Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Закон бо, маючы ў сабе цень толькі будучага дабра, а не самы вобраз рэчаў, ня можа тыміж самымі ахвярамі, што прыносяцца кожны год, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць зь імі.

 

Закон, маючы цень (від) будучых даброцьцяў, а не сама рэчаіснасьць аднымі і тымі самымі ахвярамі, што год усьцяж складанымі, ніколі ня можа ўдасканаліць тых, каторыя прыступаюцца.

Бо ціж не перасталіб іх ахвяроўваць, каліб ахвярнікі, раз ачышчаные, не пасуваліся ў сумленні да ніякага граху?

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што складальнікі, раз ачышчаныя, ня мелі б ужо пачуцьця грэху,

Адыж у іх што-год аб грахох успаміналася,

 

аднак прыпамінаньне грэху праз паасобныя гады ўсё ж застаецца.

бо-ж немагчыма, каб сама кроў валоў і казлоў ахв. магла змываць грахі.

 

Немагчыма ж крывёй валоў і казлоў ад грахоў ачышчацца.

Таму прыходзячы на сьвет (Збавіцель) кажа: «Не хацеў дару й ахвяры, але цела прыспасобіў мне.

 

Таму, прыходзячы на сьвет, кажа Хрыстус: Ахвяры ані дару не хацеў Ты, цела ж мне прыгатаваў.

Целапаленні (й ахвяры) за грэх недаўспадобы табе.

 

Целапаленьне і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады я сказаў: Вось прыходжу (напісана аба мне ў звоі кнігі), споўніць, о Божа, волю тваю» (Пс. 39:7−9).

 

Тады сказаў Я: Вось іду. На пачатку кнігі напісана пра Мяне: каб выпаўніў, Божа, волю Тваю.

сказаўшы вышэй: «Не хацеў дару й ахвяры, цалапаленняў, ані ахвяр за грэх, ані тож не знайходзіў у іх упадобы» — а ёсьцьжа гэта ахвяры даваныя водле закону,

 

Сказаў раней: ахвяраў, дароў, целаспальваньняў і прынашэньняў за грахі не хацеў Ты і не падабаліся яны Табе, хоць і складаюцца паводле закону.

— потым азнаямляе: «Вось прыходжу споўніць волю тваю» — Касуе восьжа першае, каб паставіць другое.

 

Потым сказаў: Вось жа іду, каб выканаць, Божа, волю Тваю. Касуе першую ахвяру і ўстанаўляе другую.

Сілаю гэтае волі мы раз назаўсёды усьвячаны ахвяраю цела Езуса Хрыстуса.

 

На моцы той волі ўсьвячаны мы назаўсёды праз ахвяру Цела Езуса Хрыстуса.

Бож, падчас як сьвятар кажны станавіцца штодня да службы аўтарнай складае абыдна тыя самыя ахвяры, якіе ня могуць грахі гладзіць,

 

Кожны, праўда, сьвятар штодзень служыць і часта ахвяроўвае тыя самыя ахвяры, якія ніяк ня могуць ачышчаць ад грахоў.

той-жа злажыўшы адзіную за грахі, асеў ужо назаўсёды праваруч Бога Айца,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, на век сядзіць праваруч Бога

чакаючы далейшага, калі ворагі ягоные лягуць падножжам стопаў яго.

 

чакаючы аж пакуль на канец ворагі Ягоныя будуць паложаны ў падножжа ног Ягоных.

Бо пасьвячаючы іх адною ахвярай, дасканальнымі ўчыніў навекі.

 

Вось Ён адной ахвяраю ўдасканаліў тых на вякі, якія ўсьвячаны.

Сьцьвярджае нам гэта і Дух Святы, кажучы:

 

Сьведчыць нам аб гэтым і Дух Сьвяты, які так казаў:

«Вось той запавет, які заключу з вамі пасьля гэных дзён, кажа Госпад: напоўню іхніе сэрцы маімі правамі, і выпішу іх на розумах іхніх.

 

Такая вось угода, якую наладжу з імі ў гэтых днях, кажа Госпад: даючы закон Мой у іхнія сэрцы і ў розумы іхнія ўпішу іх,

І грахоў і беззаконня іхняга дакараць больш ня буду» (Ер. 31:33).

 

ды грахоў і беззаконіяў іхніх ужо ўспамінаць ня буду.

А дзе ёсьць адпушчэнне грахоў, там няма ўжо ахвяры за грэх.

 

Дзе ж іх адпушчэньне грахоў, там ужо больш ня трэба ахвяры за грахі.

Маючы тады, браты, праз кроў Езуса запэўненае ўвойсьце да сьвятыні,

 

Маем тады, браты, упэўненасьць ўвайсьці на месца сьвятых праз кроў Езуса Хрыстуса.

да якое запачаткаваў ён дарогу новую і жывую праз заслону, г.зн. праз цела сваё,

 

Ён пачаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць Цела Сваё.

і так вялікага ўсесьвятара над Божым домам,

 

І маючы вялікага Архісьвятара над домам Божым,

прыступем (да яго із шчырым сэрцам, чыстым сумленнем, з поўнай верай ды абмытые на целе вадою чыстаю).

 

прыступаем са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, ачысьціўшы душы ад усякай сьвядомай нячыстасьці і з абмытым целам чыстаю вадою.

Трывайма непахісна пры моцнай надзеі вызнаванай, (бо верны ёсьць той, каторы абяцаў)

 

Трымайся непарушна надзеі, якою жывём, бо вечны ёсьць Той, Які нам даў абяцаньне.

і уважайма адзін на другога, пабуджаючыся ўзаемна да любасьці ды добрых учынкаў.

 

І зважайма адзін на аднаго, ажыўляючы любоў і ахвоту да добрых учынкаў.

Не ўхіляймася ад супольных зыбранняў нашых, як гэта некаторые звыклі, але дадавайма сабе тымболей ахвоты, бо-ж збліжаецца дзень.

 

Не прапускайма нашых супольных сабраньняў, як сталася прывычкай некаторых, але пацяшаймася, і тым больш, калі бачым надыходзячы дзень.

Бо для размысна самахоць грэшачых, пазнаўшых і прызнаўшых праўду, ўжо няма ахвяры за грэх,

 

Калі бо мы дабравольна саграшаем, маючы пазнаньне праўды, то не паможа ўжо ўмольваючая ахвяра за грахі,

але страхотнае чаканне суду, і потым ярасьць агню, што мае зжэрці супраціўнікаў.

 

але толькі нейкае страшнае чаканьне суда і жар агня, які павінен будзе паліць супраціўных.

Хто нарушае Права Майжэшава пры двух, ці трох сьветках ьез міласэрдзя караецца сьмерцю.

 

Хто не падпарадкоўваецца закону Майсея, таго без ніякага міласэрдзя караюць сьмерцю пры двух або трох сьведках.

Наколькіж, думаеце, цяжэйшае кары варты будзе той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою асьвячаны ён, за абыдную ўважаў і Духа ласкі зьняважаў?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых караў варты той, які Сына Божага патаптаў ці зьбясчэсьціў бы кроў угоды, якой быў усьвенчаны або Духа Ласкі зьняважыў?

Знаем таго, хто сказаў: «Маёй ёсьць помста, я адплачу». І яшчэ: «Госпад будзе судзіць народ свой» (Паўт. Пр. 32:35−36).

 

Мы ж ведаем, хто сказаў: "Мне помста, і я дам адплату". Або зноў: "Сам Госпад будзе судзіць свой народ".

Страшна папасьціся ў рукі Бога жывога.

 

Страшна папасьціся ў рукі Бога Жывога.

Прыпомніце сабе даўнейшые дні, калі вы шчэ сьвежа прасьвечаные ператрывалі горкія мукі змагання,

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якіх вы асьвечаныя перанесьлі вялікі навал пакутаў,

тады, як былі відовішчам зьняваг публічных вас самых, ці супольнікаў вашых.

 

а ў іншым сталіся вы відовішчамі зьняваг і прасьледваньняў або іншы раз сучасьнікамі падобна перажываючых.

Бо цярпелі супольна з увязьненымі ды рабаванымі, прыймаючы гэта з пагоднай рэзыгнацыяй.

 

Бо споўпакутвалі вы з увязьненымі і з радасьцю прынялі вы рабунак вашай маёмасьці, ведаючы, што маеце багацьце лепшае і трывалае.

Не пакідайце восьжа спадзевы вашай, якая мае вялікую заплату.

 

Ня трацьце тады надзеі вашай, якая дасьць вылікую ўзнагароду.

Толькі патрэбная вам цярплівасьць, каб выканаўшы волю Божу удастоіліся абецанага.

 

Мейце тады цярплівасьць, каб спаўняючы волю Божую дачакаліся абяцаньня.

«За хвіліну бо, за малую хвілінку, прыйдзе, каторы мае прыйсьці, а не забавіцца».

 

"Яшчэ вось за хвілінку, за хвіліначку прыйдзе Той, які павінен прыйсьці і не замарудзіць".

«І справядлівы мой зь веры жыць будзе. Але хто адступіць, ня будзе падабацца маей душы» (Габ. 2:3−4).

 

Мой бо справядлівы верай жыве, калі б хто хістаўся, не спадабаўся б душы маёй.

Але мы ня з тых, што адступаюць сабе на пагібель, нашай дарогай ёсьць вера — для ратавання душы.

 

Мы ж не з'яўляемся сынамі адступнікамі на сваю загубу, але веручымі на збаўленьне душы сваёй