Найвышэйшая песьня 7 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Вацлава Ластоўскага
Азірніся назад, Шуламянка, азірніся назад — дай сябе ўбачыць! Што вам дзівіцца на Шуламянку, як на карагод Манаімскі?
Азірніся, азірніся, Суламіта! азірніся, азірніся, — хай і мы спазірнем на цябе. Што вам глядзець на Суламіту, як на карагод Манаімскі?
Якія прыгожыя ногі твае ў сандалях, дачка знакамітая! Выгін клубоў тваіх, як абруч, што майстар зрабіў;
О, як харошы ногі твае ў сандалах, дачка добрародная! Круглаці бёдраў тваіх як каралі, выраб рук мастака умелага.
твой пупок — нібы круглая чара па беражок з пахучым віном; твой жывот — гэта горка пшаніцы сярод лілеяў чароўных;
Лона тваё — круглая чара, ў якой не стушчаецца віно пахнотнае; чэраслы твае — сноп пшанічны, ліліямі аквечаны;
твае грудзі — два казьляняткі, блізьняткі сарны;
двоя персяў тваіх як двоя ягнятак, блізняцоў сарны;
твая шыя — вежа з слановае косьці; твае вочы — Эсэвонскія сажалкі каля брамы Бат-рабім; твой нос — як Ліванская вежа на дазоры насупраць Дамаска;
шыя твая, як башта з косьці слановай; вочы твае як ставы Эсэонскія, што пры браме Бэтрабімскай; нос твой — вежа Лібанская, зьвернутая к Дамашку;
твая галава — як гара Карміл, і пасмачкі валасоў — як пурпура; цар паланёны кучарамі тваімі.
галава твая на табе, як Кармэль, і валасы на галаве тваей як пурпура; валадар абварожан валасамі тваімі.
Якая прыгожая ты, якая панадная, каханка, тваёю вабнасьцю!
Як ты прыгожа, як панадна, спалюбеніца, тваім мілым выглядам.
Гэты стан твой падобны да пальмы, і грудзі — да вінаградных гронак.
Стан твой падобен да пальмы, і персі твае як вінныя грозьдзі.
Я падумаў: залезу на пальму, я ўхаплюся за вецьце яе — хай будуць грудзі твае замест гронак лазы, і дыханьне тваё будзе — як яблыкі;
Падумаў я: ўзьпяцца бы на пальму, ухапіціся-бы за галіны яе; і персі твае былі-бы замест вінных грозьдзяў, водар ад ноздраў тваіх, як ад яблыкаў;
і вусны твае — як віно залатое! Цячэ яно ў рот каханаму, асалоджвае вусны стомленым.
вусны твае як найлепшае віно. Яно плыве проста да прыяцеля майго, асалоджуе вусны спатоленых.
Належу я міламу другу, і мяне ён жадае.
Я прыналежу прыяцелю майму, і да мяне зьвернута пажадлівасьць яго.
Прыйдзі, любасны, выйдзем у поле, пабудзем у вёсках;
Прыдзі, спалюбенча мой, выйдзем у поле, ў вёсках пабудзем;
выйдзем раніцай у вінаграднікі, падзівімся, як лаза зелянее, як пупышкі покнуліся, як зацьвілі гранаты; там я цябе прыгалублю.
раніцай пойдзем у вінагрозьнікі, паглядзімо, ці распукліся вінныя лозы, ці распусьціліся пукалкі, ці зацьвілі гранатныя яблыні, там я акажу табе мілаваньне маё,
Мандрагоры пахнуць духмяна, ля варот нашых многа пладоў: сёлетніх і даўнейшых назапасіла я табе, каханы.
Мандрагоры пусьцілі ўжо водар, і каля дзьвярэй нашых усякія выборныя плады, новыя і старыя; гэта захавала я табе, мой спалюбенча!
