1 да Карынфянаў 11 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Антонія Бокуна
Насьлядуйце мяне́, як і я Хрыста.
Станьцеся пераймальнікамі маімі, як і я — Хрыста.
Хвалю вас, браты, што вы ўсе маё помніце і дзе́ржыце наказы, як я наказаў вам.
Хвалю вас, браты, што вы ўсё маё па́мятаеце і трымаецеся традыцыі так, як я перадаў вам.
Хачу-ж, каб вы ве́далі, што ўсякаму мужу галава Хрыстос, жонцы галава — муж, а Хрысту галава — Бог.
Хачу, каб вы ведалі, што ўсякаму мужу галава Хрыстос, а галава жонцы — муж, а галава Хрысту — Бог.
Усякі муж, што моліцца або прарочыць з пакрытаю галавою, сароміць сваю галаву;
Усякі муж, які моліцца або прарочыць з накрытаю галавою, сароміць сваю галаву.
і ўсякая жанчына, што моліцца або прарочыць з непакрытаю галавою, сароміць сваю галаву, бо гэта адно і тое-ж, як-бы яна аголена;
А ўсякая жанчына, якая моліцца або прарочыць з ненакрытаю галавою, сароміць сваю галаву, бо гэта тое самае, быццам яна паголеная.
бо, калі жанчына не пакрываецца, дык няхай і стрыжэцца; а калі жанчыне сорамна стрыгчыся ці галіцца, няхай пакрываецца.
Бо, калі жанчына не накрывае галавы, няхай стрыжэцца; а калі жанчыне сорамна стрыгчыся ці галіцца, няхай накрывае галаву.
Дык мужу ня трэба накрываць галаву, бо ён абраз і слава Божая; жонка-ж ёсьць слава мужава.
Бо муж не павінен накрываць галаву, бо ён — вобраз і слава Бога; а жонка ёсьць слава мужа.
Бо ня муж ад жаны, але жана́ ад мужа.
Бо ня муж ад жонкі, але жонка ад мужа.
І ня муж створаны дзеля жаны, але жана́ дзеля мужа.
І ня муж створаны праз жонку, але жонка праз мужа.
Дзеля гэтага жана́ і павінна ме́ць на галаве́ знак улады над ёю, дзеля Ангелаў.
Дзеля гэтага жонка павінна мець на галаве [знак] улады дзеля анёлаў.
Дый ні муж бяз жонкі, ні жана́ бяз мужа, у Госпадзе.
Зрэшты, ані муж бяз жонкі, ані жонка бяз мужа, у Госпадзе.
Бо, як жана́ ад мужа, так і муж праз жану; усе́-ж ад Бога.
Бо як жонка ад мужа, так і муж праз жонку, а ўсе — ад Бога.
Судзіце самі ў сабе́: ці прыстойна жане́ маліцца Богу з непакрытаю галавою?
Судзі́це самі ў сабе, ці належыць жанчыне з ненакрытай галавою маліцца Богу?
Або ці сама прырода ня вучыць вас, што, калі муж расьціць валасы, дык ганьба яму,
Ці сама прырода ня вучыць вас, што калі мужчына расьці́ць валасы, гэта ганьба для яго,
але, калі жанчына расьціць валасы, для яе́ гэта чэсьць, бо валасы дадзены ей заме́ст пакрыцьця.
а калі жанчына расьці́ць валасы, гэта слава для яе, бо валасы дадзеныя ёй замест адзеньня.
А калі-б хто захаце́ў спрачацца, то мы ня маем гэткага звычаю, ані цэрквы Божыя.
А калі хто думае спрачацца, мы ня маем гэткага звычаю, ані цэрквы Божыя.
Запаве́дываючы-ж гэтае, не хвалю вас, што зьбіраецеся не на ле́пшае, але на горшае.
А загадваючы гэтае, не хвалю вас, бо вы зыходзіцеся не на лепшае, але на горшае.
Бо, напе́рш, калі зьбіраецеся ў царкву, дык, чую, між вамі бывае падзе́л, дый я крыху ве́ру,
Бо, па-першае, чую, што калі вы зыходзіцеся ў царкве, між вамі ёсьць падзел, і я часткова веру,
бо мусяць быць між вамі і гэрэзіі, каб ве́рныя выявіліся міжы вамі.
бо мусяць быць між вамі і герэзіі, каб вартыя выявіліся між вамі.
Дый, калі вы зьбіраецеся разам, гэта ня ёсьць спажываці вячэру Гасподнюю:
Далей, калі вы зыходзіцеся разам, няма [ў вас] спажываньня вячэры Госпадавай,
бо кожны хапаецца перад другімі зье́сьці ўласную вячэру, дык адзін бывае галодны, а іншы ўпіваецца.
бо кожны сьпяшаецца зьесьці ўласную вячэру, і адзін [застаецца] галодным, а другі ўпіваецца.
Хіба-ж дамоў ня маеце, каб есьці й піць? Або ганьбіце царкву Божую і сароміце тых, што ня маюць? Што сказаць вам? Ці пахваліць вас за гэтае? Не́ пахвалю.
Хіба вы дамоў ня маеце, каб есьці і піць? Або пагарджаеце царквою Божаю і сароміце тых, якія ня маюць? Што скажу вам? Ці пахвалю вас за гэтае? Не пахвалю.
Бо я ад Госпада прыняў, ды тое й вам перадаў, што Госпад Ісус у тую ноч, калі быў выданы, узяў хле́б
Бо я ад Госпада прыняў і тое вам перадаў, што Госпад Ісус у тую ноч, калі быў выдадзены, узяў хлеб
і, аддаўшы хвалу, паламаў ды сказаў: прыме́це, е́шце, гэта ёсьць Це́ла Мае́, за вас ламанае; рабе́це гэта на ўспамін аба Мне́.
і, падзякаваўшы, паламаў і сказаў: «Вазьміце, ешце, гэта ёсьць Цела Маё, якое за вас ломіцца. Рабіце гэта на ўспамін пра Мяне».
Таксама й чару пасьля вячэры, кажучы: гэта чара есьць новы запаве́т у Мае́й крыві; гэтае рабе́це, калі будзеце піць, на ўспамін аба Мне́.
Таксама і келіх пасьля вячэры, кажучы: «Гэты келіх ёсьць Новы Запавет у Крыві Маёй. Гэта рабіце, калі будзеце піць, на ўспамін пра Мяне».
Бо кожны раз, калі вы ясьцё хле́б гэты і п’ецё чару гэтую, сьме́рць Гасподнюю абвяшчаеце, дакуль (Ён) прыйдзе.
Бо кожны раз, калі вы ясьцё хлеб гэты і п’іцё келіх гэты, сьмерць Госпада абвяшчаеце, аж пакуль Ён прыйдзе.
Дзеля гэтага, хто будзе е́сьці хле́б гэты ці піць чару Гасподню няпрыстойна, вінны будзе Це́ла й Крыві Гасподняе.
Так што хто есьць хлеб гэты ці п’е келіх Госпадавы нягодна, вінны будзе Цела і Крыві Госпадавай.
Няхай жа паўзіраецца на сябе́ чалаве́к ды гэтак няхай е́сьць з хле́ба гэтага і п’е́ з чары гэтае.
Няхай жа выпрабоўвае сябе чалавек і гэтак няхай есьць з хлеба гэтага і п’е з келіха гэтага.
Бо хто е́сьць і п’е́ няпрыстойна, той е́сьць і п’е́ прысуд сабе́, не разважаючы аб Це́ле Гасподнім.
Бо хто есьць і п’е нягодна, той есьць і п’е прысуд сабе, не зважаючы на Цела Госпадава.
Дзеля гэтага сярод вас многа слабых ды хворых, і даволі ўмірае.
Дзеля гэтага сярод вас шмат слабы́х і хворых, і даволі памірае.
Бо, каб мы судзілі самых сябе́, дык ня былі-б засуджанымі.
Бо калі мы зважаем на саміх сябе, ня будзем су́джанымі.
Суджаныя-ж, Госпадам караны бываем, каб ня быць разам з сьве́там засуджанымі.
А калі мы су́джаныя, Госпад кара́е нас, каб не былі мы асуджаныя разам са сьветам.
Гэтак, браты маі, зьбіраючыся на вячэру, адзін на аднаго чакайце;
Так што, браты мае́, зыходзячыся на вячэру, адзін на аднаго чакайце.
калі-ж хто галодны, няхай е́сьць дома, каб зьбірацца вам не на асуджэньне. Рэшту ўладжу, калі прыду.
А калі хто галодны, няхай есьць дома, каб зьбірацца вам не на асуджэньне. А пра ўсё пазасталае загада́ю, калі прыйду.
