Марка 8 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Міхася Міцкевіча
У тыя дні, калі сабраўся вельмі вялікі натоўп і ня мелі што есьці, Ісус, паклікаўшы вучняў Сваіх, кажа ім:
І было ў дні тыя: зыйшлося зноў мноства народу, і ня мелі пры сабе ежы; тады Ісус падклікаў вучняў Сваіх і сказаў ім:
«Шкада Мне гэтых людзей, бо ўжо тры дні са Мною, і ня маюць што есьці.
— шкада Мне народу, што ўжо тры дні пры Мне, і ня маюць чаго есьці.
І калі іх галоднымі адпушчу ў дамы іхнія, саслабеюць у дарозе, бо некаторыя з іх прыйшлі здалёк».
Калі-ж адпушчу іх дамоў галоднымі, прыстануць у дарозе, бо шмат хто з іх папрыйходзілі здалёк.
І адказалі Яму вучні Ягоныя: «Адкуль мог бы хто накарміць іх хлебам тут, у пустыні?»
Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: — скуль-жа мог-бы хто ў гэтай пустыні ўзяць хлеба, каб накарміць іх?
І спытаўся ў іх: «Колькі маеце хлябоў?» Яны сказалі: «Сем».
I спытаўся ў іх: — колькі маеце хлябоў? яны-ж адказалі: — сем.
І загадаў натоўпу сесьці на зямлю, і, узяўшы сем хлябоў і падзякаваўшы, паламаў, і даў вучням Сваім, каб раздалі; і яны раздалі натоўпу.
Тады сказаў народу супачыць на зямлі; і ўзяушы сем хлябін, узьнёс хвалу і, паламаўшы, даваў вучням Сваім, каб яны раздавалі; і яны раздалі народу.
І мелі яны некалькі рыбаў. І, дабраславіўшы іх, сказаў раздаць і тыя.
Мелі яны і некалькі рыбак; і іх дабраславіўшы, сказаў раздаць.
І елі, і наеліся, і сабралі кавалкаў, што засталіся, сем кашоў.
I елі ўсе да здаваленьня, і назьбіралі нязьедзеных кускоў сем карабоў.
А тых, што елі, было каля чатырох тысячаў; і адпусьціў іх.
Усіх-жа, хто елі, было пад чатыры тысячы; тады адпусьціў іх.
І адразу, увайшоўшы з вучнямі Сваімі ў човен, прыйшоў у межы Дальмануты.
I зараз-жа увайшоу ў лодку з вучнямі Сваімі, і прыбыў у ваколіцы Далмануфскія.
І выйшлі фарысэі, і пачалі з Ім спрачацца, дамагаючыся ў Яго знаку з неба, спакушаючы Яго.
І выйшлі фарысеі і пачалі з Ім спрачацца, патрабуючы знаменьня з неба, і спакушаючы Яго.
І Ён, уздыхнуўшы ў духу, гаворыць: «Чаму гэтае пакаленьне патрабуе знаку? Сапраўды кажу вам, знак ня будзе дадзены пакаленьню гэтаму».
Ён-жа уздыхнуўшы ў душы Сваёй, сказаў: — нашто род гэты дамагаецца знаменьня? папраўдзе кажу вам: ня будзе дадзена знаменьне роду гэтаму.
І, пакінуўшы іх, увайшоў у човен і выправіўся на другі бок.
I, пакінуўшы іх, зноў увайшоў у лодку, ды адплыў на другі бок.
І забыліся ўзяць хлеб, і нічога ня мелі з сабою ў чаўне, апрача аднаго хлеба.
Вучні-ж Ягоныя забыліся ўзяць хлебаі, апрача аднае баханкі хлеба, нічога з сабою ня мелі
І Ён перасьцерагаў іх, кажучы: «Глядзіце, сьцеражыцеся кісьлі фарысэйскай і кісьлі Ірадавай».
Ён-жа перасьцерагаў іх, кажучы: — глядзеце, сьцеражэцеся закісі фарысейскай і закісі Ірадавае.
І яны разважалі між сабой, кажучы: «Гэта таму, што хлеба ня маем».
I яны, разважалі між сабою, кажучы: — гэта пра тое, што ў нас хлеба няма.
І, зразумеўшы, Ісус кажа ім: «Чаму разважаеце, што ня маеце хлеба? Ці яшчэ ня цяміце і не разумееце? Ці яшчэ скамянелае маеце сэрца вашае?
Ісус, зразумеўшы гэта, кажа ім: — што разважаеце пра тое, што хлеба ня маеце? ці яшчэ ня цяміце і не разумееце, ці яшчэ заслоненыя сэрцы вашыя?
Маючы вочы, ня бачыце? І маючы вушы, ня чуеце? І ня памятаеце?
Маючы вочы, ня бачыце, і маючы вушы, ня чуеце і не памятаеце?
Калі Я пяць хлябоў падзяліў між пяці тысячаў, колькі поўных кашоў кавалкаў вы назьбіралі?» Кажуць Яму: «Дванаццаць».
Калі Я разламаў пяць хлябін на пяць тысячаў, колькі поўных карабоў назьбіралі кавалкаў? — кажуць Яму — дванаццаць.
«А калі сем між чатырох тысячаў, колькі поўных кашоў кавалкаў назьбіралі?» Яны сказалі: «Сем».
А калі сем на чатыры тысячы, колькі кашоў астачы кавалкаў набралі вы? і яны кажуць — сем.
І сказаў ім: «Як жа не разумееце?»
I сказаў ім: — дык як-жа вы яшчэ не разумееце?
І прыходзіць у Бэтсаіду, і прыводзяць да Яго сьляпога, і просяць Яго, каб дакрануўся да яго.
I прыходзіць у Віфсаіду; і прыводзяць да Яго сьляпога, ды просяць, каб дакрануцца да Яго.
І, узяўшы сьляпога за руку, вывеў яго за мястэчка і, плюнуўшы на вочы ягоныя і ўсклаўшы на яго рукі, спытаўся ў яго, ці што бачыць.
І ўзяўшы сьляпога за руку, вывеў яго за сялібу і плюнуўшы яму на вочы, паклаў на яго рукі і спытаўся ў яго, ці што бачыць.
І той, зірнуўшы, сказаў: «Бачу людзей, што як дрэвы ходзяць».
Той-жа, узіраючыся, сказаў: — бачу людзей, нібы дрэвы хадзячыя.
Потым зноў усклаў рукі на вочы яго і зрабіў, каб бачыў. І той зрабіўся здаровым, і ясна мог усё бачыць.
Тады зноў палажыў рукі на вочы яго і адкрыў зрок, і ён стаў бачыць усё ясна.
І паслаў яго ў дом ягоны, кажучы: «Не заходзь у мястэчка і не кажы нікому ў мястэчку».
I адаслаў яго дадому, сказаўшы: — ідзі ў яго дом, а прайходзячы праз сялібу, нікому ня расказвай.
І пайшоў Ісус з вучнямі Сваімі ў паселішчы Цэзарэі Філіпавай. І ў дарозе пытаўся ў вучняў Сваіх, кажучы: «Кім называюць Мяне людзі?»
I пайшоў Ісус з вучнямі Сваімі у сялібы Касарыі Піліпавай; у дарозе Ён пытаў у вучняў Сваіх, гаворачы да іх: — за каго лічаць Мяне людзі?
Яны адказалі: «Янам Хрысьціцелем, а іншыя — Ільлём, а іншыя — адным з прарокаў».
Яны ў адказ сказалі Яму: — за Яна Хрысьціцеля; іншыя — за Ільлю, іншыя-ж — за аднаго з прарокаў.
І Ён кажа ім: «А вы кім называеце Мяне?» І адказваючы, Пётар кажа Яму: «Ты — Хрыстос!»
Ён-жа кажа ім: — а вы за каго Мяне ўважаеце? у адказ сказаў Яму Пётра прамовіў: Ты — Хрыстос.
І забараніў ім, каб нікому не гаварылі пра Яго.
I забараніў ім, каб нікому не гаварылі пра Яго.
І пачаў іх навучаць, што трэба, каб Сын Чалавечы шмат перацярпеў, і быў адкінуты старшынямі, і першасьвятарамі, і кніжнікамі, і быў забіты, і праз тры дні ўваскрос.
I пачаў навучаць Іх, што прызначана Сыну Чалавечаму цяжка адпакутаваць і быць адкіненаму праз старшыняў, архісьвятароў і кніжнікаў, і быць забітаму, і па трох днёх уваскроснуць.
І гаварыў пра гэта адкрыта. І Пётар, адклікаўшы Яго, пачаў забараняць Яму.
І гаварыў гэта выразна для ўсіх; Пётра-ж, адклікаўшы, пачаў пярэчыць Яму.
Ён жа, павярнуўшыся і глянуўшы на вучняў Сваіх, забараніў Пятру, кажучы: «Адыйдзі ад Мяне, шатан, бо думаеш не пра тое, што Божае, але што чалавечае».
Ён-жа, абярнуўшыся і глянуўшы на вучняў, забараніў Пятру, сказаўшы: — адыйдзі ад Мяне, шатане, бо думаеш не пра Божае, але пра чалавечае.
І, паклікаўшы натоўп разам з вучнямі Сваімі, сказаў ім: «Калі хто хоча ісьці за Мною, няхай адрачэцца самога сябе, і возьме крыж свой, і ідзе за Мною.
І, падклікаўшы народ з вучнямі Сваімі, сказаў ім: — калі хто хоча іці за Мною, адрачыся самога сябе, і вазьмі крыж свой ды йдзі сьледам за Мною.
Бо хто хоча выратаваць душу сваю, той загубіць яе; а хто загубіць душу сваю дзеля Мяне і дзеля Эвангельля, той збавіць яе.
Бо хто хоча душу сваю зьберагчы, загубіць яе, а хто загубіць душу сваю дзеля Мяне і Евангельля, той ухавае яе.
Бо што за карысьць чалавеку, калі ён здабудзе ўвесь сьвет, а душы сваёй пашкодзіць?
Бо якая карысьць чалавеку, калі-б ён здабыў увесь сьвет, а душы сваей учыніў шкоду.
Або што дасьць чалавек у выкуп за душу сваю?
Або, што дасьць чалавек узамен за душу сваю.
Бо хто пасаромеецца Мяне і словаў Маіх у гэтым пакаленьні, чужаложным і грэшным, таго і Сын Чалавечы пасаромеецца, калі прыйдзе ў славе Айца Свайго з анёламі сьвятымі».
Бо хто пастыдаецца Мяне і слоў Маіх у родзе гэтым блудным і грэшным, таго пастыдаецца і Сын Чалавечы, калі прыйдзе ў славе Айца Свайго з ангеламі сьвятымі.
