Да Габрэяў 3 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад П. Татарыновіча
Таму, браты сьвятыя, супольнікі нябеснага пакліканьня, уразумейце Пасланца і Першасьвятара вызнаньня нашага, Ісуса Хрыста,
Вось чаму, браты, сьвятые, удзельнікі нябеснага прызвання, уразумееце апастола й Ўсесьветара веры наўай Езуса,
Які верны Таму, Хто паставіў Яго, як і Майсей ва ўсім доме Ягоным.
вернага таму, хто яго паставіў, як і Майжэш быў верны ў цэлым доме ягоным.
Ён бо варты тым большае славы перад Майсеем, чым большы гонар мае ў параўнаньні з домам той, хто ўладкаваў яго;
Ён бо удастоіўся нагэтулькі большай за Майжэшаву славы, наколькі большую чэсьць мае будаўнічы за ягоную будоўлю.
бо кожны дом ладкуецца некім; а Хто ўладкаваў усё, ёсьць Бог.
Кожны-ж дом праз некага будуецца; а той, хто збудаваў усёчыста — ёсьць Бог.
І Майсей верны ўва ўсім доме Ягоным, як службіт, на сьведчаньне таго, што трэба было абвясьціць.
І Майжэш быў верным у цэлым доме ягоным, як слуга на сьветчанне таго, што мела быць сказана;
А Хрыстос — як Сын у доме Ягоным; а дом Ягоны — мы, калі толькі адвагу і спадзяваньне, якімі хвалімся, цьвёрда захаваем да канца.
Хрыстус-жа — як сын у сваім доме; а тым яго домам, — мы, калі да канца датрымаем непахісна давер і пахвалу надзеі.
Чаму, як кажа Дух Сьвяты, «сёньня, як пачуеце голас Ягоны,
Дзеля гэтага, як кажа Дух Святы: «Сяння, як пачуеце голас ягоны,
не зжарсьцьвеце сэрцаў вашых, як у час смуты, у дзень спакушэньня ў пустыні,
не цьвярдзейце сэрцамі вашымі, як то было на месцы кневу ў дню спакусы на пустыні,
дзе спакушалі мяне бацькі вашы, выпрабоўвалі Мяне і бачылі дзеі Мае сорак гадоў.
дзе правакавалі бацькі вашы, выстаўляючы мяне на пробу, праз сорак год глядзелі на справы мае.
Таму Я і ўгневаўся на той род, і сказаў: «няспынна блукаюць сэрцам, ня зьведалі яны пуцявінаў Маіх;
Таму і прагневаўся на гэты род і сказаў: яны заўсёды блудзяць сэрцам, яны шляхоў маіх не пазналі.
таму я прысягнуў у гневе Маім, што яны ня ўвойдуць у спачын Мой».
Тады і прырок у гневе маім: «Ім не ўвайсьці ў супачынак мой!»» (Пс. 94:8−11).
Глядзеце, браты, каб ня было ў кім у вас сэрца ліхога і нявернага, каб вам не адступіцца ад Бога жывога.
Глядзецеж, браты, каб у каго з вас ня было сэрца крывадушнага ў недаверстве, каб вам не адступіць ад Бога жывога.
А настаўляйце адно аднаго кожны дзень, пакуль можна казаць «сёньня», каб хто з вас не зжарсьцьвеў, зьвёўшыся грэхам;
Але падтрымоўвайце адзін другога штодня дакуль трывае тое «сяння», каб хто з вас ня стаўся запеклым праз подступ граху.
Бо мы зрабіліся супольнікамі Хрысту, калі толькі пачатае жыцьцё цьвёрда ўтрымаем да канца,
Мы бо сталіся супольнікамі Хрыстуса, калі толькі датрымаем цьвёрда аж да канца нашую веру, як спачатку,
пакуль гаворыцца: «сёньня, як пачуеце голас Ягоны, не зжарсьцьвеце сэрцаў вашых, як у час смуты».
дакуль гаворыцца: «Сяння, як пачуеце голас ягоны, не цьвярдзейце сэрцамі вашымі, як то было на месцы гневу».
Бо некаторыя, што чулі, пачалі абурацца; але ня ўсе, што выйшлі зь Егіпта з Майсеем.
Хто былі тые, што пачуўшы, паднялі нараканне? Хібаж ня ўсе тые, што выйшлі з Эгіпту пад правадніцтвам Майжэша?
На каго ж гневаўся Ён сорак гадоў? Хіба не на тых, што зграшылі, чые косьці засталіся ў пустыні?
На кагож ён гневаўся праз сорак год? Хібаж не на тых, што зграшылі й косьці іх ляглі ў пустыні?
Супроць каго прысягаў, што ня ўвойдуць у спачын Ягоны, калі ня супроць непакорлівых?
І камуж прадракаў, што ня ўвойдуць у супачынак яго, калі ня тым няверным?
І вось, бачым, што яны не маглі ўвайсьці за няверства.
І бачым, што не маглі ўвайсьці праз недаверства.
