Марка 6 разьдзел

 

 

Выйшаўшы адтуль, Езус прыйшоў на сваю бацькаўшчыну. А за Ім ішлі Ягоныя вучні.

 

I wyjšaŭšy adtul, pajšoŭ u swaju baćkaŭščynu, i išli za im jahonyja wučni.

Калі надышоў шабат, Ён пачаў навучаць у сінагозе. Многія, хто слухаў, здзіўляліся і казалі: «Адкуль у Яго гэта і што за мудрасць дадзена Яму, і як такія цуды чыняцца Ягонымі рукамі?

 

I kali nastała subota, pačaŭ wučyć u bažnicy, mnohija-ž, słuchajučy, dziwilisia z jahonaj nawki, kažučy: Adkul u jaho ŭsio hetaje? I što heta za mudraść, jakaja jamu dadziena, i takija cudy, jakija dziejucca praz jahony ruki?

Ці ж гэта не цясляр, сын Марыі, брат Якуба, Юзафа, Юды і Сымона? Ці ж не тут сярод нас Ягоныя сёстры?» І абураліся на Яго.

 

Ciž jon nie ramieśnik, syn Maryi, brat Jakuba, i Jazepa, i Judy, i Symona? Ci-ž nia tut miž nami i siostry jahonyja? I horšylisia z jaho.

А Езус казаў ім: «Няма прарока без пашаны, хіба што на бацькаўшчыне яго, сярод родных яго і ў доме яго».

 

I kazaŭ im Jezus: Što prarok nia bywaje biez pašany, aprača ŭ baćkaŭščynie swajej, i ŭdomie swaim, i ŭ radni swajej.

Таму Ён не мог учыніць там ніякага цуду, толькі на некалькіх хворых усклаў рукі і аздаравіў іх.

 

I nia moh tam učynić niwodnaha cudu, tolki azdarawiŭ niekalkich chworych, uzłažyŭšy ruki.

І дзівіўся іх бязвер’ю. Хадзіў па навакольных вёсках і навучаў.

 

I dziwiŭsia z niedawierstwa ich. I chadziŭ nawakoł pa siołach, nawučajučy.

Пасля паклікаў Дванаццаць, і пачаў высылаць іх па двое, і даў ім уладу над нячыстымі духамі.

 

I paklikaŭ dwanaccacioch i pačaŭ ich razsyłać pa dwuch i daŭ im uładu nad niačystymi duchami.

Наказаў ім не браць у дарогу нічога, акрамя аднаго кія: ні хлеба, ні торбы, ні медзі ў поясе,

 

I zahadaŭ im, kab ničoha nie brali ŭ darohu, aprača tolki kija: ani torby, ani chleba, ani hrošaj u pajasie,

але абувацца ў сандалі і не апранаць дзвюх вопратак.

 

ale kab byli abuŭšysia ŭ sandały, i kab nie adziawalisia ŭ dźwie wopratki.

Ён сказаў ім: «Калі дзе ўвойдзеце ў дом, заставайцеся там, пакуль не выйдзеце адтуль.

 

I kazaŭ im: Dzie-kolečy ŭwojdziecie ŭ dom, tam astawajciesia, pakul nia wyjdziacie adtul.

Калі ў якім-небудзь месцы не прымуць вас і не будуць слухаць вас, то, выходзячы адтуль, абтрасіце пыл з ног вашых на сведчанне ім».

 

I katoryja-b was nie pryniali, i nia słuchali was, wy, wychodziačy adtul, abtrasiecie pył z wašych noh na paświedčańnie im.

Пайшоўшы, яны прапаведавалі пакаянне,

 

I wyjšaŭšy, abwiaščali, kab pakutawali;

выганялі шмат злых духаў і шмат хворых намашчвалі алеем, і вылечвалі.

 

i wyhaniali mnoha djabłaŭ, i mnohich chworych pamazwali aliwaju i azdaraŭlali.

Пачуў таксама кароль Ірад пра Езуса, бо імя Ягонае стала вядомым, і сказаў: «Гэта Ян Хрысціцель устаў з памерлых, і таму цуды здзяйсняюцца ім».

 

I pačuŭ karol Herad — bo imia jahonaje stałasia wiedamaje — i kazaŭ: Što Jan Chryściciel ustaŭ z umierłych i dziela hetaha ŭ im dziejucca cudy.

Іншыя казалі: «Гэта Ілля». А яшчэ іншыя казалі: «Гэта прарок або як адзін з прарокаў».

 

Druhija-ž kazali: Što heta Haljaš. A inšyja kazali: Što heta prarok, jak-by adzin z prarokaŭ.

Калі Ірад пачуў гэта, ён сказаў: «Гэта Ян, якому я адсек галаву, ажыў!»

 

Herad, pačuŭšy ab hetym, skazaŭ: Heta Jan, katoramu ja adsiek haławu, jon ustaŭ z umierłych.

Бо сам Ірад паслаў схапіць Яна і закаваў яго ў вязніцы з-за Ірадыяды, жонкі брата свайго Філіпа, таму што ён ажаніўся з ёй.

 

Bo hety Herad pasłaŭ i ŭziaŭ Jana i źwiazaŭ jaho ŭ wastrozie dziela Heradyjady, žonki swajho brata Filipa, tamu što byŭ uziaŭšy jaje za žonku.

Бо Ян казаў Іраду: «Недазволена табе мець жонку брата твайго».

 

Bo Jan kazaŭ Heradu: Nia možna tabie mieć žonku brata twajho.

Таму Ірадыяда злавалася на яго і хацела забіць, але не магла,

 

A Heradyjada rabiła podstupy prociŭ jaho i chacieła jaho zabić, ale nie mahła,

бо Ірад баяўся Яна, ведаючы, што ён чалавек справядлівы і святы, і аберагаў яго. Шмат разоў чуў яго і непакоіўся, але слухаў яго з ахвотай.

 

bo Herad bajaŭsia Jana, znajučy jaho, jak čaławieka sprawiadliwaha i światoha, i ściaroh jaho, dyj słuchajučy jaho, šmat rabiŭ, i achwotna słuchaŭ jaho.

І настаў зручны дзень, калі Ірад прыгатаваў вячэру сваім вяльможам, тысячнікам і старэйшынам галілейскім у дзень сваіх народзін.

 

I kali nadaryŭsia adpawiedny dzień, Herad z pryčyny swaich naradzin sprawiŭ bankiet wialmožam, tysiačnikam i panom Halilei.

Калі ўвайшла дачка Ірадыяды і танцавала, яна спадабалася Іраду і яго гасцям. Кароль сказаў дзяўчыне: «Прасі ў мяне, чаго хочаш, і я дам табе».

 

I kali ŭwajšła dačka henaj Heradyjady i tancawała, i spadabałasia Heradu i tym, što razam siadzieli, karol skazaŭ dziaŭčynie: Prasi ŭ mianie čaho chočaš, i dam tabie.

І шмат у чым пакляўся ёй: «Чаго ні папросіш, дам табе, нават палову майго каралеўства».

 

I prysiahnuŭ jej: Što čaho-tolki paprosiš, dam tabie, choć-by paławinu karaleŭstwa majho.

Яна выйшла і сказала маці сваёй: «Чаго мне папрасіць?» Тая адказала: «Галаву Яна Хрысціцеля».

 

Taja, wyjšaŭšy, skazała matcy swajej: Čaho mnie prasić? A jana skazała: Haławu Jana Chryściciela.

Яна адразу хутка ўвайшла да караля і папрасіла, кажучы: «Хачу, каб ты зараз жа даў мне на місе галаву Яна Хрысціцеля».

 

I kali zaraz-ža ŭwajšła z paśpiecham da karala, prasiła, kažučy: Chaču, kab ty mnie zaraz daŭ na talercy haławu Jana Chryściciela.

Кароль засмуціўся, але дзеля клятвы і тых, хто быў за сталом, не захацеў ёй адмовіць.

 

I zasmuciŭsia karol; dziela prysiahi i dziela tych, što razam siadzieli, nie chacieŭ jaje zasmucić,

Таму адразу кароль паслаў ката і загадаў прынесці галаву Яна. Той пайшоў у вязніцу і адсек яму галаву.

 

ale pasłaŭšy kata, zahadaŭ pryniaści haławu jaho na talercy.

Затым прынёс на місе ягоную галаву і аддаў яе дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе сваёй маці.

 

I ściaŭ jaho ŭ wastrozie, i prynios haławu jaho na talercy, i addaŭ jaje dziaŭčynie, a dziaŭčyna addała swajej matcy.

Калі пра гэта даведаліся вучні Яна, яны прыйшлі, забралі ягонае цела і паклалі яго ў магілу.

 

Pačuŭšy ab hetym, wučni jahony pryjšli i ŭziali cieła jahona i pałažyli jaho ŭ hrobie.

Апосталы сабраліся каля Езуса і расказалі Яму ўсё, што зрабілі і чаму навучылі.

 

I apostały, zyjšoŭšysia da Jezusa, raskazali jamu ŭsio, što jany rabili i čaho nawučali.

А Ён сказаў ім: «Пайдзіце адны ў пустыннае месца і крыху адпачніце». Бо так шмат людзей прыходзіла і адыходзіла, што ім не было нават калі паесці.

 

I skazaŭ im: idziecie asobna ŭ pustynnaje miesca i adpačyńcie krychu. Bo mnoha było, što prychodzili i adychodzili, i nia mieli času źjeści.

Таму адплылі яны ў пустыннае месца на чоўне адны.

 

I ŭwajšoŭšy ŭ łodku, adpłyli asobna ŭ pustynnaje miesca.

Калі ўбачылі, што яны адплылі, шмат хто, даведаўшыся, пешкі збегліся туды з усіх гарадоў і апярэдзілі іх.

 

I bačyli ich adpływajučych i paznali mnohija, i źbiehlisia tudy piechatoju z usich haradoŭ i apiaredzili ich.

Выйшаўшы з чоўна, Езус убачыў мноства людзей і змілаваўся над імі, бо яны былі як авечкі без пастыра, і пачаў іх многаму вучыць.

 

I wyjšaŭšy, Jezus ubačyŭ wialikuju hramadu i zžaliŭsia nad imi, bo byli jak awiečki, nia majučyja pastyra. I pačaŭ ich nawučać mnohaha.

Калі мінула ўжо шмат часу, вучні Ягоныя, падышоўшы да Яго, сказалі: «Месца гэта пустыннае, і гадзіна ўжо позняя;

 

I kali była ŭžo poznaja hadzina, padyjšli wučni jahony, kažučy: Pustynnaje heta miesca i čas užo schodzić,

адпусці іх, каб яны пайшлі ў навакольныя вёскі і паселішчы і купілі сабе чаго-небудзь з’есці».

 

puści ich, kab pajšoŭšy ŭ najbližejšyja sialiby i wioski, kupili sabie ježy, kab źjeści.

Ён жа сказаў ім у адказ: «Вы дайце ім есці». Яны сказалі Яму: «Ці мы павінны пайсці і за дзвесце дынараў купіць хлеба, і даць ім есці?»

 

I adkazwajučy, skazaŭ im: Dajcie wy im jeści. I skazali jamu: Pajšoŭšy kupim za dźwieście dynaraŭ chleba i damo im jeści.

А Ён спытаўся ў іх: «Колькі ў вас хлябоў? Ідзіце, паглядзіце». Даведаўшыся, яны сказалі: «Пяць хлябоў і дзве рыбіны».

 

I skazaŭ im: Skolki majecie chlaboŭ? Idziecie i pahladziecie. I kali dawiedalisia, skazali: Piać i dźwie ryby.

Тады загадаў ім пасадзіць усіх групамі на зялёнай траве.

 

I zahadaŭ im, kab razsadzili ŭsich hramadami na zialonaj trawie.

І паселі групамі па сто і па пяцьдзясят.

 

I pasieli radami pa sto i pa piaćdziesiat.

Ён, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбіны, паглядзеў на неба, благаславіў і разламаў хлябы, і даў вучням сваім, каб яны раздалі ім; і дзве рыбіны падзяліў на ўсіх.

 

I ŭziaŭšy piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭšy ŭ nieba, bahasławiŭ i łamaŭ chlaby i dawaŭ wučniam swaim, kab kłali pierad imi; i dźwie ryby padzialiŭ usim.

Усе елі і насыціліся.

 

I jeli ŭsie i najelisia.

І сабралі дванаццаць поўных кашоў кавалкаў і рэшты ад рыбы.

 

I nabrali, što astałosia ad kuskoŭ i ad ryb dwanaccać poŭnych kašoŭ.

А тых, хто еў хлябы, было каля пяці тысяч мужчын.

 

A tych, što jeli, było piać tysiač mužčyn.

І адразу загадаў вучням сваім увайсці ў човен і плысці ўперад Яго на другі бераг да Бэтсаіды, пакуль Ён адпусціць людзей.

 

I zaraz prymusiŭ wučniaŭ swaich uwajści ŭ łodku, kab papłyć pierad im na toj bierah da Betsajdy, pakul jon adprawić narod.

Развітаўшыся з імі, Ён пайшоў на гару памаліцца.

 

I kali adprawiŭ ich, pajšoŭ na haru malicca.

Калі настаў вечар, човен быў на сярэдзіне мора, а Ён адзін на беразе.

 

I kali było pozna, była łodka pasiaredzinie mora, a jon adzin na ziamli.

Убачыўшы іх знясіленых ад веславання, бо ім дзьмуў сустрэчны вецер, каля чацвёртай варты ночы Ён прыйшоў да іх, ідучы па моры, і хацеў прайсці міма.

 

I bačačy ich, jak jany pracawali wiosłami, (bo byŭ im praciŭny wiecier), kala čaćwiertaj načnoj warty pryjšrŭ da ich, idučy pa mory — i chacieŭ ich minuć.

Калі ж яны ўбачылі, як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта прывід, таму закрычалі.

 

Jany-ž, jak ubačyli jaho idučaha pa mory, dumali, što heta zdań, i zakryčali.

Бо ўсе, убачыўшы Яго, спалохаліся. Але Ён адразу загаварыў з імі і сказаў ім: «Будзьце адважнымі, гэта Я; не бойцеся!»

 

Bo ŭsie bačyli jaho i strywožylisia. I zaraz-ža zahawaryŭ da ich i skazaŭ im: Budźcie adwažny, heta ja, nia bojciesia.

І ўвайшоў да іх у човен, а вецер сціх. Яны вельмі здзіўляліся,

 

I ŭwajšoŭ da ich u łodku, i pierastaŭ wiecier. I jašče bolej dziwilisia ŭ sabie,

бо не разумелі цуду з хлебам, таму што сэрца іхняе было скамянелае.

 

bo nie zarzumieli ab chlaboch, zatym što serca ich było zakamianiełaje.

Пераправіўшыся, яны прыбылі ў зямлю Генэзарэт і прысталі да берага.

 

I kali pierapłyli, prybyli ŭ ziamlu Henezareckuju i prystali da bierahu.

Калі яны выйшлі з чоўна, людзі, адразу пазнаўшы Яго,

 

Kali-ž wyjšli z łodki, zaraz-ža paznali jaho;

аббеглі ўсё наваколле і пачалі прыносіць на насілках хворых туды, дзе, як чулі, Ён знаходзіўся.

 

i abiahajučy ŭsiu tuju krainu, pačali znosić na łožach tych, što drenna mielisia, tudy, dzie čuli, što jon jość.

І куды б Ён ні прыходзіў, у паселішчы, гарады ці ў вёскі, клалі хворых на плошчах і прасілі Яго дазволіць ім дакрануцца хоць да краю вопраткі Ягонай. І тыя, што дакраналіся да Яго, выздараўлівалі.

 

I kudy-tolki ŭwachodziŭ, u sioły, ci ŭ miastečki, ci ŭ harady, kłali chworych na wulicach i prasili jaho, kab dakranucca choć kraju adziežy jahonaj. I skolki dakranułasia da jaho, byli zdarowy.