Лукаша 7 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Калі Ён скончыў усю гутарку Сваю да слу́хаючага народу, то ўвайшоў у Капэрнаум.
Калі Ён скончыў усе Свае словы да народа, што слухаў Яго, увайшоў у Капернаум.
У аднаго-ж сотніка слуга́, якога той цаніў, быў хворы пры сьме́рці.
У аднаго сотніка быў хворы, пры смерці, раб, якім ён даражыў.
Пачуўшы пра Ісуса, ён паслаў да Яго Юдэйскіх старэйшынаў — прасіць Яго, каб прыйшоў аздаравіць слугу яго.
Пачуўшы ж пра Ісуса, ён паслаў да Яго іудзейскіх старэйшын, просячы Яго, каб прыйшоў і выратаваў яго раба.
І яны, прыйшоўшы да Ісуса, крэпка прасілі Яго, кажучы: ён варт, каб Ты зрабіў для яго гэтае,
І яны, прыйшоўшы да Ісуса, горача прасілі, кажучы: «Ён годны, каб Ты яму зрабіў гэта;
бо ён любіць народ наш і паставіў нам школу.
Бо ён любіць наш народ, і сам зрабіў нам сінагогу».
Ісус пайшоў з імі. І, калі Ён недалёка ўжо быў ад дому, сотнік прыслаў да Яго сяброў сказаць Яму: ня турбуйся, Госпадзе! бо я ня варты, каб Ты ўвайшоў пад страху́ маю́,
І Ісус пайшоў з імі. І калі Ён быў ужо недалёка ад дома, сотнік паслаў сяброў, каб сказаць Яму: «Госпадзе, не турбуйся, бо я не годны, каб Ты увайшоў пад мой дах;
бо і сябе́ самога не палічыў я вартым прыйсьці да Цябе́; але скажы слова, і паздараве́е слуга́ мой;
Таму я сябе самога не палічыў годным прыйсці да Цябе; але скажы слова і выздаравее мой слуга.
бо і я ма́ю над сабою ўладу, але маю і пад сабою жаўне́раў; кажу аднаму — пайдзі, і йдзе́; і другому: прыдзі, і прыходзіць; і слузе́ майму: зрабі тое, і зробіць.
Бо і я — хоць чалавек залежны ад улады, але маю пад сабою воінаў і кажу аднаму: «пайдзі і ідзе; а другому: «прыйдзі» і прыходзіць, а майму рабу: «зрабі гэта», і ён робіць».
Пачуўшы гэтае, Ісус зьдзівіўся з яго і, абярнуўшыся, сказаў ішоўшаму за Ім народу: кажу вам, што і ў Ізраілю не знайшоў Я гэткае ве́ры.
Пачуўшы ж гэта, Ісус здзівіўся яму і сказаў, павярнуўшыся да натоўпу, што ішоў за Ім: «Кажу вам, што ў Ізраіле не знайшоў Я такой вялікай веры».
Пасланыя, вярнуўшыся ў дом, знайшлі хворага слугу́ паздараве́ўшым.
І, вярнуўшыся дадому, пасланыя знайшлі раба здаровым.
Пасьля гэтага Ісус пайшоў да ме́ста, называнага Наім; і з Ім ішлі многія з вучняў Яго ды множства народу.
І было: неўзабаве выправіўся Ён у горад, называны Наін, і ішлі з Ім Яго вучні і вялікі натоўп.
Калі-ж Ён падыйшоў да мястовае брамы, тут выносілі паме́ршага адзінага сына ў маткі, а яна была ўдава; і многа народу йшло з ёю з ме́ста.
Калі ж Ён наблізіўся да гарадской брамы, дык вось, выносілі памерлага, адзінага сына ў маці яго, а была яна ўдава, і ладны натоўп з горада быў з ёю.
Угле́дзіўшы яе́, Госпад зьлітаваўся над ёю ды сказаў ёй: ня плач.
І, убачыўшы яе, Госпад злітаваўся над ёю і сказаў ёй: «Не плач».
І, падыйшоўшы, дакрануўся да насілкаў; нёсшыя затрымаліся; і Ён сказаў: хлопча! табе́ кажу: устань!
І, падышоўшы, — дакрануўся да мараў, насільшчыкі ж спыніліся, і казаў Ён: «Хлопча, табе кажу: устань!»
Уме́ршы, падняўшыся, се́ў і пачаў гаварыць; і аддаў яго Ісус матцы яго.
І сеў мёртвы і пачауў гаварыць, і Ён аддаў яго маці яго.
І ўсіх зьняў страх, і славілі Бога, кажучы: вялікі прарок паўстаў міжы намі, і Бог адве́даў народ Свой.
І ўсіх ахапіў страх, і яны славілі Бога, кажучы: «Вялікі прарок паўстаў сярод нас, і наведаў Бог Свой народ».
І разыйшлося слова гэтае аб Ім па ўсёй Юдэі і па ўсіх ваколіцах.
І гэтае слова пра Яго разышлося па ўсёй Іудзеі і па ўсім наваколлі.
І паведамілі Іоана вучні Яго аб усім гэтым.
І абвясцілі Іаану яго вучні пра ўсё гэта. І, паклікаўшы двух са сваіх вучняў, Іаан
І, паклікаўшы двох з вучняў сваіх, Іоан паслаў іх да Ісуса спытацца: ці Ты Той, Каторы павінен прыйсьці, ці чакаць нам другога?
паслаў іх да Госпада сказаць: «Ці Ты Той, што мае прыйсці, ці чакаць нам іншага?»
Яны, прыйшоўшы да Ісуса, сказалі: Іоан Хрысьціцель паслаў нас да Цябе́ спытацца: ці Ты Той, Катораму нале́жыць прыйсьці, ці чакаць нам другога?
І, прыйшоўшы да Яго, мужчыны сказалі: «Іаан Хрысціцель паслаў нас да Цябе сказаць: «Ці Ты Той, што мае прыйсці, ці чакаць нам іншага?»
А ў гэты час Ён многіх аздараўляў ад хвароб, і недамага́ньняў і ад злых духаў, і многім сьляпым варочаў зрок.
У той час Ён вылечыў многіх ад хвароб і немачаў і ліхіх духаў і многіх сляпых абдараваў зрокам.
І сказаў ім Ісус у адказ: пайдзе́це, скажэце Іоану, што вы бачылі і чулі: сьляпыя пачынаюць бачыць, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца, глухія чуюць, паме́ршыя ўскрасаюць, і ўбогім абвяшча́ецца эва́нгельле.
І ў адказ Ён сказаў ім: «Пайдзіце, абвясціце Іаану тое, што бачылі і чулі: сляпыя бачаць, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца, глухія чуюць, мёртвыя ўваскрасаюць, убогім абвяшчаецца Дабравесце,
І шчасьлівы, хто не спаку́сіцца ад Мяне́.
І шчаслівы той, хто не ўсумніцца ува Мне.
Калі-ж пасланыя Іоанам пайшлі, пачаў гаварыць да народу пра Іоана: што глядзе́ць хадзілі вы ў пустыню? ці трысьціну ве́трам калыханую?
А капі адышлі Іаанавы пасланцы, Ён пачаў гаварыць натоўпу пра Іаана: «Што выйшлі вы глядзець у пустэльню? Ці трыснёг, што гайдаецца ад ветру?
Што-ж глядзе́ць хадзілі вы? ці чалаве́ка, адзе́тага ў мяккія вопраткі? Але пышна адзе́тыя і раскошна жыву́чыя знаходзяцца пры дварох царскіх.
Але што ж выйшлі вы глядзець? Чалавека, увабранага ў мяккія шаты? Дык жа тыя, што ў паглядных ўборах і ў раскошы жывуць, — у царскіх палацах.
Што-ж глядзе́ць хадзілі вы? ці прарока? Так, кажу вам, і бале́й за пророка.
Дык што выйшлі вы глядзець? Прарока? Так, кажу вам, і больш, чым прарока.
Гэта ёсьць, аб якім напісана: вось Я пасылаю а́нгела Майго перад абліччам Тваім, каторы прыгатуе шлях Твой перад Табою (Малахія 3:1).
Гэта той, пра каго напісана: «Вось Я пасылаю перад Тваё аблічча Свайго пасланца, які падрыхтуе Тваю дарогу перад Табою».
Бо кажу вам: з ро́джаных жанчынамі няма ніводнага прарока, бо́льшага за Іоана Хрысьціцеля; але ме́ншы ў Царстве Божым большы за яго.
Кажу вам: «Між народжанымі жонкамі няма ніводнага большага, чым Іаан; але найменшы ў Божым Царстве большы за яго».
І ўве́сь народ, які слухаў Яго, і мытнікі аддалі хвалу Богу, хры́сьцячыся хрышчэньнем Іоанавым;
І ўвесь народ, што слухаў, і мытнікі прызналі слушнасць Бога, ахрысціўшыся Іаанавым хрышчэннем.
а фарысэі й законьнікі адкінулі раду Божую для іх, не ахрысьціўшыся ў Яго.
Фарысеі ж і законнікі адкінулі Божую волю аб сабе, не хрысціўшыся ад яго.
Тады Госпад сказаў: да каго прыраўную людзёў роду гэтага? і да каго яны падобны?
«Дык з кім параўнаю людзей гэтага роду і да каго яны падобныя?
Яны падобны да дзяце́й, што сідзяць на вуліцы, клічуць адзін аднаго і кажуць: мы йгралі вам на жале́йцы, і вы не скакалі; мы сьпява́лі вам сумныя пе́сьні, і вы ня пла́калі.
Яны падобныя да дзяцей, што сядзяць на рынку і звяртаюцца адно да аднаго, кажучы: «Мы ігралі вам, а вы не танцавалі, мы спявалі вам жаласна, а вы не плакалі».
Бо прыйшоў Іоан Хрысьціцель; ні хле́ба ня е́сьць, ні віна ня п’е́ць; і кажуць: у ім злы дух.
Бо прыйшоў Іаан Хрысціцель, што хлеба не есць і віна не п’е, а вы кажаце: «У ім дэман».
Прыйшоў Сын Чалаве́чы; е́сьць і п’е́ць; і кажуць: вось чалаве́к, каторы любіць е́сьці і піць віно, сябра мытнікаў і грэшнікаў.
Прыйшоў Чалавечы Сын, што есць і п’е, а вы кажаце: «Вось чалавек ласун і віналюб, сябар мытнікаў і грэшнікаў».
І апраўданы розум усімі дзяцьмі яго.
Ды апраўдалася мудрасць праз усе плады свае».
Не́хта з фарысэяў прасіў Яго пае́сьці разам з ім; і Ён, увайшоўшы ў дом фарысэя, узьлёг.
А адзін з фарысеяў прасіў Яго, каб падасілкаваўся з ім, і, ўвайшоўшы ў фарысееў дом, Ён узлёг.
І вось жанчына з таго ме́ста, якая была грэшніцай, даве́даўшыся, што Ён супачывае ў доме фарысэя, прыне́сла аляба́стравую судзіну з але́ем;
І вось жанчына, якая была вядомая ў горадзе як грэшніца, даведаўшыся, што Ён узлягае ў фарысеевым доме, прынесла алебастравую пляшачку міра.
і, стануўшы ззаду ля ног Яго і плачучы, пачала абліваць ногі Яго сьлязьмі і выціраць валасамі галавы сваёй, і цалавала ногі Яго і ма́зала але́ем.
І, стаўшы ззаду каля Яго ног, пачала, плачучы, абліваць слязьмі Яму ногі і валасамі галавы свае выцірала і цалавала Яму ногі і мазала мірам.
Бачучы гэтае, фарысэй, што быў запрасіў Яго, сказаў сам да сябе́: калі-б Ён быў прарок, то ве́даў бы, хто і якая жанчына дакрана́ецца да Яго, бо яна грэшніца.
А ўбачыўшы гэта, фарысей, што запрасіў Яго, разважаў сам сабе, кажучы: «калі б Гэты быў прарок, Ён ведаў бы, хто і якая жанчына дакранаецца да Яго, што яна грэшніца».
Зьвярнуўшыся да яго, Ісус сказаў: Сымон! Я ма́ю штось сказаць табе́. Ён кажа: скажы, Вучыцелю!
І ў адказ Ісус сказаў яму: «Сімане, Я маю нешта сказаць табе». А ён: «Настаўніку, — кажа, — гавары».
Ісус сказаў: у аднаго крэды́тара былі два даўжнікі: адзін быў вінен пяцьсот дынараў, а другі пяцьдзесят;
«У аднаго ліхвяра было два даўжнікі: адзін быў вінаваты пяцьсот дынарыяў, а другі — пяцьдзесят.
але, як яны ня ме́лі чым заплаціць, ён дараваў абодвум. Скажы-ж, каторы з іх бале́й узьлюбіць яго?
Яны не мелі чым заплаціць, і ён дараваў абодвум. Хто з іх больш палюбщь яго?»
Сымон адказаў: думаю, той, катораму бале́й дараваў. Ён сказаў яму: справядліва ты рассудзіў.
У адказ Сіман сказаў: «Думаю, той, каму больш дараваў». І Ён сказаў яму: «Ты правільна разважыў».
І, зьвярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: ці бачыш ты гэтую жанчыну? Я прыйшоў у дом твой, і ты вады Мне́ на ногі ня даў; а яна сьлязьмі абліла Мне́ ногі і валосьсем галавы сваёй выцерла.
І, абярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сіману: «Ці бачыш гэтую жанчыну? Я ўвайшоў да цябе ў дом: ты вады Мне на ногі не даў; яна ж слязамі! абліла Мне ногі і сваімі валасамі выцерла.
Ты цалаваньня Мне́ ня даў, а яна, як толькі Я прыйшоў, не перастае́ цалаваць Мне́ ногі.
Пацалунку ты Мне не даў; яна ж з таго часу, як Я ўвайшоў, не пераставала цалаваць Мне ногі.
Ты галавы Мне́ маслам не памазаў; а яна але́ем памазала Мне́ ногі.
Алеем ты Маёй галавы не памазаў; яна ж мірам памазала Мне ногі.
Дзеля гэтага кажу табе́: даруюцца многія грахі яе́ за тое, што яна многа ўзьлюбіла; а каму мала даруецца, той мала любіць.
А таму кажу табе: «Дараваны ёй шматлікія грахі, бо шмат яна палюбіла. А каму мала даруецца, той мала любіць».
А ёй сказаў: адпускаюцца табе́ грахі.
А ёй сказаў: «Дараваны табе грахі».
І супачываўшыя разам з Ім пачалі гаварыць у сабе́: хто Ён такі, што і грахі адпускае?
І пачалі тыя, што ўзлягалі з Ім, казаць самім сабе: «Хто гэта, што і грахі даруе?»
Ён жа сказаў жанчыне: ве́ра твая спасла цябе́; ідзі з мірам.
Ён жа сказаў жанчыне: «Вера твая ўратавала цябе; ідзі ў спакоі».
