Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Мудры сын слухае навукі айцоўскае, але насьміханьнік ня слухае крыку.
Мудры сын [слухае] настаўленьне ба́цькі, а насьмешнік ня слухае дакараньня.
З пладоў вуснаў людзіна паспытаецца дабра, але душа выступнікаў — ґвалту.
З плоду вуснаў сваіх чалавек будзе жыві́цца дабром, а душа ліхадзеяў — гвалтам.
Хто сьцеражэць вусны свае, сьцеражэць душу сваю; хто зявае, будзе мець зьнішчэньне.
Хто захоўвае вусны свае, захоўвае душу сваю, а хто шырока адкрывае рот свой, будзе мець зьнішчэньне.
Душа ленага жадае, але дарма, душа ўлеглівага будзе сытая.
Душа гультая жадае і ня мае нічога, а душа руплівага будзе насычаная.
Ману ненавідзе справядлівы, але нягодны абрыдны й сароме.
Праведнік ненавідзіць слова хлусьлівае, а бязбожнік ганьбіць і зьневажае [сябе].
Справядлівасьць крые беззаганнага дарогаю сваёю, але нягоднасьць ськідае грэшніка.
Праведнасьць захоўвае таго, хто беззаганны ў шляху [сваім], а бязбожнасьць губіць грэшніка.
Іншы прыдаецца багатым, а іншы зь вялікім багацьцям бедніцца.
Адзін выдае сябе за багатага, нічога ня маючы, іншы выдае сябе за беднага, маючы шмат багацьця.
Багацьце людзіны — выкуп за жыцьцё, бедны ня слухае крыку.
Выкуп душы чалавека — багацьце ягонае, а бедны пагрозы ня чуе.
Сьвятло справядлівых цеша, але сьвечка нягодных згасьне.
Сьвятло праведных радасна зьзяе, а сьветач бязбожнікаў стухне.
Адно з пыхі бывае вада, але з тымі, што радзяцца — мудрасьць.
Пыхлівасьць толькі да зва́дкі прыводзіць, а ў тых, што пара́ды прыймаюць, — мудрасьць.
Багацьце, благім парадкам прыдбанае, менее, а спакваля зьбіраючы множа.
Багацьце, [здабытае] марным чынам, змалее, а хто зьбірае яго рукою сваёю, — памнажае яго.
Спадзева, што доўжыцца — боль сэрца, але здойсьненае жаданьне — дзерва жыцьця.
Спадзяваньне, якое доўжыцца, — боль сэрца, а зьдзейсьненае жаданьне — дрэва жыцьця.
Хто грэбуе словам, тый будзе зьнішчаны; а хто баіцца расказаньня, адзяржыць заплату.
Хто пагарджае Словам, той будзе зьнішчаны, а хто баіцца прыказаньняў, атрымае ўзнагароду.
Права мудрага — жарало жыцьця, ад пасадак сьмерці адхінаючае.
Закон мудрага — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
Добры розум даець ласку, але дарога выступнікаў цяжкая.
Добры розум дае зычлівасьць, а шлях ліхадзеяў цяжкі.
Кажны разважны дзее ўмела, але неразумны пашырае сваю дурноту.
Кожны разумны дзейнічае з веданьнем, а дурны выяўляе неразумнасьць.
Нягодны пасланец лучае ў бяду, але верны пасол — леча.
Бязбожны пасланец трапляе ў бяду, а верны пасол — аздараўленьне.
Беднасьць а сорам таму, хто адхінае навуку; а хто зважае на ўпікі, будзе паважаны.
Галеча і ганьба таму, хто адкідае настаўленьне, а той, хто прыймае дакараньні, будзе ў пашане.
Здойсьненае жаданьне прыемна душы, адварачацца ад ліха — агіда неразумным.
Споўненае жаданьне — асалода для душы, але адвярнуцца ад зла — агіда для дурня.
Хто ходзе з мудрымі, будзе мудрым, але таварыш неразумных зьнішчэе.
Хто ходзіць з мудрым, будзе мудрым, а хто сябруе з дурнем, загалосіць.
Ліха жанецца за грэшнікамі, але справядлівым будзе адплачана дабром.
Ліха гоніцца за грэшнікамі, а праведным будзе аднагароджана дабром.
Добры пакідае спадак унукам, але схавана справядліваму багацьце грэшніка.
Добры пакідае спадчыну і ўнукам, а багацьце грэшнікаў захоўваецца для праведных.
Шмат еміны на ніве бедных, але гінуць зь бяспраўя.
Многа хлеба і на ніве бедных, але некаторыя гінуць, бо няма суду.
Хто жалее розкі свае, тый ненавідзе сына свайго; але хто любе яго, тый упару карае яго.
Хто шкадуе дубца свайго, той ненавідзіць сына свайго, а хто любіць яго, той з маленства настаўляе яго.
Справядлівы есьць, каб досыць учыніць душы сваёй, але жывот нягодных будзе ў нястачы.
Праведнік есьць і насычае душу сваю, а нутро бязбожнікаў будзе ў нястачы.
