Выслоўяў Саламонавых 5 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Сыну мой! уважай на мудрасьць маю, да розуму майго сьхіні вуха свае,
Сыне мой, зважай на мудрасьць маю, прыхілі вуха тваё да розуму майго,
Каб зважаць на разважнасьць, і каб вусны твае захавалі веду;
каб меў ты разважлівасьць, і вусны твае захавалі веданьне.
Бо саладзіня капае з вуснаў чужое, і мякчэйшае за аліву паднябеньне ейнае:
Бо вусны распусьніцы ацякаюць мёдам, і паднябеньне яе мякчэйшае за алей,
Але наапошку яно гаркое, як палын, войстрае, як абаротны меч;
але канец яе горкі, як палын, і востры, як меч двусечны.
Ногі ейныя зыходзяць да сьмерці, і ступы хапаюцца за шэоль.
Ногі ейныя да сьмерці зыходзяць, а стопы ейныя на пекла абапіраюцца.
Дарогу жыцьця калі зважыш, то абачыш блудныя сьцежкі ейныя, і ты іх не пазнаеш.
Як яна не разумее сьцежкі жыцьця, дык хістаюцца крокі яе, і ты ня можаш ведаць іх.
І цяперака, сынове, слухайце мяне й не адступайце ад слоў вуснаў маіх:
Дык вось цяпер, дзеці, паслухайце мяне, і не адыходзьцеся ад словаў вуснаў маіх.
Аддаль ад яе дарогу сваю і ня бліжся да дзьвярэй дому ейнага,
Аддалі ад яе шлях твой, і не падыходзь да дзьвярэй дому яе,
Каб не аддаць іншым пазору свайго і год сваіх неміласьціўнаму,
каб не аддаць годнасьці тваёй іншым і гадоў тваіх — бязьлітаснаму,
Каб чужыя не насыціліся сілаю тваёю, працаю тваёю ў чужым доме.
каб не сыцелі чужынцы з сілы тваёй, і з працы тваёй — у доме чужым.
І ты будзеш наракаць наапошку, як высіліш цела свае й еміну сваю,
І будзеш ты потым стагнаць, калі будуць зьняможаныя цела тваё і сілы твае.
І скажаш: «Як я ненавідзіў навуку, і зырам грэбавала сэрца мае!
І ты скажаш: «Чаму я зьненавідзеў настаўленьне, і сэрца маё ўзгардзіла дакараньнем.
І я ня слухаў голасу вучыцеляў сваіх і да навучыцеляў сваіх ня сьхінаў вуха свайго.
Ня слухаў я голасу настаўнікаў маіх, і не прыхіляў я вуха майго да тых, што вучылі мяне.
Бываў я траха ў кажным ліху сярод збору й грамады».
Ледзь ня трапіў я ў вялікае няшчасьце сярод грамады́ і народу!»
Пі ваду з налевы свае і цякучую із студні свае.
Пі ваду з крыніцы тваёй, тую, што цячэ з калодзежу твайго.
Крыніцы твае хай разьліваюцца на вонкі, цур’і водаў — па вуліцах;
Навошта крыніцам тваім разьлівацца на вуліцы, а ручаям цячы па плошчах?
Хай яны належаць да цябе аднаго, а ня чужым із табою.
Няхай яны служаць толькі табе, а не чужынцам разам з табою.
Хай будзе дабраславёна жарало твае, і май радасьць із жонкі маладосьці свае,
Няхай крыніца твая будзе дабраслаўлёная, і цешся жонкай маладосьці тваёй.
Любовае лані а пазорнае сэрны; няхай грудзі яе досыць чыняць табе ў кажным часе; заўсёды захапляйся яе любосьцяй.
Яна — ла́ня ласкавая і са́рна прыгожая, грудзі ейныя няхай напойваюць цябе ў-ва ўсякую часіну, у каханьні яе мей асалоду заўсёды.
І нашто, сыну мой, хочаш захапляцца чужою і абыймаць улоньне другое?
Навошта табе, сыне мой, захапляцца распусьніцай і абдымаць улоньне чужаніцы?
Бо перад відам СПАДАРА дарогі людзкія, і Ён мерае ўсі сьцежкі ягоныя.
Бо перад вачамі ГОСПАДА шляхі чалавека, Ён ведае ўсе крокі яго.
Нягоднага схопяць бяспраўі ягоныя, і яго будуць дзяржаць моцна паварозы грэху ягонага;
Бязбожніка схопяць ягоныя ўласныя правіны, і ён зьвязаны путамі грахоў сваіх.
Ён памірае зь нястачы навукі і ў множасьці шалу свайго заблудзіцца.
Ён памрэ без настаўленьня і будзе блукаць дзеля вялікай глупоты сваёй.
