Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Сыну мой! дзяржы казані мае і расказаньні мае захавай у сябе;
Сыне мой, прыймі словы мае і захоўвай у сабе прыказаньні мае.
Дзяржы расказаньні мае й жыві, і навуку маю, як зрэнка вока свайго;
Захоўвай прыказаньні мае і жыві, і закон мой — як зрэнку вока твайго.
Завяжы іх на палцы свае, напішы і на табліцы сэрца свайго;
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на табліцах сэрца твайго.
Скажы мудрасьці: «Ты сястра мая» і назаві кемнасьць роднаю,
Скажы мудрасьці: «Ты — сястра мая», і розум назаві ся́брам,
Каб усьцерагчы сябе ад чужое жонкі, ад чужаземкі зь лісьлівымі словамі;
каб яны захавалі цябе ад чужой жонкі, ад чужаніцы, што гаворыць словы лісьлівыя.
Бо з акна дому свайго, пераз баконку сваю глядзеў я далоў,
Вось, глядзеў я праз вакно дому свайго, праз краты свае,
І абачыў меж дурных, зацеміў меж дзяцюкоў маладзёна бяз розуму,
і ўбачыў сярод неразумных, заўважыў сярод маладых людзей юнака легкадумнага,
Торг пераходзячага ля рогу яго, і дарогаю міма дому ейнага йшоў,
як праходзіў вуліцай каля рогу яе, як ішоў дарогаю ў дом яе,
Зьмярканьням, увечары, сярод ночы, у цемры.
у поцемках, у позьні час, у начной цемры і змроку.
І вось, — жонка наўпярэймы яму, у ўбору бязулі, і цікуючага сэрца,
І вось выходзіць насустрач яму жанчына, у распусным адзеньні, з падступным сэрцам,
Галасьлівая а ўпорлівая; ногі ейныя ня стыкаюцца ў доме ейным:
галасьлівая і нястрыманая, ногі яе не бываюць у доме яе:
То вонках, то на вуліцы і ля кажнага вугла цікуе.
ці то на вуліцы, ці то на плошчы, і на кожным рагу растаўляе пасткі.
І схапіла яго, і цалавала яго, зь бессаромным відам гукала яму:
І схапіла яго, цалавала яго, і з бессаромным тварам казала яму:
«Супакойныя аброкі ў мяне; сядні я споўніла абятніцы свае;
«У мяне ахвяра мірная, сёньня споўніла абяцаньні мае,
Затым вышла наўпярэймы табе, бязупынку шукаць віду твайго і знашла цябе;
таму выйшла на спатканьне табе, прагнула бачыць аблічча тваё і знайшла цябе.
Дыванамі я заслала пасьцелю сваю, калярыстымі тканінамі ягіпецкімі;
Дыванамі я заслала ложак мой, шматколернымі тканінамі з Эгіпту,
Напархумавала пасьцелю сваю мірам, алёям а цынамонам.
пакой мой пасыпала мірам, альвасам і цынамонам.
Хадзі, супоўна насыцьмася каханьнямі нашымі да раньня, пацешмася любосьцяй нашай;
Прыйдзі, будзем цешыцца пяшчотамі да раніцы, атрымліваць асалоду ад каханьня.
Бо мужа няма ў доме ягоным, ён паехаў у далёкую дарогу;
Бо няма мужа ў доме, выбраўся ў далёкую дарогу,
Капшук із срэбрам ён узяў із сабою; у поўні месяца ён зьвернецца да дому свайго».
капшук з грашыма ўзяў з сабою, у дзень поўні месяца мае вярнуцца дамоў».
Яна сьхінула яго сваёй вымоўнасьцю, лісьлівымі вуснамі сваімі прысіліла яго.
Мноствам ласкавых словаў прывабіла яго, лісьлівасьцю вуснаў сваіх зьвяла яго.
Ён якга йдзець за ёю, як вол ідзець на зарэз, альбо як дурны ў зялезьзю на кару,
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол, ведзены на зарэз, як бязглузды, на ланцугу ведзены на пакараньне,
Пакуль дзіда не праб’ець печанцы ягоныя; як птушка барзьдзіць у сіло і ня ведае, што гэта супроці душы яе.
аж пакуль страла праб’е вантробы яго; як птушка, што кідаецца ў сіло, і ня ведае, што на загубу яе.
Дык цяпер слухайце, сынове, мяне, і ўважайце на словы вуснаў маіх:
Дык цяпер, дзеці, паслухайце мяне, і зважайце на словы вуснаў маіх.
Хай ня сьхінаецца на дарогі ейныя сэрца твае, ня блудзі па сьцежках ейных;
Няхай не схіляецца сэрца тваё да шляхоў яе, і не блукай па сьцежках яе,
Бо шмат каго, раніўшы, паваліла яна, і ўсі моцныя забітыя ёю.
бо шматлікія пакалечаныя ёю, і мноства магутных яна загубіла.
Дом ейны — дарогі шэолю, да пакояў сьмерці зводзячыя.
Дом ейны — шлях у пекла, які вядзе ў сутарэньні сьмерці.
