Найвышэйшая песьня 2 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Вацлава Ластоўскага
Я — раўнінны нарцыс Саронскі, я — лілея з даліны!
Я нарцыз Саронскі, лілія далін!
Як лілея сярод бадзякоў — каханая сярод сябровак!
Як лілія паміж церняў, так спалюбеніца мая паміж дзевамі.
Як яблыня сярод лясных дрэў — каханы мой сярод хлопцаў. У шатах яе люблю я сядзець, і плады зь яе рот мне салодзяць.
Як яблыня паміж дрэўлесавых, так спалюбенец мой паміж юнакамі. Пад засьцю яе люблю я сядзець, і плады яе салодкі паднябеньню майму.
Увёў ён мяне ў дом піру, нада мной яго сьцяг — каханьне!
Увёў мяне ён у бясёдны дом, і любоў яго, бытцам сьцяг яго надамною.
Падмацуйце мяне віном, яблыкамі асьвяжэце мяне, бо я зьнемагла ад каханьня.
Пасілкуйце мяне віном, аспатольце мяне яблыкамі, бо я млею з любові.
Яго левая — пад маёй галавою, а правай рукою мяне абдымае.
Левая рука яго ў мяне пад галавой, а правая абыймае мяне.
Заклінаю вас, Ерусалімскія дочкі, сарнамі ці палявымі ланямі: ня будзеце і ня турбуйце каханай, пакуль не прачнецца сама!
Заклінаю вас, дочкі Іерузалімскія, сарнамі і дзікімі козамі, не будзіце і не трывожце спалюбеніцы маей, пакуль яна схоча.
Голас каханага майго! вось, ён ідзе, скача па горах, перабягае па ўзгорках, —
Голас спалюбенца майго, вось ён ідзе, бяжыць па горах, скача цераз узгорачкі.
мілы падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць у нас за сьцяною, заглядваючы ў акно, мільгаціць за рашоткай.
Прыяцель мой падобен да сарны ці маладога ялёнка. От, ён стаіць у нас за сьцяною, пазірае ў вакно, відаць яго цераз крату.
Каханы мой загаварыў да мяне: устань, мая любасная, мая гожая, выйдзі!
Спалюбенец мой прамаўляе мне: ўстань, спалюбеніца мая, прыгажуня мая, выйдзі!
Вось, і зіма адышла; дождж перастаў, мінуўся;
От зіма прайшла ўжо; дажджы прамінулі, і ўшчуклі;
кветкамі зацьвітае зямля, час песьняў птушыных настаў, і горлінка ў нашым краі засьпявала,
краскі красуюць на зямлі; час пяяньня настаў, і голас сынагорліцы чуцен у нашай старонцы;
налівае смакоўніца пупышкі, вінаградныя лозы пахнуць у квецені. Устань, мая любасная, мая гожая выйдзі!
смакаўніцы бросьцю пакрыліся і вінныя лозы заквітаючы пахнуць. Устань спалюбеніца мая, устань прыгажуня мая, выйдзі!
Горлінка ў горнай цясьніне, пад паветкаю скалаў! Пакажы мне свой тварык, дай мне пачуць твой галасок; бо твой голас — салодкі, бо мне тварык твой вабны!
Галубіца мая ў скальным разломе пад каменным дахам! Пакажы мне аблічча тваё, дай мне пачуці голас твой, таму, што голас твой салодкі і аблічча тваё прыемнае.
Лавіце нам лісянятак і лісак лавіце, што мне вінаграднік марнуюць; а вінаграднікі ж нашыя ў цьвеце!
Лавеце нам лісіц і лісят, каторыя псуюць вінагрозьнікі, бо вінагрозьнікі нашы ўжо ў квеце.
Каханы аддадзены мне, я — яму; ён пасьвіць сярод лілеяў.
Спалюбенец мой прыналежыць мне, а я яму прыналежу; ён пасе паміж ліліямі.
Пакуль не астыў яшчэ дзень, не паслаліся цені, пасьпяшайся назад, як сарна, мой мілы, ці як алень малады на вышынях Бэтэр.
Дакуль дзень дыша прахалодаю і ўцякаюць цені, вярніся, будзь падобны сарне ці маладому ялёнку на распадзінах гор.
