Марка 6 разьдзел

 

 

І выйшаў Ён адтуль і прыйшоў на ба́цькаўшчыну Сваю, і за Ім ішлі вучні Яго.

 

І, выйшаўшы адтуль, Езус у таварыстве сваіх вучняў направіўся ў сваю бацькаўшчыну.

І калі настала субота, пачаў Ён вучы́ць у сінагозе, і многія слухачы́ дзівіліся, ка́жучы: адкуль у Яго гэта? і што за мудрасць да́дзена Яму, і як такія цуды тво́рацца рукамі Яго?

 

І калі прыйшла субота, пачаў вучыць у сынагозе. І многія з слухаючых захапляліся Яго навукаю ды казалі: "Скуль жа гэта ўсё ў Яго? І што гэта за мудрасьць, дадзеная Яму, ды моц такая, што дзейнічае праз Яго рукі?

Ці не цясля́р гэта, сын Марыі і брат Іакава, Іасíі, Іуды і Сíмана? і ці не сёстры Яго тут сярод нас? І сумнява́ліся ў Ім.

 

Ці ж гэта не рамесьнік, сын Марыі, ці ня брат Якуба і Язэпа, Юды і Сымона? Ці ж і Ягоныя сёстры не прабываюць сярод нас?" І горшыліся з Яго.

Іісус жа казаў ім: не бывае прарок без паша́ны, хіба́ толькі на ба́цькаўшчыне сваёй, і ў родных сваіх, і ў доме сваім.

 

І сказаў ім Езус: "Няма прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне, ды ў сваіх родных, ды ў доме сваім".

І не мог там ніякага цу́ду ствары́ць, толькі нямногіх хворых, усклаўшы на іх ру́кі, ацалíў.

 

І ня мог там учыніць ніводнага цуду, толькі некалькі хворых аздаравіў, усклаўшы рукі на іх.

І дзівіўся нявер’ю іх. І хадзіў па навакольных се́лішчах, навучаючы.

 

І дзівіўся з іхняга недаверства. І, вучачы, абходзіў вакалічныя вёскі.

І, паклíкаўшы дванаццаць, пачаў іх пасылаць па двое і даў ім ула́ду над нячыстымі ду́хамі.

 

І паклікаў Дванаццаць, і пачаў пасылаць іх па двух, і даў ім уладу над нячыстымі духамі,

І наказа́ў ім нічога не браць у дарогу, акрамя аднаго посаха: ні торбы, ні хле́ба, ні медзі ў поясе;

 

і загадаў ім, каб ня бралі нічога ў дарогу апрача кія: ані торбы, ані хлеба, ані грошы ў капшуку,

але абува́цца ў санда́лі і не насіць дзвюх адзе́жын.

 

каб толькі ў сандалы абуваліся і не адзявалі дзьвёх вопраткаў.

І казаў ім: калі дзе ўво́йдзеце ў дом, застава́йцеся ў ім, пакуль не по́йдзеце адтуль;

 

Ды казаў ім: "Дзе зойдзеце ў дом, там заставайцеся да вашага адыходу адтуль.

і калі хто не пры́ме вас і не паслухаецца вас, то выхо́дзячы адтуль, абтрасíце пыл з ног вашых у све́дчанне ім. Праўду кажу вам: лягчэй будзе Садо́му і Гамо́ры ў дзень су́дны, чым гораду таму.

 

А калі вас ня прымуць і ня будуць слухаць, выходзячы, абтрасіце пыл з вашых ног на сьведчаньне ім".

І, пайшоўшы, яны прапаве́давалі пакая́нне,

 

І яны, выйшаўшы, заклікалі да навяртаньня,

і дэманаў многіх выганя́лі, і пама́звалі алеем многіх хворых, і ацаля́лі.

 

ды многа дэманаў выганялі, і многіх намашчалі алеем і аздараўлялі.

І дачу́ўся пра Іісуса цар Ірад, бо вядомым стала імя́ Яго, і казаў: гэта Іаан Хрысцíцель з мёртвых паўстаў, і таму цуды дзе́юцца ім.

 

І дачуўся Герод, бо імя Езуса сталася ведамым, і сказаў: "Ян Хрысьціцель уваскрос, і таму многа цудаў ён творыць".

Іншыя казалі: гэта Ілія́, а іншыя казалі: гэта прарок ці як адзін з прарокаў.

 

Другія ж казалі, што гэта Гальяш. Яшчэ іншыя гаварылі, што гэта прарок, або адзін з прарокаў.

А Ірад, пачуўшы, сказаў: гэта Іаан, якому я адсе́к галаву, ён паўстаў з мёртвых.

 

Пачуўшы гэта ўсё, Герод сказаў: "Гэта Ян, катораму я адсёк галаву, ён уваскрос".

Бо сам Ірад паслаў схапіць Іаана і звяза́ў яго ў цямніцы з-за Ірадыя́ды, жонкі Філіпа, брата свайго, таму што ажаніўся з ёю.

 

Бо сам Герод паслаў і схапіў Яна, і зьвязаў яго ў вязьніцы дзеля Герадыяды, жонкі Філіпа, брата свайго, якую ён узяў за жонку.

Бо Іаан казаў Іраду: не нале́жыць табе мець жонку брата твайго.

 

Ян сварыўся на Герода: "Нельга табе мець за жонку жонку брата твайго".

А Ірадыя́да, гне́ваючыся на яго, жада́ла яго забіць, ды не магла.

 

А Герадыяда злавала на яго і хацела яго загубіць, але не магла,

Бо Ірад баяўся Іаана, ведаючы яго як чалавека праведнага і святога, і аберагаў яго, і шмат рабіў, слу́хаючыся яго, і з ахвотаю яго слухаў.

 

бо Герод баяўся Яна, ведаючы, што ён чалавек справядлівы ды сьвяты, і сьцярог яго ды шмат чаго рабіў, слухаючыся яго, і ахвотна яго слухаў.

І настаў зручны дзень, калі Ірад у гадавіну свайго нараджэння ла́дзіў пір вяльможам сваім, тысячанача́льнікам і старэйшынам Галілейскім,

 

І з нагоды сваіх урадзін Герод справіў баль для князёў, начальнікаў, трыбунаў і старшыняў Галілейскіх.

і ўвайшла дачка́ Ірадыя́ды, і танцавала, і дагадзíла Іраду і тым, што ўзляжа́лі з ім. Сказаў цар дзяўчыне: прасі ў мяне чаго хочаш, і дам табе.

 

І калі дачка Герадыяды паявілася на балі і танцавала, то спадабалася Героду і банкетуючым. І сказаў кароль дзяўчыне: "Прасі мяне, што хочаш, і я дам табе".

І пакляўся ёй: чаго ні папросіш у мяне, дам табе, хоць і паўцарства майго.

 

І прысягнуў ёй: "Пра што будзеш прасіць, дам табе, хоць бы нават палову каралеўства майго".

Яна ж выйшла і спытала ў маці сваёй: чаго прасіць? Тая адказала: галаву Іаана Хрысцíцеля.

 

Яна, выйшаўшы, спыталася ў маці сваёй: "Чаго мне прасіць?" Тая ж сказала: "Галаву Яна Хрысьціцеля".

І яна адразу, паспе́шліва ўвайшоўшы да цара, прасіла, ка́жучы: хачу каб ты цяпер жа даў мне на блю́дзе галаву Іаана Хрысцíцеля.

 

Дык яна борзда пабегла да караля і прасіла: "Хачу, каб зараз даў ты мне галаву Яна Хрысьціцеля".

І засмуціўся цар, але дзе́ля клятвы і тых, што ўзляжа́лі з ім, не захацеў адмовіць ёй.

 

І засмуткаваў кароль, але дзеля гэтае клятвы ды дзеля банкетаваўшых не хацеў ёй адмаўляць,

І адразу, паслаўшы целаахоўніка, цар загадаў прыне́сці галаву яго.

 

і паслаў ката, і загадаў прынесьці галаву яго.

Той, пайшоўшы, адсе́к яму галаву ў цямніцы і прынёс на блю́дзе і аддаў яе дзяўчыне, а дзяўчына аддала́ яе маці сваёй.

 

І кат пайшоў, і адсек галаву ў вязьніцы ды прынёс галаву яго на місе, ды падаў дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе сваёй маці.

І, дачу́ўшыся, вучні яго прыйшлі і ўзялí це́ла яго, і паклалі яго ў магілу.

 

Пачуўшы пра гэта, вучні ягоныя прыбылі, і забралі яго цела, і палажылі яго ў магіле.

І сабра́ліся апосталы да Іісуса і расказалі Яму ўсё: і што зрабілі, і чаму навучылі.

 

І, вярнуўшыся да Езуса, апосталы расказалі Яму ўсё, што рабілі і чаго вучылі.

І сказаў ім: пайдзіце вы самі, асобна, у пустэ́льнае месца і адпачнíце крыху́. Бо многія прыхо́дзілі і адыхо́дзілі, так што і паесці ім не было́ калі.

 

І Езус кажа ім: "Ідзіце адны ў пустыннае месца, ды аддыхніце крыху". Бо многа было тых, што прыходзілі і адыходзілі, і нават паесьці ня мелі часу.

І адправіліся яны ў пустэ́льнае месца на лодцы асобна.

 

Дык, сеўшы ў лодку, адплылі на бязьлюднае месца адны.

І ўбачыў народ, як яны адплывалі, і пазналі іх многія, і пехато́ю з усіх гарадоў спяшаліся туды, і апярэ́дзілі іх, і сышлíся да Яго.

 

Але многія бачылі іх адплываючых, і, дадумаўшыся куды, зьбегліся туды пешшу з усіх гарадоў, і выперадзілі іх.

І, выйшаўшы, убачыў Іісус мноства людзей і пашкадаваў іх, бо яны былí як авечкі без пастыра; і пачаў іх вучы́ць многа.

 

І, выйшаўшы на бераг, Езус убачыў вялікі натоўп людзей і пашкадаваў іх, бо былі як авечкі без пастыра, і пачаў іх вучыць многа чаго.

І калі быў ужо час позні, вучні Яго, падышоўшы да Яго, казалі: месца тут пустэ́льнае, і ўжо час позні,

 

І калі мінула шмат часу, прыйшлі да Яго вучні Яго і казалі: "Тут пустыннае месца, а час ужо позьні,

адпусці іх, каб пайшлі ў навакольныя вёскі ды се́лішчы і купілі сабе хле́ба, бо не маюць чаго есці.

 

адпусьці іх, каб пайшлі да бліжэйшых сёлаў і вёсак, ды купілі сабе штосьці паесьці".

Ён жа ў адказ ім прамовіў: вы ім дайце есці. І кажуць Яму: ці не пайсці нам купíць хлябо́ў дына́рыяў на дзвесце і даць ім есці?

 

У адказ кажа ім Езус: "Вы дайце ім есьці". Яны адказалі: "Няўжо маем ісьці, і купіць за дзьвесьце дынараў хлеба, і даць ім есьці?"

Але Ён гаворыць ім: колькі хлябоў ма́еце? ідзіце і паглядзíце. І, даведаўшыся, яны кажуць: пяць хлябо́ў і дзве ры́біны.

 

Езус пытае ў іх: "Колькі маеце хлябоў? Ідзіце і паглядзіце!" І калі праверылі, кажуць: "Пяць і дзьве рыбы".

І загадаў ім рассадзíць усіх групамі на зялёнай траве.

 

Дык загадаў ім пасадзіць усіх на зялёнай траве, грамадамі.

І ўзляглí ў рады́ па сто і па пяцьдзесят.

 

Дык паселіся, грамада за грамадой, па сто і па пяцьдзесят.

І, узяўшы пяць хлябо́ў і дзве ры́біны, узвёўшы вочы на неба, благаславіў і пераламíў хлябы́, і даваў вучням Сваім, каб разносілі ім, і дзве рыбіны падзяліў на ўсіх.

 

І Езус, узяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбы, глянуў у неба, пабагаславіў і паламаў хлябы, і даў вучням сваім, каб падавалі людзям. І дзьве рыбы разьдзяліў між усіх.

І елі ўсе і насы́ціліся.

 

І ўсе елі, і наеліся,

І назбіралі кавалкаў хле́ба дванаццаць поўных кашоў і рэшты ад рыбы.

 

і з астаткаў сабралі дванаццаць кашоў і рэшткі рыбы.

А было тых, што елі хлябы́, каля пяці тысяч мужчын.

 

А тых, што елі, было пяць тысяч мужчынаў.

І адразу прымусіў вучняў Сваіх увайсці ў лодку і адправіцца ўперад Яго на той бок да Віфсаíды, пакуль Ён адпу́сціць людзей.

 

І зараз змусіў Езус вучняў сваіх сесьці ў лодку і перад Ім плысьці на другі бераг у Бэтсаіду, пакуль Ён адпусьціць людзей.

І, адпусціўшы іх, пайшоў на гару памалíцца.

 

І, адправіўшы іх, сам пайшоў на гару маліцца.

І як настаў вечар, лодка была пасярод мора, а Ён адзін на зямлі.

 

І калі сьцямнела, лодка была на сярэдзіне мора, Ён жа адзін на зямлі.

І ўбачыў іх, знясíленых веслава́ннем, бо вецер дзьмуў насу́праць ім; і каля чацвёртай ва́рты ночы наблізіўся да іх, ідучы́ па моры, і хацеў абміну́ць іх.

 

І бачачы іх, як мучыліся пры вёслах, бо дуў супраўціўны вецер, каля чацьвёртай варты ноччу прыйшоў да іх, ідучы па моры, ды маніўся мінуць іх.

Яны ж, убачыўшы, як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта пры́від, і закрычалі.

 

Але яны, убачыўшы Езуса, ідучага па моры, думалі, што гэта здань, і закрычалі.

Бо ўсе Яго бачылі і перапалохаліся. і адразу загаварыў з імі і сказаў ім: супакойцеся; гэта Я, не бойцеся.

 

Усе бо бачылі Яго і стрывожыліся. Ён зараз прамовіў да іх, ды сказаў ім: "Супакойцеся, гэта Я, ня бойцеся!"

І ўвайшоў да іх у лодку; і вецер суня́ўся. І яны надзвы́чай былі ўзру́шаныя ў сабе і здзіўляліся.

 

І увайшоў у лодку да іх, і вецер сьціх. Ды тым болей яны дзівіліся ў душы,

Бо не ўразуме́лі таго, што адбыло́ся з хляба́мі, бо сэрца ў іх было́ скамяне́лае.

 

бо нічога не зразумелі з хлябамі, бо сэрца іх было засьлеплена.

І, перапра́віўшыся, прыбылí ў зямлю Генісарэ́цкую, і прысталі да берага.

 

І калі пераплылі, апынуліся ў зямлі Генэсарэцкай і прысталі да берагу.

І калі выйшлі яны з лодкі, адразу людзі пазна́лі Яго,

 

І ледзь выйшлі з лодкі, адразу пазналі Яго (людзі),

і, аббегшы ўсё наваколле тое, пачалí на пасцелях прыно́сіць хворых туды, дзе, па чу́тках, быў Ён.

 

і, разьбегшыся па ўсёй той ваколіцы, пачалі на лежаках зносіць хворых туды, дзе, як чулі, быў Езус.

І куды б ні прыхо́дзіў Ён, у пасе́лішчы, ці ў гарады, ці ў вёскі, на лю́дных месцах клалі хворых і прасілі Яго, каб хоць да кра́ю адзе́ння Яго дакрану́цца; і тыя, што дакрана́ліся да Яго, уратоўваліся.

 

І, калі ўваходзіў у якое-колечы пасяленьне, або горад, або вёску, клалі перад Ім хворых на пляцах, і прасілі Яго, каб хоць краю Яго адзеньня маглі дакрануцца; і колькі з іх дакранулася Яго, былі аздароўлены.