Марка 8 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесце паводле Марка. З аўдыёкасет
У тыя дні, як сабралося дужа многа народу і ня ме́лі што е́сьці, Ісус, клíкнуўшы ву́чняў Сваіх, кажа ім:
У тыя дні, калі зноў быў вялікі натоўп, і не мелі яны чаго есці, Ён паклікаўшы вучняў, кажа ім:
Шкада Мне́ народу, што ўжо тры дні са Мною і ня ма́е што́ е́сьці.
«Шкада Мне гэтага натоўпу, бо ўжо тры дні яны знаходзяцца ля Мяне, і не маюць чаго есці:
І, калі пушчу іх дамоў ня е́ўшы, аслабе́юць у дарозе, бо некаторыя з іх прыйшлі здалёку.
і, калі адпушчу Я іх галодных дадому, аслабеюць яны ў дарозе, а некаторыя з іх папрыходзілі здалёку».
І вучні Ягоныя адказалі Яму: скуль мог бы хто тут у пустыні накарміць іх хле́бам?
І адказалі Яму Яго вучні: «Як жа можна накарміць іх хлябам у гэтым бязлюдзі?»
І спытаўся ў іх: колькі ў вас хлябоў? Яны сказалі: се́м.
А Ён пытаўся іх: «Колькі хлябоў вы маеце?» Яны ж сказалі: «Сем».
І сказаў народу се́сьці на зямлю; і, узяўшы се́м хлябоў ды падзя́каваўшы, паламаў і даў вучням Сваім, каб раздалі; і яны раздалі народу.
А Ён загадвае натоўпу ўзлегчы на зямлю; і узяўшы гэтыя сем хлябоў, уздаўшы падзяку, паламаў і даў Сваім вучням, каб раздалі, і яны раздалі натоўпу.
І ме́лі яны не́калькі рыбак; і, пабагаславіўшы, сказаў раздаць і тыя.
І мелі трохі рыбак; і блаславіўшы іх, Ён сказаў і іх раздаць.
І е́лі, і насыціліся, і набралі астаўшыхся кускоў се́м карабоў.
І елі яны і наеліся, і назбіралі ад застаўшыхся кавалкаў сем кошаў.
Еўшых жа было каля чатырох тысячаў. І распусьціў іх.
А было іх каля чатырох тысяч. І Ён адпусціў іх.
І, ураз увайшоўшы ў човен з вучнямі Сваімі, прыйшоў у ме́жы Далмануфскія.
І адразу ступіўшы ў човен са Сваімі вучнямі, прыбыў у краіну Далмануфскую.
І вы́йшлі фарысэі ды пачалі з Ім спрачацца, дамагаючыся ад Яго знако́ў з не́ба, спакуша́ючы Яго.
І выйшлі фарысеі, і пачалі спрачацца з Ім, вымагаючы ад Яго знака з неба, выпрабоўваючы Яго.
І Ён, уздыхнуўшы ў душы Сваёй, сказаў: на што род гэты дамагаецца знако́ў? Запраўды́ кажу́ вам, ня будзе да́дзены знак роду гэтаму.
І Ён, глыбока ўздыхнуўшы з розпачу, кажа: «Навошта род гэты вымагае знаку? Папраўдзе кажу вам, не будзе дадзена знаку роду гэтаму».
І, пакінуўшы іх, ізноў увайшоў у чо́вен і паплыў на той бок.
І пакінуўшы іх, Ён зноў ступіў у човен і адплыў на той бок.
І забыліся ўзяць хле́ба, і ня ме́лі з сабою ў чаўне́ хле́ба, апрача аднаго бо́хана.
І забылісь яны ўзяць хлябы і толькі адзін хлеб мелі з сабою ў чоўне.
Ён загадаў ім: глядзіце, сьцеражы́цеся кісьлі фарысэйскай і кісьлі Ірадавай.
І Ён наказваў ім, кажучы: «Глядзіце, сцеражыцеся фарысейскай закваскі ды Ірадавай.
І разважалі між сабою, кажучы: гэта што хле́ба ня маем.
І разважалі яны між сабою, што хлябоў у іх няма.
І, ве́даючы, Ісус кажа да іх: ці-ж яшчэ ня ця́міце й не разуме́еце? Ці йшчэ скамяне́ўшы ма́еце сэрца вашае?
Ведаўшы, Ён кажа ім: «Чаго разважаеце, што не маеце хлябоў? Ці яшчэ не ўяўляеце і не разумееце? Ці яшчэ маеце сэрца ад няверыя сцвярдзелае?
Маючы вочы, ня бачыце? Маючы вушы, ня чуеце? дый не памятаеце?
Вочы маючы, не бачыце? І вушы маючы, не чуеце? І не памятаеце?
Калі Я пяць хлябо́ў паламаў на пяць тысячаў, колькі поўных карабоў кускоў назьбіралі вы? Кажуць Яму: дванаццаць.
Калі тыя пяць хлябоў ламаў Я на пяць тысяч — колькі кошыкаў, поўных кавалкаў назбіралі?» Кажуць Яму: «Дванаццаць».
А калі се́м для чатырох тысячаў, колькі карабоў назьбіралі вы астаўшыхся кускоў? Сказалі: се́м.
А калі ж тыя сем — на чатыры тысячы, колькі кашоў назбіралі?» І кажуць [Яму]: «Сем».
І сказаў ім: як жа не разуме́еце?
І Ён сказаў ім: «Вы яшчэ не разумееце?»
І прыходзе да Віфсаіды; і прыводзяць да Яго сьляпога ды просяць, каб дакрану́цца да яго.
І прыходзяць яны ў Віфсаіду. І прыводзяць да Яго сляпога, і просяць Яго, каб Ён дакрануўся да таго.
І, узяўшы сьляпога за руку, вы́веў яго за сяло і, плюнуўшы яму на вочы, паклаў на яго рукі ды спытаўся, ці што бачыць?
І ўзяўшы сляпога за руку, Ён вывеў яго з сяла, і плюнуўшы яму на вочы, ўсклаў на яго рукі, і спытаўся ў яго: «Ці бачыш што?»
І той, зірнуўшы, адказаў: бачу людзе́й, што як дрэвы ходзяць.
І паглядзеўшы, той сказаў: «Бачу людзей, што нібы дрэвы, здаецца, ходзяць».
Потым ізноў палажыў рукі на вочы яму ды зрабіў, каб бачыў. І паздараве́ў ды стаў бачыць усё ясна.
Пасля Ён зноў усклаў рукі на вочы яму, і той пільна паглядзеў, і вылечыўся, і стаў бачыць усё выразна.
І паслаў яго дамоў, сказаўшы: не захо́дзь у сяло́ і не кажы́ нікому ў сяле́.
І паслаў яго дадому, кажучы: «І ў сяло не заходзь [і нікому ў сяле не расказвай]».
І пайшоў Ісус з вучнямі Сваімі ў сёлы Кеса́рыі Піліпавай. І дарогаю Ён пытаўся ў вучняў Сваіх, кажучы: за каго лічаць Мяне́ людзі?
І пайшоў Ісус і Яго вучні ў сёлы Кесарыі Філіпавай; і ў дарозе Ён пытаўся ў Сваіх вучняў: «За каго Мяне лічаць людзі?»
Яны адказалі: за Іоана Хрысьціцеля; другія-ж за Ільлю, а іншыя — за аднаго з прарокаў.
Яны ж сказалі Яму: За Іаана Хрысціцеля, а другія — за Ілью, іншыя ж — за аднаго з прарокаў».
Ён жа кажа ім: а вы за каго лічыце Мяне́? І Пётр адказаў Яму, кажучы: Ты — Хрыстос.
І Ён спытаўся іх: «А вы за каго Мяне лічыце?» Пётра ў адказ Яму кажа: «Ты — Хрыстос, Сын Бога Жывога».
І загадаў ім, каб нікому не гаварылі аб Ім.
І Ён забараніў, каб нікому пра Яго не казалі.
І пачаў навучаць іх, што трэба, каб Сын Чалаве́чы многа вы́цярпеў, каб адцура́ліся ад яго старшы́ны і архірэі і кніжнікі, ды каб быў забіты і цераз тры дні ўваскро́с.
І Ён пачаў навучаць іх, што Сыну належыць шмат выцерпець, і што ад Яго адцураюцца старэйшыны, і першасвятары, і кніжнікі, і што будзе забіты, але праз тры дні ўваскрэсне.
І гаварыў аб гэтым адкрыта. І Пётр, адклікаўшы Яго, пачаў кары́ць Яго.
І казаў Ён гэтае слова адкрыта. І адвёўшы Яго ўбок, пачаў адгаворваць Яго.
А Ён, агляну́ўшыся й ба́чучы вучняў Сваіх, забараніў Пятру, сказаўшы: адыдзі ад Мяне́, сатана́, бо думаеш не аб Божым, але аб чалаве́чым.
Ён жа абярнуўся да Сваіх вучняў, аспрэчыў Пётру, і усклікнуў: «Ідзі прэч сатана, бо думаеш ты не пра Божае, а пра чалавечае».
І, паклікаўшы народ з вучнямі Сваімі, сказаў ім: хто хочя ісьці за Мною, адракíся ад самога сябе́ і вазьмí крыж свой ды йдзі сьле́дам за Мною;
І звярнуўшыся да натоўпу разам са Сваімі вучнямі, сказаў ім: «Калі хто хоча за Мною ісці ўслед, няхай адрачэцца ад самога сябе і хай возьме свой крыж, і ідзе ўслед за Мною.
бо хто хоча душу сваю спасьцí, загу́біць яе́; але хто загу́біць душу сваю за Мяне́ і Эва́нгельле, той спасе́ яе́.
Бо хто хоча сваё жыццё ўратаваць, той загубіць яго; хто ж загубіць сваё жыцце дзеля Мяне і Дабравесьця, ўратуе яго.
Бо што за кары́сьць чалаве́ку, калі-б здабыў уве́сь сьве́т, а душы́ сваёй шкоду ўчыніў бы?
Бо што за карысць чалавеку, калі здабыўшы ўвесь свет, ён пашкодзіць сваёй душы?
Або што́ дасьць чалаве́к за душу сваю?
Бо што дасць чалавек у замен сваёй душі?
Бо хто пасаро́міцца Мяне́ і Маіх слоў перед родам гэтым блудным ды грэшным, дык і Сын Чалаве́чы пасаро́міцца яго, як пры́йдзе ў славе Айца Свайго з а́нгеламі сьвятымі.
Бо хто пасаромеецца Мяне і Маіх слоў перад гэтым родам блудлівым і грэшным, таго пасаромеецца і Сын, калі прыйдзе ў славе Свайго Айца разам са святымі анёламі».
