Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Мудры сын любіць настаўленне бацькі, насмешнік не слухае, калі яго ганяць.
Мудры сын [слухае] настаўленьне ба́цькі, а насьмешнік ня слухае дакараньня.
З плода вуснаў сваіх чалавек жывіцца дабром, а душа крывадушніка — гвалтам.
З плоду вуснаў сваіх чалавек будзе жыві́цца дабром, а душа ліхадзеяў — гвалтам.
Хто вусны свае беражэ — беражэ душу сваю, а хто летуценны ў размове, — таму бяда.
Хто захоўвае вусны свае, захоўвае душу сваю, а хто шырока адкрывае рот свой, будзе мець зьнішчэньне.
Гультай хоча, а не мае, а душа працавітых насыціцца.
Душа гультая жадае і ня мае нічога, а душа руплівага будзе насычаная.
Справядлівы адмовіцца ад ілжывага слова, а бязбожнік сарамаціць і ганьбіць.
Праведнік ненавідзіць слова хлусьлівае, а бязбожнік ганьбіць і зьневажае [сябе].
Справядлівасць беражэ бязгрэшнага ў дарозе, а бязбожнасць ставіць падножку грэшніку.
Праведнасьць захоўвае таго, хто беззаганны ў шляху [сваім], а бязбожнасьць губіць грэшніка.
Ёсць той, хто быццам лічыцца за багача, хаця нічога не мае; і ёсць той, хто быццам лічыцца за беднага, хаця ў яго багацця шмат.
Адзін выдае сябе за багатага, нічога ня маючы, іншы выдае сябе за беднага, маючы шмат багацьця.
Выкуп душы чалавека — яго багацце, а хто бедны — не вытрымлівае папроку.
Выкуп душы чалавека — багацьце ягонае, а бедны пагрозы ня чуе.
Святло справядлівых весяліць, а каганец бязбожнікаў тухне.
Сьвятло праведных радасна зьзяе, а сьветач бязбожнікаў стухне.
Між пыхліўцаў — толькі сваркі, а ў пакорлівых — мудрасць.
Пыхлівасьць толькі да зва́дкі прыводзіць, а ў тых, што пара́ды прыймаюць, — мудрасьць.
Маёмасць ад марнасці паменшыцца, а хто збірае ў руку — памнажае.
Багацьце, [здабытае] марным чынам, змалее, а хто зьбірае яго рукою сваёю, — памнажае яго.
Надзея, што доўга не здзяйсняецца, вынішчае душу, а жаданне, што здзяйсняецца, — дрэва жыцця.
Спадзяваньне, якое доўжыцца, — боль сэрца, а зьдзейсьненае жаданьне — дрэва жыцьця.
Хто пагарднае словам робіць, той сам прычыняе шкоду сабе; а хто паважае пастанову, таму адплаціцца.
Хто пагарджае Словам, той будзе зьнішчаны, а хто баіцца прыказаньняў, атрымае ўзнагароду.
Закон мудрага — крыніца жыцця, каб пазбегнуць путаў смерці.
Закон мудрага — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
Добры розум выклікае ласку, а на шляху несумленных — бездань.
Добры розум дае зычлівасьць, а шлях ліхадзеяў цяжкі.
Кожны разумны чалавек дзейнічае з розумам; а неразумны выяўляе бязглуздасць.
Кожны разумны дзейнічае з веданьнем, а дурны выяўляе неразумнасьць.
Бязбожны вяшчун трапляе ў бяду, а верны пасол — здароўе.
Бязбожны пасланец трапляе ў бяду, а верны пасол — аздараўленьне.
Беднасць і ганьба таму, хто пагарджае настаўленнем; а хто верыць таму, хто ганіць, — будзе ў пашане.
Галеча і ганьба таму, хто адкідае настаўленьне, а той, хто прыймае дакараньні, будзе ў пашане.
Жаданне, калі споўніцца, цешыць душу, а бязглуздыя адмаўляюцца бегчы ад ліха.
Споўненае жаданьне — асалода для душы, але адвярнуцца ад зла — агіда для дурня.
Хто з мудрымі ходзіць — будзе мудрым, а сябар бязглуздых зробіцца ліхім.
Хто ходзіць з мудрым, будзе мудрым, а хто сябруе з дурнем, загалосіць.
За грэшнікамі гоніцца ліха, а дабром адплаціцца справядлівым.
Ліха гоніцца за грэшнікамі, а праведным будзе аднагароджана дабром.
Добры чалавек пакідае спадкаемцамі сыноў і ўнукаў, а маёмасць грэшніка зберагаецца для справядлівага.
Добры пакідае спадчыну і ўнукам, а багацьце грэшнікаў захоўваецца для праведных.
Многа хлеба бывае і на нівах бедных, а ёсць і той, хто гіне, бо не хапае законнасці.
Многа хлеба і на ніве бедных, але некаторыя гінуць, бо няма суду.
Ненавідзіць сына свайго той, хто шкадуе розгі, а хто любіць яго, той заўжды выхоўвае яго.
Хто шкадуе дубца свайго, той ненавідзіць сына свайго, а хто любіць яго, той з маленства настаўляе яго.
Справядлівы насычае і напаўняе душу сваю, а чэрава бязбожнікаў — ненаеднае.
Праведнік есьць і насычае душу сваю, а нутро бязбожнікаў будзе ў нястачы.
