Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

 

І загаварыўшы Ісус ізноў распавёў да іх у прыповесьцях, кажучы:

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

 

Валадарства Нябёсаў падобна да чалавека-валадара, які справіў вясельле сыну свайму.

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

 

І (ён) паслаў рабоў сваіх паклікаць запрошаных на вясельле, але (яны) ня захацелі прыйсьці.

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

 

(І) ён зноў паслаў другіх рабоў, кажучы: скажыце запрошаным: вось (я) прыгатаваў абед мой, быкі мае і (усё) што ўкормлена зарэзаны, і ўсё гатова. Прыходзьце на вясельле.

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

 

Але яны пагрэбаваўшы (запрашэньнем), пайшлі: адзін на сваё поле, а другі на свой гандаль;

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

 

а астатнія, схапіўшы рабоў ягоных, зьняважылі і забілі.

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

 

Пачуўшы ж, валадар угневаўся і, паслаўшы войска сваё, зьнішчыў забойцаў гэных і места іхнае спаліў агнём.

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

 

Тады кажа ён рабам сваім: вясельны стол гатовы, але запрошаныя ня былі вартыя.

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

 

Дык пайдзіце на ростані і ўсіх, каго ні сустрэнеце, запрашайце да вясельнага стала.

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І, выйшаўшы на дарогі, рабы гэныя сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: ліхіх і добрых; і за вясельным сталом было поўна гасьцей.

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

 

І увайшоўшы паглядзець на гасьцей, валадар убачыў там чалавека, адзетага ня ў вясельную вопратку.

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

 

І кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды ня ў вясельнай вопратцы? А той маўчаў.

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

Тады валадар сказаў слугам: вазьміце яго і зьвязаўшы яму ногі і рукі, выкіньце ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгат зубоў;

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

 

бо шмат запрошаных, але мала выбраных.

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

 

Тады адыйшоўшыся хварысэі ўчынілі змову, каб злавіць Яго на слове.

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадзіянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Бога ў праўдзе вучыш і нікому ня дагаджаеш; бо ня глядзіш на аблічча людзей.

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

 

Дык скажы нам: як Табе здаецца? ці дазволена даваць падатак кесару, ці не?

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

 

Але Ісус разумеючы іхную прыхаваную зламыснасьць, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушнікі?

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

 

Пакажэце Мне манету, якою плаціцца падатак. Яны ж прынесьлі Яму дынар.

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

 

І кажа ім: чый гэта абраз і надпіс?

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

 

Кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: пагэтаму аддавайце кесарава кесару, а тое, што Бога — Богу.

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

 

І, пачуўшы (яны) зьдзівіліся і пакінуўшы Яго адыйшліся.

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

 

У той дзень прыступіліся да Яго саддукеі, якія кажуць: ускрасеньня няма, і спыталіся ў Яго,

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

 

кажучы: Настаўнік! Масей сказаў: калі хто памрэ ня маючы дзяцей хай возьме ягоную жонку брат ягоны сабе ў жонкі і адро́дзіць семя брату свайму.

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было ж у нас сем братоў. І першы ажаніўшыся памёр, і ня маючы дзяцей пакінуў жонку сваю брату свайму;

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

таксама і другі, і трэйці, аж да сёмага.

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

 

А пасьля ўсіх памерла і жонка.

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

 

Дык вось, пасьля ўскрасеньня каторага зь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсе мелі яе.

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

 

І адказаўшы Ісус сказаў ім: памыляецеся, ня зразумеўшы Пісаньняў, ні сілы Бога.

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

 

Бо пасьля ўскрасеньня, ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але як Ангелы Бога прабываюць на Небе.

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

 

А адносна ўскрасеньня памёршых ці ня чыталі вы сказанае вам Богам, кажучы:

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

 

Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ісагака, і Бог Якуба? Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

 

І пачуўшы людзі дзівіліся з вучэньня Ягонага.

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

 

А хварысэі пачуўшы, што Ён вымусіў саддукеяў змоўкнуць, былі сабраныя разам супраць Яго.

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

 

І адзін зь іх, законьнік, спакушаючы Яго спытаўся, кажучы:

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

 

Настаўнік! якое найбольшае прыказаньне ў Законе?

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

 

Ісус жа сказаў яму: палюбі Госпада, Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю і ўсім разуменьнем тваім. (Другазак. 6:5)

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

 

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

 

Другое ж падобнае яму: палюбі блізкага твайго, як самога сябе. (Ляв. 19:18)

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух прыказаньнях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі.

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

 

А сабраных хварысэяў Ісус іх запытаў,

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

кажучы: што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын? Кажуць Яму: Давіда.

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

 

Кажа ім: як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

 

сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа Ног Тваіх. (Пс. 110:1)

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён Сын ягоны?

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ўжо ніхто ня адважыўся (падступна) дапытвацца Яго.