Эклезіяста 10 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Здохлыя мухі прычыняюць, што масьць аптакарская сьмярдзіць; так дарагая мудрасьць а чэсьць церпяць ад малое дурноты.
Сэрца мудрага на правым баку ў яго, але сэрца неразумнага на левым.
І ў дарозе, што неразумны ходзе, у яго не стаець мудрасьці, і кажнаму ён кажа, што ён дурань.
Як дух дзяржаўцы паўстане на цябе, не пакідай месца, бо паддаўкосьць сьцішае вялікія грахі.
Ё ліха, я бачыў пад сонцам, бы абмыла, што паходзе ад дзяржаўцы:
Дурноты становяць на вялікай вышыні, а багатыя сядзяць нізка.
Бачыў я слугаў на конях, а князёў ходзячых, як слугі, па зямлі.
Хто капае яму, тый уваліцца ў яе; і хто ломе плот, таго ўкусе гад.
Хто кратае камяні, можа падарвацца імі; хто сячэць дровы, тый бывае ў небясьпечнасьці ад іх.
Як зялеза ступіцца, а ён ня найстра ляза, гады мусіць натужыцца; але перавага мудрасьці прыгатаваць.
Як гад укусе без замаўляньня, тады ўжо няма карысьці замаўляньню.
Словы з вуснаў мудрага зычлівыя, а вусны неразумнага губяць яго ж:
Пачатак слоў з вуснаў ягоных — дурнота, і канец гаворкі ягонае — благі шал;
І дурны множа словы, дарма што чалавек ня можа сказаць, што будзе; і што будзе просьле яго, хто скажа яму?
Гарапашнасьць неразумных высіляе кажнага зь іх, бо ён ня ведае, як ісьці да места.
Бяда табе, зямля, калі кароль твой хлапец, і князі твае ядуць рана.
Дабраславёная зямля, калі кароль твой сын дабрароднага, і князі твае ядуць упару, каб пасіліцца, а ня дзеля п’янчаньня.
Ад ляноты валіцца столь, а калі апусьціць рукі, дык працячэць дом.
Дзеля радасьці спраўляюць чэсьці, і віно вяселе жыцьцё; а срэбра адказуе за ўсе.
Нават у думках сваіх ня кліні караля, і ў спальных пакоях сваіх не вайцяй багатага; бо птушка нябёсная можа перанесьці голас і крылатая — пераказаць слова.
