас каханага майго! вось, ён ідзе, скача па горах, перабягае па ўзгорках, —
«Голас улюбёнага майго! Вось, ён падыходзіць, скача па гарах, перабягае ўзгоркі.
мілы падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць у нас за сьцяною, заглядваючы ў акно, мільгаціць за рашоткай.
Улюбёны мой падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, стаіць ён за нашаю сцяною, глядзіць праз акно, зазірае праз краты.
Каханы мой загаварыў да мяне: устань, мая любасная, мая гожая, выйдзі!
Вось, мілы мой гаворыць да мяне: “Уставай, сяброўка мая, галубка мая, зграбная мая, і прыходзь.
Вось, і зіма адышла; дождж перастаў, мінуўся;
Бо ўжо зіма прайшла, дождж спыніўся і перастаў.
кветкамі зацьвітае зямля, час песьняў птушыных настаў, і горлінка ў нашым краі засьпявала,
З’явіліся ўжо краскі на зямлі, час абразання вінаграду настаў; і ўжо голас туркаўкі чуваць у нашай зямлі.
налівае смакоўніца пупышкі, вінаградныя лозы пахнуць у квецені. Устань, мая любасная, мая гожая выйдзі!
Фігавае дрэўца выдала пупышкі свае, вінаград цвіце і разлівае водар: устань, сяброўка мая, харашуня мая, і прыходзь,
Горлінка ў горнай цясьніне, пад паветкаю скалаў! Пакажы мне свой тварык, дай мне пачуць твой галасок; бо твой голас — салодкі, бо мне тварык твой вабны!
галубка мая, у расколіны скалы, у шчыліну цясніны. Пакажы мне аблічча тваё, хай гучыць твой голас у вушах маіх! Бо салодкі мне голас твой і выгляд твой прыемны”».
Лавіце нам лісянятак і лісак лавіце, што мне вінаграднік марнуюць; а вінаграднікі ж нашыя ў цьвеце!
«Злавіце нам лісаў, малых лісянят, якія вінаграднікі нішчаць, бо вінаграднікі нашы цвітуць».
Каханы аддадзены мне, я — яму; ён пасьвіць сярод лілеяў.
«Улюбёны мой для мяне, а я — для яго, які пасвіцца між лілеяў,
Пакуль не астыў яшчэ дзень, не паслаліся цені, пасьпяшайся назад, як сарна, мой мілы, ці як алень малады на вышынях Бэтэр.
пакуль дзень набліжаецца і знікаюць цені. Вярніся! Будзь падобны, улюбёны мой, да сарны, да маладога аленя на гарах Бэтэр».
