2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Ці не пачаць нам нанава знаёміцца з вамі? Няўжо патрэбныя нам, як некаторым, пахвальныя лісты да вас альбо ад вас?
Зачинаемъ ли опять сами себе похваляти • Или требуемъ, якоже неціи, похвальных посланей к вамъ, или от васъ ко иным?
Вы — нашае пісьмо, напісанае ў сэрцах нашых, пазнаванае і чытанае ўсімі людзьмі;
Послание бо наше вы есте, написано во серцехъ ваших • Знаемо и прочитаемо от всехъ человек •
вы паказваеце сабою, што вы — пісьмо Хрыстовае, праз служэньне наша напісанае не чарнілам, а Духам Бога Жывога, не на скрыжалях каменных, а на плоцкіх скрыжалях сэрца.
И явно то естъ, яко есте послание Христово сложено нами • Написано не черниломъ, но Духом Бога жива • Не на дскахъ каменных, но на дсках телесных серць ваших •
Такую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста,
Надеание же таково имамы о Христе, ко Богу •
не таму, што мы самі здольныя былі вымысьліць нешта ад сябе, як бы ад сябе, а здольнасьць нашая ад Бога;
Не яко абыхомъ были досътаточны от себе сами, помыслити что, яко от себе • Но вся достаточность наша от Бога ест •
Ён даў нам здольнасьць быць слугамі Новага Запавету, ня літары, а Духа, бо літара забівае, а Дух творыць жыцьцё.
Онже и годныхъ насъ вчинилъ быти служителей Новому Закону • Не писмени, но Духу • Писмо бо умерщвяеть, а Духъ оживляеть •
Калі ж служэньне сьмерці, сьмертаносным літарам, выразанае на камянях, было такое слаўнае, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсеевае з прычыны мінушчае славы аблічча ягонага,
Аще ли же служение смерти писмом выобразовано на каменех, бысть во славе • Тако иже не можаху очима возирати сынове Ізраилевы, на лице Моисеово славы деля лица его, еже престала естъ •
дык наколькі ж большае павінна быць служэньне Духа ў славе!
Того болей служение Духа будеть во славе •
Бо калі служэньне асуджэньня — слава, дык тым больш пераважае ў славе служэньне апраўданьня.
Аще бо служение осужденія во славе естъ • Многымъ паче изъбычствит служение правды во славе •
Тое праслаўленае нават ня мае ўжо славы з гэтага боку, з прычыны большае славы наступнага.
Ибо не прославляется, еже преходить во части сей • Превышения ради славы •
Бо, калі мінушчае слаўнае, дык болей слаўнае тое, што застаецца жыць.
И аще престающее ест во славе • Многымъ болей пребывающее ест во славе •
Маючы такую надзею, мы дзейнічаем зь вялікай адвагаю,
Імуще пакъ таковую надею, многое дерзновение приемлем •
а ня так, як Майсей, які клаў покрыва на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец мінушчага.
И не якоже Моисей воскладаше покривало на лице свое яко не мощи возирати сыном Ізраилевымъ на заветъ его престающій •
Але розум іхні асьлеплены: бо тое самае покрыва дагэтуль застаецца нязьнятае пры чытаньні Новага Запавету, бо здымаецца яно Хрыстом.
И окаменешася помышления их, даже бо до днесъ тожъде покривало, во чтеніи Ветхаго Завета пребываеть не откриваяся • Еже о Христе изъпразнися •
Дагэтуль, калі яны чытаюць Майсея, покрыва ляжыць на сэрцы іхнім;
Еще убо и до нинешнего дня егда чтуть книгы Моисеовы, покривало на серци имъ лежить •
але калі зьвяртаюцца да Госпада, тады гэта покрыва здымаецца.
И внегда навратятся къ Господу, отнято будет покривало •
Гасподзь ёсьць Дух; а дзе Дух Гасподні, там свабода.
Господь же Духъ естъ, а иде ест Духъ Господень, ту свобода •
А мы ўсе, як у люстры, гледзячы на славу Гасподнюю, зьмяняемся ў той самы вобраз са славы ў славу, як з Гасподняга Духа.
Мы пакъ вси откровенным лицем на славу Господьню возирающе, в той же образ преобразуемся от славы во славу • Яко от Господня Духа •
