Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
Псальм Асафа. Які добры Бог для Ізраіля, для тых, якія чыстыя сэрцам!
Вучэньне Асафава. Навошта, Божа, назаўсёды Ты нас адкінуў? распаліўся Твой гнеў на авечак пашаў Тваіх?
А ў мяне амаль не спатыкнуліся ногі мае, ледзь не пакаўзнуліся крокі мае.
Успомні пра збор Твой, які Ты прыдбаў здавён, пра племя спадчыны Тваёй, якое Ты адкупіў, — пра гэту гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
Бо я пазайздросьціў тым, што хваляць сябе, убачыўшы супакой бязбожнікаў,
Падымі Твае ногі да вечных руінаў: усё вораг разбурыў у сьвятыні.
бо яны ня маюць гора аж да сьмерці і добра ўскормлена цела іхняе,
Рыкаюць ворагі Твае сярод сходаў Тваіх, паставілі знакі свае замест нашых азнакаў;
нядолі людзкой яны ня маюць, і [кары], як у іншых лю-дзей, няма для іх.
выдавалі сябе падобнымі на таго, хто падымаў сякеру на перавітае вецьце дрэва;
Дзеля гэтага атачае шыю іхнюю пыха, ліхадзейства нібы шатамі атуляе іх.
і сёньня ўсе рэзьбы ў ім адным разам разьбілі яны сякерамі і бярдышамі;
Ад тлустасьці павылазілі вочы іхнія, прыходзіць [ім] больш за ўяўленьні сэрца [іхняга].
сьвятыню Тваю на вагонь аддалі, сялібу Твайго імя дашчэнту заплямілі;
Яны зьдзекуюцца і гавораць зласьліва; звысака гавораць пра крыўду.
сказалі ў сэрцы сваім: «зруйнуем іх зусім!» — і спалілі ўсе мясьціны Божых сходаў на зямлі.
Да неба ўзьнімаюцца вуснамі сваімі, а язык іхні па зямлі гуляе.
Азнакаў нашых мы ня бачым, няма больш прарока, і няма з намі таго, хто ведаў бы, дакуль гэта будзе.
Дык туды і народ Ягоны паварочваецца, і шчодрыя воды выліваюцца на іх.
Дакуль, Божа, вораг зьдзек чыніць будзе? ці вечна будзе агуднік імя Тваё ганіць?
І яны кажуць: «Як Бог даведацца? І ці мае веданьне [пра гэта] Найвышэйшы?»
Навошта ўхіляеш руку Тваю і правіцу Тваю? Зь сярэдзіны ўлоньня Твайго іх панішчы.
Вось, гэткія ёсьць бязбожнікі, і ў спакоі вечным зьбіраюць яны багацьці.
Божа, Цару мой адвеку, Ты чыніш ратаваньне пасярод зямлі!
Дык ці-ж зусім надарма я захоўваў у чыстасьці сэрца маё і абмываў у нявіннасьці рукі мае,
Ты разьдзяліў сілаю Тваёю мора, Ты патрушчыў галовы зьмеям на водах;
і білі мяне ўвесь дзень, і каралі мяне кожную раніцу?
Ты струшчыў галаву левіяфану, аддаў яго на ежу народу ў пустыні.
Калі б я сказаў: «Буду думаць, як яны!» — я б гэтым адрокся ад пакаленьня сыноў Тваіх.
Ты выкрасаў паток і крыніцу, Ты высушыў рэкі вялікія.
І я разважаў, каб зразумець [усё] гэта, і нядоляй гэта [здавалася] ў вачах маіх,
Твой дзень і Твая ноч; падрыхтаваў Ты сьвяцілы і сонца;
аж пакуль не ўвайшоў я ў сьвятыню Божую, і тады зразумеў канец іхні.
Ты правёў усе межы зямлі, лета і зіму Ты ўтварыў.
Сапраўды, на коўзкім груньце Ты ставіш іх і пасылаеш на пагібель!
Прыгадай жа: вораг Госпада зьневажае, і неразумныя людзі ганяць імя Тваё.
Як жа імгненна яны спустошаныя, загінулі, счэзьлі ад жаху!
Не аддай зьвярам душы Тваёй галубіцы; сходаў убогіх Тваіх не забудзь назаўсёды.
Як сном пасьля абуджэньня, Ты, Госпадзе, збудзіўшыся, грэбуеш вобразам іхнім.
Дагледзь запавет Твой, бо цямноты зямлі поўныя жытлішчамі гвалту.
Бо згоркла сэрца маё і курчыліся ныркі мае,
Хай ня вернецца прыгнечаны ў сораме; гаротны і ўбогі хай славяць імя Тваё.
я стаўся дурнем і ня ведаў нічога, і быў перад Табой, як жывёла,
Паўстань, Божа, абарані дзеі Твае, успомні штодзённае зьневажаньне Цябе неразумнымі;
але я быў пры Табе заўсёды! Ты трымаеш мяне за правую руку маю,
не забудзь крыкаў ворагаў Тваіх; шум паўсталых супроць Цябе ўвесь час падымаецца.
Ты вядзеш мяне паводле рады Тваёй, і потым возьмеш мяне ў славу [Тваю].
Каго ж я маю ў небе? І на зямлі апроч Цябе мне [ніхто] не даспадобы.
Зьнікаюць цела маё і сэрца маё, але Бог — скала сэрца майго і частка мая на вякі.
Бо, вось, гінуць тыя, што ад Цябе адыходзяць; Ты вынішчаеш кожнага, хто чужаложыць, [выракаючыся] Цябе.
А для мяне блізкасьць Бога ёсьць дабро; я зрабіў у Госпадзе маім, ГОСПАДЗЕ, прыстанішча маё, каб абвяшчаць усе справы Твае.
