Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Сыне мой, беражы размовы мае і пастановы мае схавай у сабе.
Сыне мой, прыймі словы мае і захоўвай у сабе прыказаньні мае.
Спаўняй настаўленні мае, каб жыў; захоўвай закон мой, як зрэнку вока свайго.
Захоўвай прыказаньні мае і жыві, і закон мой — як зрэнку вока твайго.
Завяжы іх на пальцах сваіх, напішы іх на табліцы сэрца свайго.
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на табліцах сэрца твайго.
Кажы мудрасці: «Ты сястра мая» і разважлівасць заві сяброўкай,
Скажы мудрасьці: «Ты — сястра мая», і розум назаві ся́брам,
каб захавала яна цябе ад чужой жонкі і ад чужой жанчыны, што гаворыць свае салодкія словы.
каб яны захавалі цябе ад чужой жонкі, ад чужаніцы, што гаворыць словы лісьлівыя.
Бо праз акно дома свайго, праз краты гляджу я і назіраю за маладымі;
Вось, глядзеў я праз вакно дому свайго, праз краты свае,
бачу я сярод моладзі юнака неразумнага,
і ўбачыў сярод неразумных, заўважыў сярод маладых людзей юнака легкадумнага,
які ідзе па вуліцы каля яе вугла і ідзе паблізу дарогі да дому яе,
як праходзіў вуліцай каля рогу яе, як ішоў дарогаю ў дом яе,
упоцемку, калі дзень падыходзіць да вечара, у самай імгле і ў тумане.
у поцемках, у позьні час, у начной цемры і змроку.
І вось спяшаецца яму насустрач жанчына ў распусным адзенні і з хітрым сэрцам,
І вось выходзіць насустрач яму жанчына, у распусным адзеньні, з падступным сэрцам,
гаваркая і нястрыманая, што не выносіць супакой і не можа ўтрымаць ног сваіх у хаце сваёй:
галасьлівая і нястрыманая, ногі яе не бываюць у доме яе:
то на плошчах, то на вуліцах каля вуглоў расстаўляе яна пасткі.
ці то на вуліцы, ці то на плошчы, і на кожным рагу растаўляе пасткі.
І мілуе яна схопленага і расцалаванага юнака, з юрлівым тварам гаворачы:
І схапіла яго, цалавала яго, і з бессаромным тварам казала яму:
«Я прынесла ахвяру на здароўе, сёння я выканала зарокі свае,
«У мяне ахвяра мірная, сёньня споўніла абяцаньні мае,
таму выйшла табе насустрач, жадаючы цябе бачыць, — і знайшла цябе.
таму выйшла на спатканьне табе, прагнула бачыць аблічча тваё і знайшла цябе.
Дыванамі заслала я сваю пасцель, тканінамі рознакаляровымі з Егіпта,
Дыванамі я заслала ложак мой, шматколернымі тканінамі з Эгіпту,
Апрыскала я спальню сваю мірай, альясам і карыцаю.
пакой мой пасыпала мірам, альвасам і цынамонам.
Прыходзь, будзем упівацца ўцехамі, да раніцы цешыцца любоўю.
Прыйдзі, будзем цешыцца пяшчотамі да раніцы, атрымліваць асалоду ад каханьня.
Бо няма мужа ў доме маім, пусціўся ў вельмі далёкую дарогу;
Бо няма мужа ў доме, выбраўся ў далёкую дарогу,
пояс грошай узяў з сабою, вернецца ён да дому свайго ў дзень поўні».
капшук з грашыма ўзяў з сабою, у дзень поўні месяца мае вярнуцца дамоў».
Прывабіла яна яго шматлікімі размовамі і заманіла яго ліслівасцю вуснаў сваіх.
Мноствам ласкавых словаў прывабіла яго, лісьлівасьцю вуснаў сваіх зьвяла яго.
Бязглузды, ідзе ён за ёй, як вол, якога вядуць на зарэз; як алень заблытваецца ён ў сіле,
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол, ведзены на зарэз, як бязглузды, на ланцугу ведзены на пакараньне,
пакуль страла не пранзае печань яго; як птушка, што спяшаецца да сіла і не ведае, што рашаецца справа жыцця.
аж пакуль страла праб’е вантробы яго; як птушка, што кідаецца ў сіло, і ня ведае, што на загубу яе.
Такім чынам, цяпер, сыне мой, слухай мяне і зважай на размовы вуснаў маіх.
Дык цяпер, дзеці, паслухайце мяне, і зважайце на словы вуснаў маіх.
Хай не ўтрымаецца розум твой на дарогах яе, і хай не падманваюць цябе сцежкі яе,
Няхай не схіляецца сэрца тваё да шляхоў яе, і не блукай па сьцежках яе,
бо многіх зваліла яна параненымі, і нават вельмі моцныя людзі былі загубленыя ёю:
бо шматлікія пакалечаныя ёю, і мноства магутных яна загубіла.
дом яе — дарогі ў пекла, што вядуць у глыбіні смерці.
Дом ейны — шлях у пекла, які вядзе ў сутарэньні сьмерці.
