Лукаша 15 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Падыходзілі да Яго ўсе́ мытнікі і грэшнікі слухаць Яго.
Прыбліжаліся ж да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі, каб слухаць Яго.
І нарака́лі фарысэі і кніжнікі, кажучы: Ён прыймае грэшнікаў і е́сьць разам з імі.
І наракалі фарысеі і кніжнікі, кажучы: «Гэты прымае грэшнікаў і есць з імі».
Але Ён сказаў ім вось гэткую прыповесьць:
Хто з вас, маючы сто аве́ц і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзе́вяцьдзесят дзевяць у пустыні і ня пойдзе за прапаўшай, пакуль ня знойдзе яе́?
«Хто з вас, маючы сто авечак и згубіўшы адну з іх, не пакідае дзевяноста дзевяці ў пустэльні і не ідзе за загубленаю, аж пакуль не знойдзе яе?
А, знайшоўшы, возьме яе́ на пле́чы свае́ з радасьцю;
І, знайшоўшы, кладзе на свае плечы, радуючыся,
і, прыйшоўшы дамоў, скліча сяброў і сусе́дзяў ды скажа ім: паце́шцеся са мною: я знайшоў маю́ прапаўшую аўцу.
и, прыйшоўшы дадому, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: «Парадуйцеся са мною, бо я знайшоў сваю згубленую авечку».
Кажу-ж вам, што так на нябёсах бале́й будзе радасьці з аднаго ка́ючагася грэшніка, чымся з дзевяцьдзесятдзевяцёх пра́веднікаў, ня маючых патрэбы ў пакая́ньні.
Кажу вам, што гэтак радасць на небе будзе большая з аднаго грэшніка, які каецца, чым з дзевяноста дзевяці справядлівых, што не маюць патрэбы ў пакаянні.
Ці якая жанчына, маючая дзе́сяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, не засьве́ціць сьве́чкі й не пачне́ мясьцí пакою і шукаць пільна, пакуль ня знойдзе?
Або якая жанчына, маючы дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, ці не запальвае каганец і не мяце дом, і не шукае рупна, аж пакуль не знойдзе?
А, знайшоўшы, скліча сябровак і сусе́дак ды скажа: паце́шцеся са мною, я знайшла згубленую драхму.
І знайшоўшы, склўкае сябровак і суседак, кажучы: «Парадуйцеся са мною, бо знайшла драхму, якую згубіла».
Так кажу вам: бывае радасьць у ангелаў Божых з аднаго грэшніка, які ка́ецца.
Гэтаксама, кажу вам, бывае радасць перад Божымі анёламі з аднаго грэшніка, што каецца».
Яшчэ сказаў: у аднаго чалаве́ка былі два сыны;
І Ён сказаў: «У аднаго чалавека было два сыны.
і сказаў малодшы з іх айцу: Бацька, дай мне́ нале́жную мне́ частку маемасьці. І аце́ц падзяліў ім маемасьць.
І сказаў малодшы з іх бацьку: «Бацька, дай мне належную частку маемасці». І той падзяліў паміж імі дабро.
І праз не́йкі час малодшы сын, сабраўшы ўсё, пайшоў у далёкую старану і там змарнаваў маемасьць сваю, жывучы распусна.
І як мінула трохі дзён, малодшы сын, сабраўшы ўсё, ад’ехау у далёк край і там спусціў сваю маёмасць, жывучы марнатраўна.
Калі-ж пражыў усё, настаў вялікі голад у гэнай старане́, і ён пачаў галадаць;
А калі ўсё прагойшыў, настаў моцны голад у тым краі, і ён пачаў цярпець нястачу.
і пайшоў, прыста́ў да аднаго з жы́хараў стараны́ гэнае, а той паслаў яго на поле сваё пасьвіць сьвіне́й;
І, пайшоўшы, прыстаў да аднаго з грамадзян таго краю, а той паслаў яго на свае палі пасвіць свіней,
і ён рады быў бы нае́сца ражкамі, што е́лі сьвіньні, але ніхто не даваў яму.
і ён рад быў бы напоўніць свой жывот стручкамі, якія елі свінні, ды ніхто не даваў яму.
І, апамятаўшыся, сказаў: колькі наймітаў у айца́ майго маюць лішку хле́ба, а я ўміраю ад голаду!
І, адумаўшыся, ён сказаў: «Колькі наймітаў у майго бацькі маюць хлеба аж надта, а я гіну тут з голаду.
Устану, пайду да бацькі майго і скажу яму: аце́ц! я саграшыў перад не́бам і перад табою,
Устану, пайду да свайго бацькі і скажу яму: «Бацька, саграшыў я супроць неба ў перад табою,
і ўжо ня варты называцца сынам тваім; прыймі мяне́, як аднаго з наймітаў тваіх.
больш я не годны звацца тваўм сынам; вазьмў мяне як аднаго свайго найміта».
Устаў і пайшоў да айца́ свайго. І калі ён быў яшчэ далёка, згле́дзіў яго аце́ц яго і зьлітаваўся, і пабегшы кінуўся яму на шыю і цалаваў яго.
І, устаўшы, пайшоў да свайго бацькі. І калі яшчэ далёка ён быў, яго ўбачыў бацька яго і злітаваўся і, пабегшы, упаў на шыю яму і пацалаваў яго.
Сын жа сказаў яму: аце́ц, я саграшыў проці не́ба і перад табою і ўжо ня варты называцца сынам тваім.
І сказаў сын яму: «Бацька, саграшыў я супроць неба і перад табою, больш я не годны звацца тваім сынам».
А аце́ц сказаў слугам сваім: прынясе́це найле́пшую адзе́жу і адзе́ньце яго, і дайце пе́рсьцень на руку яго і вобуй на ногі;
І сказаў бацька сваім рабам: «Хутка прынясіце найлепшыя шаты і ўбярыце яго і дайце пярсцёнак яму на руку і сандалі на ногі,
і прывядзе́це кормнае цялё і закале́це: будзем е́сьці і весяліцца,
і прывядзіце адкормленае цяля, закаліце, будзем есці і весяліцца,
бо гэты сын мой быў умёршы і ажыў, прападаў і знайшоўся. І пачалі весяліцца.
бо гэты мой сын быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся». І пачалі яны весяліцца.
Старшы-ж сын яго быў у полі; і, варочаючыся, як падыйшоў да дому, пачуў сьпе́вы і скокі.
А яго старэйшы сын быў на полі; і калі, ідучы, наблізіўся да дому, пачуў ён музыку і скокі,
І, паклікаўшы аднаго з слуг, спытаўся: што гэта такое?
і, паклкаўшы аднаго са слуг, пытаўся, што магло б гэта значыць.
Той жа сказаў яму: брат твой прыйшоў, і бацька твой закалоў ко́рмнае цялё, бо прыняў яго здаровым.
І той сказаў яму: «Твой брат прыйшоў, і закалоў твой бацька адкормленае цяля, бо здаровым яго зноў сустрэў».
Ён жа ўзлаваўся і не хаце́ў увайсьці, а бацька яго, выйшаўшы, клікаў яго.
І разгневаўся той і увайсці не хацеў, і яго бацька, выйшаўшы, пачаў прасіць яго.
Але ён сказаў у адказ бацьцы: вось я колькі гадоў служу табе́ і ніколі не пярэчыў прыказаньням тваім. Але ты ніколі ня даў мне́ і казьляці, каб мне́ павесяліцца з сябрамі маімі;
І ў адказ ён сказаў свайму бацьку: «Вось гэтулькі гадоў я служу табе і ніколі ж твайго загаду не пераступіў, а мне ты ніколі не даў казляняці, каб я са сваімі сябрамі павесяліўся;
а калі гэты сын твой, марна страціўшы маемасьць сваю з блудніцамі, прыйшоў, ты закалоў для яго кормнае цялё.
а калі гэты твой сын, што з блудніцамі праеў тваё дабро, прыйшоў, ты закалоў яму адкормленае цяля».
Ён жа сказаў яму: сын мой! ты заўсёды са мною, і ўсё маё — тваё;
Ён жа сказаў яму: «Сыне, ты заусёды са мною і усё маё — тваё;
а з таго трэба было це́шыцца і весяліцца, што брат твой гэты быў умёршы і ажыў, прападаў і знайшоўся.
але трэба было весяліцца і ўзрадавацца, бо гэты твой брат мёртвы быў і ажыў, прападаў і знайшоўся».
