Найвышэйшая песьня 2 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Вацлава Ластоўскага
«Я — нарцыс Сарону, лілея даліны!»
Я нарцыз Саронскі, лілія далін!
«Як лілея сярод церняў, так сяброўка мая сярод дзяўчатаў».
Як лілія паміж церняў, так спалюбеніца мая паміж дзевамі.
«Як яблына сярод дрэваў лясных, так любы мой сярод хлопцаў. У ценю ягоным прывабным я села, і плод ягоны салодкі для паднябеньня майго.
Як яблыня паміж дрэўлесавых, так спалюбенец мой паміж юнакамі. Пад засьцю яе люблю я сядзець, і плады яе салодкі паднябеньню майму.
У дом банкетаваньня ён увёў мяне, і сьцяг ягоны нада мною — каханьне.
Увёў мяне ён у бясёдны дом, і любоў яго, бытцам сьцяг яго надамною.
Падмацуйце мяне пірагамі з разынкамі, асьвяжыце мяне яблыкамі, бо я млею ад каханьня.
Пасілкуйце мяне віном, аспатольце мяне яблыкамі, бо я млею з любові.
Левая рука ягоная пад галавою маёй, а правіцай сваёй ён абдымае мяне».
Левая рука яго ў мяне пад галавой, а правая абыймае мяне.
«Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, сарнамі і ланямі палявымі, не будзіце і не падымайце каханую, аж пакуль сама не захоча».
Заклінаю вас, дочкі Іерузалімскія, сарнамі і дзікімі козамі, не будзіце і не трывожце спалюбеніцы маей, пакуль яна схоча.
«Голас любага майго! Вось, ён ідзе, узыходзіць на горы, пераскоквае ўзгоркі.
Голас спалюбенца майго, вось ён ідзе, бяжыць па горах, скача цераз узгорачкі.
Любы мой падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць за сьцяною нашаю, заглядае праз вакно, зазірае праз краты.
Прыяцель мой падобен да сарны ці маладога ялёнка. От, ён стаіць у нас за сьцяною, пазірае ў вакно, відаць яго цераз крату.
Адказаў любы мой і сказаў да мяне: “Уставай, сяброўка мая, прыгажуня мая, і прыходзь.
Спалюбенец мой прамаўляе мне: ўстань, спалюбеніца мая, прыгажуня мая, выйдзі!
Бо вось, зіма прайшла, дождж спыніўся і перастаў.
От зіма прайшла ўжо; дажджы прамінулі, і ўшчуклі;
Пралескі відаць на зямлі, час сьпяваньня настаў, і голас туркаўкі чуваць у зямлі нашай.
краскі красуюць на зямлі; час пяяньня настаў, і голас сынагорліцы чуцен у нашай старонцы;
Дрэва фігавае выдала пупышкі [свае], вінаград квітнее і разьлівае водар. Устань, прыходзь, сяброўка мая; прыгажуня мая, прыходзь!
смакаўніцы бросьцю пакрыліся і вінныя лозы заквітаючы пахнуць. Устань спалюбеніца мая, устань прыгажуня мая, выйдзі!
Галубка мая, [што жывеш] у расколінах скалы, у схове пад стромаю, пакажы мне выгляд твой, дай мне пачуць голас твой, бо голас твой салодкі, і выгляд твой прывабны”».
Галубіца мая ў скальным разломе пад каменным дахам! Пакажы мне аблічча тваё, дай мне пачуці голас твой, таму, што голас твой салодкі і аблічча тваё прыемнае.
«Лавіце нам лісаў, малых лісянятаў, якія нішчаць вінаграднікі, бо вінаграднікі нашыя квітнеюць».
Лавеце нам лісіц і лісят, каторыя псуюць вінагрозьнікі, бо вінагрозьнікі нашы ўжо ў квеце.
«Любы мой [належыць] мне, а я — яму, ён пасьвіць сярод лілеяў.
Спалюбенец мой прыналежыць мне, а я яму прыналежу; ён пасе паміж ліліямі.
Пакуль дзень дыхае [ветрам] і зьнікаюць цені, вярніся! Будзь падобны, любы мой, да сарны, да маладога аленя на гарах Бэтэр».
Дакуль дзень дыша прахалодаю і ўцякаюць цені, вярніся, будзь падобны сарне ці маладому ялёнку на распадзінах гор.
