Да Эфэсянаў 5 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Дык будзьце перайманьнікамі Бога, як мілаваныя дзеці;
І хадзіце ў міласьці, як і Хрыстос мілаваў нас і выдаў Сябе за нас, дар а аброк Богу на прыемны пах.
А бязулства а ўсялякая нечысьціня або жада няхай ня будуць нават менаваны памеж вас, як лець сьвятым.
І брыда, і дурная гаворка альбо шкелі, усе нягожае, але валей дзякаваньне;
Бо ведаеце, што ніякі бязуля, альбо нячысты, альбо прагавіты, каторы балвахвал, ня будзе мець спадку ў гаспадарстве Хрыста а Бога.
Няхай ніхто не ашукуе вас пустымі словамі, бо за гэта прыходзе гнеў Божы на сыноў непаслухменства ;
Дык ня будзьце сябрамі іхнымі.
Бо вы былі калісь цямнота, а цяпер — сьвятліня ў Спадару: хадзіце, як дзеці сьвятліні
(бо плод сьвятліні ў кажнай дабрыні а справядлівасьці а праўдзе),
Прабуючы, што падабае Спадар.
І ня майце ўчасьця зь бясплоднымі ўчынкамі цямноты, але валей ганьце.
Бо праз тое, што яны робяць патай, сорамна й гукаць.
Усеж, упіканае сьвятлінёю, робіцца яўным; бо ўсе, што робіцца яўным, сьвятліня ё;
Затым кажа: «Устань сьпячы, і ўскрэсьні зь мертвых, і асьвеце цябе Хрыстос».
Дык бачча, як вам хадзіць асьцярожна, не як нямудрым, але як мудрым,
Важачы час, бо дні благія.
Затым ня будзьце дурныя, але разумеючыя, што ё воля Спадарова.
І ня ўпівайцеся віном, у каторым бязулства, але поўніцеся Духам,
Размаўляючы мяжсобку псальмамі а гімнамі а песьнямі духоўнымі, пяючы а напяваючы сэрцам сваім Спадару,
Дзякуючы заўсёды за ўсё Богу а Айцу, у імя Спадара нашага Ісуса Хрыста.
Паддаючыся адзін аднаму ў страху Хрыстовым.
Жонкі, паддавайцеся мужом сваім, як Спадару,
Бо муж ё галава жонцы, як і Хрыстос галава Царкве, Ён Спас цела;
Але як Царква паддана Хрысту, так і жонкі мужом сваім у ўсім.
Мужы, любіце жонкі свае, як і Хрыстос любіў Царкву і аддаўся за яе,
Каб усьвяціць яе, ачысьціўшы абмыцьцём водным у слове;
Каб пастанавіць яе Сабе славутаю Царквою, плямы ня маючай, маршчака альбо чаго-колечы такога, але каб была сьвятой а беззаганнай.
Ды так маюць мужы любіць жонкі свае, як собскае цела свае: хто любе жонку сваю, любе самога сябе.
Бо ніхто ня мае ў ненавісьці собскага цела свайго, але жыве а кукобе, як і Хрыстос Царкву;
Бо мы чаланы цела Ягонага, ад цела Ягонага і ад косьцяў Ягоных.
Затым хай «пакіне чалавек айца свайго і маці сваю і прыліпне да жонкі свае, і будуць двое адно цела».
Тайна гэта вялікая, але я кажу ўзглядам Хрыста і ўзглядам Царквы.
Вось жа, кажны з вас няхай любе жонку сваю, як самога сябе; жонка ж хай баіцца мужа.
