1 да Карынфянаў 3 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Яна Станкевіча
Браты, я не мог прамаўляць да вас як да духоўных, але як да цялесных, як да немаўлят у Хрысце.
І я, браты, ня мог гукаць із вамі, як із духоўнымі, але як ізь цялеснымі, як ізь бязьлеткамі ў Хрысту.
Я карміў вас малаком, а не цвёрдай ежай, бо вы яшчэ былі слабыя, ды і цяпер яшчэ нямоцныя,
Я даў вам малако піць, ня ежу, бо вы яшчэ не маглі есьці яе ані можаце яшчэ,
таму што вы яшчэ цялесныя. Калі сярод вас ёсць зайздрасць і спрэчкі, ці ж не цялесныя вы і ці ж не паступаеце, як людзі?
Бо вы яшчэ цялесныя. Бо калі меж вас завідасьць а сьпярэчкі а падзел, дык ці не цялесныя вы? і ці ня ходзіце подле сьвецкае людзіны?
Бо калі адзін кажа: «Я — Паўла», а другі: «Я — Апалоса», ці ж не цялесныя вы?
Бо калі хто кажа: «Я Паўлаў», а другі: «Я Алолосаў», дык ці не цялесныя вы людзі? Хто Паўла? хто Аполос?
Бо хто такі Апалос? Хто такі Павел? Гэта слугі, праз якіх вы паверылі, як кожнаму даў Пан.
Яны адно слугачыя, пераз каторых вы ўверылі, ды колькі кажнаму даў Спадар.
Я садзіў, Апалос паліваў, але ўзрасціў Бог.
Я засадзіў, Аполос паліваў, але вырасьціў Бог;
Таму неістотна, хто садзіць і хто палівае, бо гэта Бог дае ўзрастанне.
Затым ані тый, што садзе, ані тый, што палівае, ё штось, але Бог, што рост даець.
Хто садзіць і хто палівае — гэта адно, і кожны атрымае сваю ўзнагароду паводле сваёй працы.
Тый, што садзе, і тый, што палівае, адно; але кажны адзяржыць сваю заплату подле свае працы.
Бо мы — супрацоўнікі Божыя, а вы — Божая ніва, будоўля Божая.
Бо мы супрацаўні ў Бога, вы Божая ніва, Божая будоўля вы.
Я, паводле дадзенай мне ласкі Божай, як мудры дойлід, паклаў падмурак, а іншы будуе. Няхай кожны глядзіць, як будуе,
Подле данае імне ад Бога ласкі, я, як мудры будаўнічы, паклаў под, а другі будуе на ім; але кажны глядзі, як будуеш на ім.
бо ніхто не можа пакласці іншага падмурку, акрамя пакладзенага, якім ёсць Езус Хрыстус.
Бо ніхто ня можа пакласьці поду іншага, апрача пакладзенага, каторы ё Ісус Хрыстос.
А ці будуе хтосьці на гэтым падмурку з золата, срэбра, дарагіх каменняў, дрэва, сена, саломы,
Ці станове хто на гэтым подзе із золата, срэбра, дарагіх камянёў, дзерва, травы, саломы, —
пакажа дзень, калі выявіцца справа кожнага. Бо ў агні выкрываецца, і агонь выпрабуе справу кожнага, якая яна.
Кажнага работа выявіцца; бо дзень пакажа, бо ў вагню выкрываецца, і агонь выпрабуе работу кажнага, якая яна ёсьць.
Калі чыя справа, якую ён будаваў, вытрывае, той атрымае ўзнагароду.
Калі чыя работа застанецца, каторую ён на ім будаваў, тый адзяржыць заплату;
А калі чыя справа згарыць, зазнае шкоду, сам жа збавіцца, але як бы праз агонь.
А ў каго работа згарыць, тый будзе мець шкоду, але сам спасецца, адылі бы з агню.
Ці не ведаеце, што вы святыня Божая і што Божы Дух жыве ў вас?
Ціж вы ня ведаеце, што вы дом Божы, і Дух Божы жывець у вас?
Калі хто знішчыць святыню Божую, таго знішчыць Бог, таму што святыня Бога святая, а ёй з’яўляецеся вы.
Калі хто папсуець дом Божы, таго Бог папсуець, бо дом Божы сьвяты; а гэта вы.
Няхай ніхто не падманвае самога сябе. Калі хто з вас лічыць сябе мудрым у гэтым свеце, няхай будзе неразумным, каб стаць мудрым.
Ніхто ня зводзь самога сябе. Калі хто з вас думае быць мудрым у гэтым веку, тый стань неразумным, каб быць мудрым.
Бо мудрасць гэтага свету — глупства ў Бога. Таму што напісана: «Ён ловіць мудрых на хітрасці іхняй».
Бо мудрасьць сьвету гэтага ё дурнота перад Богам, як напісана: «Каторы лове мудрых у хітрыні іхнай».
І яшчэ: «Пан ведае думкі мудрых і тое, што яны марныя».
І ўзноў: «Спадар ведае думкі мудрыцоў, што яны марныя».
Таму няхай ніхто не хваліцца людзьмі, бо ўсё вашае:
Дык няхай ніхто ня хваліцца людзьмі, бо ўсе вашае:
ці Павел, ці Апалос, ці Кефас, ці свет, ці жыццё, ці смерць, ці цяперашняе, ці будучае — усё вашае,
Ці Паўла, ці Аполос, ці Кіфа, ці сьвет, ці жыцьцё, ці сьмерць, ці цяперашніня, ці будучыня, — усе вашае;
вы ж — Хрыста, а Хрыстус — Бога.
Вы ж — Хрыстовы, а Хрыстос — Божы.
