Эклезіяста 7 разьдзел

 

 

Лепш [добрае] імя, чым добры алей, і [лепш] дзень сьмерці, чым дзень нараджэньня.

 

Валей добрае імя, чымся добрая масьць, і дзень сьмерці, чымся дзень нараджэньня.

Лепш ісьці ў дом жалобы, чым ісьці ў дом сьвяткаваньня, бо там — канец кожнага чалавека, і [чалавек] жывы складае гэта ў сэрцы сваім.

 

Валей хадзіць да дому жалобы, чымся да дому чэсьці, бо там канец кажнага чалавека, і жывы возьме гэта да сэрца свайго.

Лепш смутак, чым сьмех, бо праз засмучанае аблічча будзе лепшым сэрца.

 

Валей немарасьць, чымся сьмех, бо ад марнасьці віду лепшае сэрца.

Сэрца мудрых — у доме жалобы, а сэрца дурняў — у доме радасьці.

 

Сэрца мудрых у доме жалобы, а сэрца неразумных у доме радасьці.

Лепш чалавеку слухаць дакараньні мудрага, чым слухаць сьпеў дурняў.

 

Валей чалавеку слухаць упікі мудрага, чымся чалавеку слухаць песьню неразумных;

Бо сьмех дурня — як трэскат трэсак пад гаршчком. І гэта таксама марнасьць.

 

Бо як трэск церняў пад гаршком, так сьмех неразумнага. І таксама гэта марнасьць.

Бо прыгнёт [іншых] мудрага робіць шалёным, і падарунак псуе сэрца.

 

Уціск напэўна дурніць мудрага, і падарак губе сэрца.

Лепш канец справы, чым яе пачатак, лепш павольны [на гнеў], чым фанабэрысты.

 

Валей канец рэчы, чымся пачатак яе; цярплівы духам лелшы за гордага духам.

Ня будзь хуткі да гневу ў духу тваім, бо гнеў жыве ў заўлоньні дурняў.

 

Не сьпяшайся ў духу сваім гневацца, бо гнеў у грудзёх неразумных супачывае.

Не кажы: “Што гэта такое, што ранейшыя дні былі лепшыя, чым цяперашнія?”, бо ня з мудрасьці ты пытаешся пра гэта.

 

Не кажы: «Чаму гэта пярэднія дні лепшыя за гэтыя?» бо ня з мудрасьці ты пытаешся праз гэта.

Добрая мудрасьць разам са спадчынай, асабліва для таго, хто бачыць сонца.

 

Мудрасьць добрая із спадкам, але карысьнейшая тым, што бачаць сонца;

Бо ў ценю мудрасьці як у ценю срэбра; і карысьць веданьня [ў тым, што] мудрасьць дае жыцьцё таму, хто мае яе.

 

Бо мудрасьць абарона, срэбра абарона, але пераваге веды ў тым, што мудрасьць даець жыцьцё тым, хто мае яе.

Паглядзі на справы Божыя, бо хто можа выпрастаць тое, што Ён скрывіў.

 

Глядзі на дзела Божае, бо хто можа выпрастаць, што Ён скрывіў?

У дзень добры карыстайся з добрага, а ў дзень ліхі ўбач, што адно зрабіў Бог насупраць другога, так што не знойдзе чалавек, што будзе пасля яго.

 

У дзень добры карыстай з дабра, але ў дзень няшчасьця зважай: адно супроці другога ўладзіў Бог; бо ня знойдзе чалавек просьле сябе нічога.

Усё гэта я бачыў у дні марнасьці маёй: вось, праведнік гіне ў праведнасьці сваёй, і вось бязбожнік доўга жыве ў ліхоце сваёй.

 

Усяго нагледзеўся я ў дні марнасьці свае: бывае справядлівы гіне ў справядлівасьці сваёй, і нягодны далей жывець у нягоднасьці сваёй.

Ня будзь залішне праведны, і ня будзь надта мудры! Навошта маеш нішчыць сам сябе?

 

Ня будзь лішне справядлівы і ня мудрагель лішне: нашто табе нішчыць самога сябе?

Не асуджай залішне і ня будзь дурнем! Навошта табе паміраць ня ў свой час?

 

Ня будзь лішне нягодны і ня будзь дурны: нашто табе паміраць не ўпару?

Добра, калі будзеш трымацца аднаго, і ад другога не прыбірай рукі тваёй, бо той, хто баіцца Бога, пазьбегне ўсяго гэтага.

 

Добра, каб ты дзяржаўся гэтага і таксама з гэтага ня здыймай рукі свае, бо хто баіцца Бога, пройдзе ўсе.

Мудрасьць робіць мудрага мацнейшым за дзесяць уладароў, якія ў горадзе.

 

Мудрасьць мацуе мудрага болей, як дзесяцёх валадароў, што былі ў месьце;

Бо няма на зямлі чалавека праведнага, які робіць дабро і не грашыць.

 

Бо няма чалавека, нават справядлівага, на зямлі, што рабіў бы дабро й не грашыў;

Таксама кожнае слова, што гавораць, не ўкладай у сэрца тваё, і ня слухай, як слуга твой праклінае цябе;

 

Затым не на ўсі словы, што кажуць, зварачай увагу, каб ня чуць табе слугі свайго, што клінець цябе;

бо ведае сэрца тваё, што ты шмат разоў таксама праклінаў іншых.

 

Бо сэрца твае дазнала шмат разоў, што й сам ты кляў іншых.

Усё гэта я выпрабаваў мудрасьцю. Я сказаў: “Я буду мудрым”, але [мудрасьць] далёка ад мяне.

 

Усе спрабаваў я мудрасьцю; я сказаў: «Я буду мудры», але яна далёка ад мяне.

Далёка тое, што ўжо было, і глыбокае, глыбокае. Хто знойдзе яго?

 

Далёка тое, што было, і глыбака, глыбака: хто можа знайсьці яго?

Зьвярнуў я сэрца маё, каб спазнаць і дасьледаваць, і шукаць мудрасьць і разуменьне, і каб спазнаць, што бязбожнасьць — дурасьць, а глупота — шаленства.

 

Зьвярнуўся я із сэрцам сваім, каб пазнаць а скумаць а вышукаць мудрасьць а вылічэньне, і пазнаць нягоднасьць дураты а дурноту шалу.

І знайшоў я, што гарчэйшая за сьмерць жанчына, у якой сэрца як пастка і сіло, а рукі ейныя — як путы. Хто добры перад абліччам Бога, той уратуецца ад яе; а грэшнік будзе злоўлены ёю.

 

І знаходжу я, што гарчэйшая за сьмерць жонка, каторай сэрца пасадкі а сеткі, рукі ейныя, як зялезьзе; каторага падабае Бог, тый уцячэць ад яе, але грэшніка ўхопе яна.

Вось гэта я знайшоў, сказаў Эклезіяст, адно з другім [параўноўваючы], каб знайсьці разуменьне.

 

Гля, гэта знайшоў я, сказаў Казаньнік: кідаючы адно да аднаго, каб знайсьці лічбу,

Чаго яшчэ шукала душа мая і не знайшла? Чалавека аднаго з тысячы я знайшоў, а жанчыны сярод усіх іх не знайшоў.

 

Каторай яшчэ шукала душа мая, але я не знаходзіў: аднаго мужчыну сярод тысяча я знайшоў; але жонкі сярод усіх іх я не знайшоў.

Вось толькі гэта я знайшоў, што Бог зрабіў чалавека правым, а яны шукаюць усялякія прыдумкі.

 

Гля, гэта толькі я знайшоў, што Бог учыніў чалавека пасьцівым, але яны вынайшлі шмат вынаходаў.