Псалтыр 44 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Навучаньне.
Кіроўцу хору. На музычным інструмэньце Шошан. Вучэньне. Сыноў Карэевых. Песьня каханьня.
Божа! Вушамі нашымі мы чулі, бацькі нашыя нам абвясьцілі пра справы, якія Ты ўчыніў у дні іхнія, у дні старадаўнія.
Маё сэрца вылілася добрым словам; я кажу: песьня мая пра Цара; язык мой — пяро хуткага пісьма.
Ты рукою Тваёю вырваў паганаў, а іх пасадзіў; вынішчыў народы, а іх разрасьціў.
Ты прыгажэйшы за сыноў чалавечых; мілата з Тваіх вуснаў вылілася; таму дабраславіў Цябе Бог навечна.
Бо не мячом сваім яны ўзялі на ўласнасьць зямлю, не рамяно іхняе збавіла іх, але правіца Твая і рамяно Тваё, і сьвятло аблічча Твайго, бо Ты меў ласку да іх.
Аперажыся мечам па паясьніцы Тваёй, Магутны, славаю Тваёю і хараством Тваім,
Ты — Валадар мой, о Божа! Дык загадай, [каб прыйшло] збаўленьне Якубу!
і ў гэтым уборы Тваім пасьпяшайся, сядзь на калясьніцу дзеля праўды і лагоды і справядлівасьці, і правіца Твая пакажа Табе дзівосныя дзеі.
Праз Цябе мы паб’ем прыгнятальнікаў нашых, праз імя Тваё стопчам тых, што паўстаюць супраць нас.
Вострыя стрэлы Твае — народы ўпадуць прад Табою, — яны — у сэрцы ворагаў Царовых.
Бо не на лук спадзяюся я, і меч мой ня збавіць мяне,
Трон Твой, Божа, навечна; жазло праўды — жазло царства Твайго.
але Ты збавіў нас ад прыгнятальнікаў нашых і асароміў тых, што нас ненавідзяць.
Ты палюбіў праўду і зьненавідзеў бяспраўе, таму памазаў Цябе, Божа, Бог Твой алеем радасьці больш, чым саўдзельцаў Тваіх.
У Богу мы хвалімся ўсе дні, і імя Тваё навекі будзем славіць! (Сэлях)
Усё адзеньне Тваё — як сьмірна і альяс і касія; з харомаў слановай косьці Цябе зьвесяляюць.
Але Ты нас пакінуў і нас асароміў, і не выходзіш разам з войскамі нашымі.
Дочкі царскія ў Цябе сярод ганаровых; стала царыца праваруч Цябе ў Афірскім золаце.
Ты павярнуў нас наўцёкі перад прыгнятальнікамі нашымі, а ненавісьнікі нашыя нас зрабавалі.
Слухай, дачка, і глядзі, і прыхілі тваё вуха, і забудзь народ твой і дом бацькі твайго.
Ты нас аддаў, як авечак, каб нас паелі, і расьцярушыў нас між паганаў.
І запрагне Цар прыгажосьці тваёй; бо Ён Гасподзь твой, і ты пакланіся Яму.
Ты прадаў народ Твой за марную плату і не падняў кошту яго.
І дачка Тырская прыйдзе з дарункамі, і будуць прасіць цябе найбагацейшыя людзі.
Ты выставіў нас на ганьбаваньне суседзям нашым, на кпіны і насьмешкі тых, што навокал нас.
Уся слава Царовай дачкі ўсярэдзіне; адзежа яе шытая золатам;
Ты ў прыказку ўвёў нас сярод паганаў, і народы ківаюць галовамі [над намі].
ва ўзорыстай адзежы вядуць яе да Цара; за ёю вядуць да Цябе дзяўчат, сябровак яе.
Увесь дзень ганьба мая перада мною, і сорам аблічча майго пакрывае мяне
Прыводзяць іх з радасьцю і пацяшэньнем, уваходзяць у харомы Царовыя.
бо [чую] голас тых, якія зьневажаюць і лаюць мяне, бо [бачу] аблічча ворага і мсьціўцы.
Замест бацькоў Тваіх будуць сыны Твае; Ты паставіш іх валадарамі на ўсёй зямлі.
Усё гэта прыйшло на нас, хоць мы не забыліся на Цябе і ня здрадзілі запавету з Табою.
Зраблю імя Тваё памятным ва ўсіх пакаленьнях; таму народы будуць славіць Цябе векавечна.
Не адступілася сэрца нашае і не адхіляліся крокі нашыя ад шляху Твайго,
хоць Ты скрышыў нас у месцы цмокаў і накрыў нас ценем сьмерці.
Калі б мы забыліся імя Бога нашага і цягнулі рукі нашыя да бога чужога,
ці ж бы Бог не дазнаўся пра гэта? Бо Ён ведае таямніцы сэрца!
Бо за Цябе забіваюць нас увесь дзень, лічаць нас за авечак на зарэз.
Збудзіся! Чаму сьпіш, Госпадзе? Абудзіся, не пакінь нас навекі!
Чаму Ты хаваеш аблічча Тваё, забываешся на пакуты і прыгнечаньне нашае?
Бо ўкінута ў пыл душа нашая, прыляпілася да зямлі нутро нашае.
Паўстань на ўспамогу нам, выбаў нас дзеля міласэрнасьці Тваёй!
