Выслоўяў Саламонавых 31 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Словы караля Лемуеля, цяжар, што маці ягоная наўчыла яго.
Словы Лемуэля, валадара, выслоўі, якім навучыла яго маці ягоная.
Што, сыну мой? і што, сыну жывата майго? і што, сыну абятніцаў маіх?
Што, сыне мой? Што, сыне жывата майго? Што, сыне абяцаньняў маіх?
Не аддавай жанкам сілы свае ані дарогаў сваіх тым, што губяць каралёў.
Не давай жанчынам сілы тваёй, ані шляхоў тваіх нішчыцелькам валадароў.
Не каралём, Лемуелю, не каралём піць віно ані князём хмельны напітак:
Не валадарам, Лемуэлю, не валадарам піць віно, і не князям — сікеру,
Каб, піўшы, не забыўся ўставы й не перакруціў суд усіх уцісканых.
каб не напіліся і не забыліся яны на напісанае, і каб не скрыві́лі суд для ўсіх прыгнечаных.
Дайце хмельны напітак гінучаму і віно тым, каторым горка на душы.
Дайце сікеру таму, хто гіне, а віно — засмучаным душою.
Няхай ён вып’е, і забудзецца бядноту сваю, і стомы свае ня ўспомне балей.
Няхай вып’е такі і забудзецца на бядоту сваю, і ня памятае больш цяжару свайго.
Адчыні вусны свае дзеля немага, да суду ўсіх сыноў, што адыходзяць на вечнасьць.
Адчыні вусны твае дзеля нямых, дзеля абароны ўсіх сіротаў.
Адчыні вусны свае, судзі справядліва й барані справу ўбогага а беднага.
Адчыні вусны твае, судзі праведна, абараняй прыгнечанага і беднага.
Малайчыну жонку хто знойдзе? бо шмат большая за пэрлы цана яе.
Хто знойдзе жонку дабрадзейную? Яна даражэй за пэрліны.
Пэўнае да яе сэрца мужа ейнага, і прыбытку ня будзе нястачы.
Пэўнае ў ёй сэрца мужа яе, і ён не застанецца без прыбытку.
Робе дабро яму, а ня ліха, усі дні жыцьця свайго.
Яна дае яму дабро, а ня зло, у-ва ўсе дні жыцьця свайго.
Шукае воўны а лёну і ахвотна робе рукамі сваімі.
Шукае яна воўну і лён, і ахвотна працуе рукамі сваімі.
Яна, як караблі купецкія, здалеку дастаўляе емя свае.
Яна падобная да караблёў купецкіх, здалёк прыносіць хлеб свой.
І ўстаець яшчэ ночы, і раздаець ежу хатнім сваім, і належнае служэбкам сваім.
І ўстае яна сярод ночы, і раздае ежу ў доме сваім, і належнае служкам сваім.
Яна падумала праз поле й прыдбала яго; з пладоў рук сваіх яна садзе вінішча.
Падумае яна пра поле, і купляе яго, з плоду рук сваіх закладае вінаграднік.
Папяразуе сілаю сьцёгны свае й мацуе рукі свае.
Яна падпярэзвае моцаю сьцёгны свае і ўмацоўвае рамёны свае.
Цеме, што тавар ейны добры; ня гасьне ночы сьветач ейны.
Яна адчувае, што добры занятак яе, і сьветач яе ня тухне і ўначы.
Выцягуе рукі свае да прасьніцы й дзяржыць верцяно ў далані сваёй.
Працягвае ру́кі свае да кудзе́лі, а далоні яе трымаюць верацяно.
Адчыняе даланю сваю беднаму і выцягуе рукі свае ўбогаму.
Далоні свае адкрывае прыгнечанаму, і руку́ сваю працягвае беднаму.
Не баіцца сьнегу ля дому свайго, бо ўвесь дом ейны апранены падвойна.
Не баіцца сьцюжы для дому свайго, бо ўвесь дом яе ў кармазы́н апрануты.
Яна тчэць сабе каберцы; шоўк а пурпура адзецьце ейнае.
Дываны́ яна робіць сабе, вісон і пурпур — адзеньне яе.
Ведамны ля брамаў муж ейны, як сядзіць із старцамі зямлі.
У брамах [гораду] вядомы муж ейны, калі сядзіць сярод старшыняў зямлі.
Яна тчэць цянюсенькае палатно, і прадаець, і паясы Канаанянам — купцом.
Робіць яна палатніну, і продае яе, і дастаўляе паясы купцам Хананейскім.
Моц а чэсьць — адзецьце ейнае, і сьмяецца аж да апошняга дня.
Сіла і велічнасьць — адзеньне яе, і радуецца яна дню, што прыходзіць.
Адчыняе вусны з мудрасьцяй, і навука міласьці на языццэ ў яе.
Яна адкрывае вусны свае з мудрасьцю, і міласэрнае настаўленьне на языку ў яе.
Яна глядзіць добра дарогаў дамовы свае і ня есьць хлеба ў дзяньгубстве.
Яна пільнуе шэсьце дому свайго і ня есьць хлеба гультайства.
Устаюць дзеці ейныя і завуць яе шчасьліваю; устаець муж ейны і хвале яе.
Устаюць дзеці ейныя, і называюць шчасьлівай яе, і муж ейны хва́ліць яе:
«Шмат якія дачкі прыдбалі цноту, але ты перайшла ўсі іх».
«Шмат было жанчынаў дабрадзейных, але ты пераўзыйшла іх усіх!»
Прынаднасьць ашукная, і харашыня марная; жонка, што баіцца СПАДАРА, будзе ўхвалёна.
Прывабнасьць падманлівая і прыгажосьць марная, але жанчына, якая баіцца ГОСПАДА, годная пахвалы.
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай учынкі ейныя ўхваляць яе ля брамаў.
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай справы яе ў брамах [гораду] хваляць яе.
