2 да Карынфянаў 3 разьдзел

 

 

Ці не пачаць нам нанава знаёміцца з вамі? Няўжо патрэбныя нам, як некаторым, пахвальныя лісты да вас альбо ад вас?

 

Ці пачнем ізноў адрэкамэндоўваць сябе [вам]? Ці мы патрабуем, як некаторыя, даручальных лістоў да вас ці даручальных [лістоў] ад вас?

Вы — нашае пісьмо, напісанае ў сэрцах нашых, пазнаванае і чытанае ўсімі людзьмі;

 

Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.

вы паказваеце сабою, што вы — пісьмо Хрыстовае, праз служэньне наша напісанае не чарнілам, а Духам Бога Жывога, не на скрыжалях каменных, а на плоцкіх скрыжалях сэрца.

 

Бо яўна [для ўсіх], што вы — ліст Хрыстовы, напісаны праз служэньне нашае не атрамантам, але Духам Бога Жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.

Такую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста,

 

А гэтакую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста

не таму, што мы самі здольныя былі вымысьліць нешта ад сябе, як бы ад сябе, а здольнасьць нашая ад Бога;

 

не таму, што мы здольныя залічыць нешта сабе, нібыта праз сябе, але здольнасьць нашая ад Бога,

Ён даў нам здольнасьць быць слугамі Новага Запавету, ня літары, а Духа, бо літара забівае, а Дух творыць жыцьцё.

 

Які даў нам здольнасьць быць служыцелямі Новага Запавету, ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.

Калі ж служэньне сьмерці, сьмертаносным літарам, выразанае на камянях, было такое слаўнае, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсеевае з прычыны мінушчае славы аблічча ягонага,

 

Калі ж служэньне сьмерці, высечанае літарамі на камянях, было ў такой славе, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсея дзеля славы аблічча ягонага, якая зьнікала,

дык наколькі ж большае павінна быць служэньне Духа ў славе!

 

дык ці ня шмат больш будзе ў славе служэньне Духа?

Бо калі служэньне асуджэньня — слава, дык тым больш пераважае ў славе служэньне апраўданьня.

 

Бо калі служэньне асуджэньня ёсьць слава, шмат больш багатае славаю служэньне праведнасьці.

Тое праслаўленае нават ня мае ўжо славы з гэтага боку, з прычыны большае славы наступнага.

 

Бо і тое, што мела славу, не было слаўным у сваёй меры з прычыны бязьмернасьці [будучай] славы.

Бо, калі мінушчае слаўнае, дык болей слаўнае тое, што застаецца жыць.

 

Бо калі мае славу тое, што зьнікае, тым больш у славе тое, што застаецца.

Маючы такую надзею, мы дзейнічаем зь вялікай адвагаю,

 

Дык, маючы гэткую надзею, дзейнічаем з вялікай адвагаю.

а ня так, як Майсей, які клаў покрыва на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец мінушчага.

 

І ня так, як Майсей, які ўскладаў заслону на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец таго, што зьнікае.

Але розум іхні асьлеплены: бо тое самае покрыва дагэтуль застаецца нязьнятае пры чытаньні Новага Запавету, бо здымаецца яно Хрыстом.

 

Але скамянелі думкі іхнія, бо тая заслона да сёньня застаецца нязьнятай пры чытаньні Старога Запавету, таму што яна ў Хрысьце зьнішчаецца.

Дагэтуль, калі яны чытаюць Майсея, покрыва ляжыць на сэрцы іхнім;

 

Аж да сёньня, калі яны чытаюць Майсея, заслона ляжыць на сэрцы іхнім,

але калі зьвяртаюцца да Госпада, тады гэта покрыва здымаецца.

 

а калі хто зьвернецца да Госпада, заслона здымаецца.

Гасподзь ёсьць Дух; а дзе Дух Гасподні, там свабода.

 

Госпад ёсьць Дух, а дзе Дух Госпада, там свабода.

А мы ўсе, як у люстры, гледзячы на славу Гасподнюю, зьмяняемся ў той самы вобраз са славы ў славу, як з Гасподняга Духа.

 

Мы ж усе, адкрытым абліччам узіраючыся на славу Госпада, перамяняемся ў вобраз Ягоны ад славы ў славу, як ад Духа Госпада.