Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо Закон, які мае цень будучага дабра, а ня сам вобраз рэчаў, тымі ахвярамі, якія нязьменна прыносяцца штогод, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць [з імі].

 

Закон, маючы цень (від) будучых даброцьцяў, а не сама рэчаіснасьць аднымі і тымі самымі ахвярамі, што год усьцяж складанымі, ніколі ня можа ўдасканаліць тых, каторыя прыступаюцца.

Бо іначай перасталі б прыносіць іх, бо ўжо ня мелі б сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, аднойчы ачышчаныя.

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што складальнікі, раз ачышчаныя, ня мелі б ужо пачуцьця грэху,

Але праз гэтыя [ахвяры] штогод узгадваецца пра грахі,

 

аднак прыпамінаньне грэху праз паасобныя гады ўсё ж застаецца.

бо немагчыма, каб кроў валоў і казлоў забірала грахі.

 

Немагчыма ж крывёй валоў і казлоў ад грахоў ачышчацца.

Дзеля гэтага [Хрыстос], уваходзячы ў сьвет, кажа: «Ахвяры і дару Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў для Мяне.

 

Таму, прыходзячы на сьвет, кажа Хрыстус: Ахвяры ані дару не хацеў Ты, цела ж мне прыгатаваў.

Цэласпаленьні і [ахвяры] за грэх Ты не ўпадабаў.

 

Целапаленьне і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады Я сказаў: “Вось, іду (на пачатку кнігі напісана пра Мяне) учыніць, Божа, волю Тваю”».

 

Тады сказаў Я: Вось іду. На пачатку кнігі напісана пра Мяне: каб выпаўніў, Божа, волю Тваю.

Сказаўшы перш, што «ахвяры, і дару, і цэласпаленьняў, і [ахвяры] за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», а яны прыносяцца паводле Закону,

 

Сказаў раней: ахвяраў, дароў, целаспальваньняў і прынашэньняў за грахі не хацеў Ты і не падабаліся яны Табе, хоць і складаюцца паводле закону.

пасьля сказаў: «Вось, іду ўчыніць, Божа, волю Тваю». Касуе першае, каб паставіць другое.

 

Потым сказаў: Вось жа іду, каб выканаць, Божа, волю Тваю. Касуе першую ахвяру і ўстанаўляе другую.

Гэтай воляй мы асьвячоныя праз аднакротнае прынясеньне цела Ісуса Хрыста.

 

На моцы той волі ўсьвячаны мы назаўсёды праз ахвяру Цела Езуса Хрыстуса.

І ўсякі сьвятар штодня стаіць, спраўляючы служэньне і шматкроць прыносячы тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.

 

Кожны, праўда, сьвятар штодзень служыць і часта ахвяроўвае тыя самыя ахвяры, якія ніяк ня могуць ачышчаць ад грахоў.

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, на век сядзіць праваруч Бога

чакаючы яшчэ, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены як падножжа ног Ягоных.

 

чакаючы аж пакуль на канец ворагі Ягоныя будуць паложаны ў падножжа ног Ягоных.

Бо Ён адным дарам назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, якіх асьвяціў.

 

Вось Ён адной ахвяраю ўдасканаліў тых на вякі, якія ўсьвячаны.

Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты, бо пасьля прадказана:

 

Сьведчыць нам аб гэтым і Дух Сьвяты, які так казаў:

«Вось запавет, які Я заключу з імі пасьля дзён тых, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў сэрцы іхнія, напішу іх і ў думках іхніх,

 

Такая вось угода, якую наладжу з імі ў гэтых днях, кажа Госпад: даючы закон Мой у іхнія сэрцы і ў розумы іхнія ўпішу іх,

і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх больш не ўзгадаю».

 

ды грахоў і беззаконіяў іхніх ужо ўспамінаць ня буду.

А дзе адпушчэньне грахоў, ужо непатрэбны дар за іх.

 

Дзе ж іх адпушчэньне грахоў, там ужо больш ня трэба ахвяры за грахі.

Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню праз кроў Ісуса Хрыста,

 

Маем тады, браты, упэўненасьць ўвайсьці на месца сьвятых праз кроў Езуса Хрыстуса.

шляхам новым і жывым, які Ён усталяваў для нас праз заслону, гэта ёсьць цела Сваё,

 

Ён пачаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць Цела Сваё.

і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

 

І маючы вялікага Архісьвятара над домам Божым,

будзем падыходзіць са шчырым сэрцам, у поўні веры, пакрапіўшы сэрцы, [каб ачысьціць] ад сумленьня злога, і абмыўшы цела чыстай вадою.

 

прыступаем са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, ачысьціўшы душы ад усякай сьвядомай нячыстасьці і з абмытым целам чыстаю вадою.

Будзем трымацца няўхільна вызнаньня надзеі, бо верны Той, Які абяцаў,

 

Трымайся непарушна надзеі, якою жывём, бо вечны ёсьць Той, Які нам даў абяцаньне.

і будзем зважаць адзін на аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

 

І зважайма адзін на аднаго, ажыўляючы любоў і ахвоту да добрых учынкаў.

не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы [ў яго], і тым больш, калі бачыце, што набліжаецца дзень той.

 

Не прапускайма нашых супольных сабраньняў, як сталася прывычкай некаторых, але пацяшаймася, і тым больш, калі бачым надыходзячы дзень.

Бо калі мы самахоць грашым, атрымаўшы пазнаньне праўды, ужо не застаецца ахвяра за грахі,

 

Калі бо мы дабравольна саграшаем, маючы пазнаньне праўды, то не паможа ўжо ўмольваючая ахвяра за грахі,

але нейкае жахлівае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.

 

але толькі нейкае страшнае чаканьне суда і жар агня, які павінен будзе паліць супраціўных.

Хто адкінуў Закон Майсея пры двух ці трох сьведках, бяз літасьці памірае.

 

Хто не падпарадкоўваецца закону Майсея, таго без ніякага міласэрдзя караюць сьмерцю пры двух або трох сьведках.

Наколькі, думаеце, цяжэйшае кары варты той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою ён асьвячоны, за звычайную палічыў, і Духа ласкі зьняважыў?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых караў варты той, які Сына Божага патаптаў ці зьбясчэсьціў бы кроў угоды, якой быў усьвенчаны або Духа Ласкі зьняважыў?

Бо мы ведаем Таго, Які сказаў: «“Мне помста, Я аддам”, — кажа Госпад». І ізноў: «Госпад будзе судзіць народ Свой».

 

Мы ж ведаем, хто сказаў: "Мне помста, і я дам адплату". Або зноў: "Сам Госпад будзе судзіць свой народ".

Жахліва трапіць у рукі Бога Жывога!

 

Страшна папасьціся ў рукі Бога Жывога.

Узгадайце ж ранейшыя дні вашыя, калі вы, прасьветленыя, вытрывалі вялікае змаганьне пакутаў,

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якіх вы асьвечаныя перанесьлі вялікі навал пакутаў,

ці то самі выстаўляныя на зьнявагі і зьдзекі, ці то стаўшыся супольнікамі тых, якія пераносяць такое.

 

а ў іншым сталіся вы відовішчамі зьняваг і прасьледваньняў або іншы раз сучасьнікамі падобна перажываючых.

Бо вы і маім путам спачувалі, і рабунак маёмасьці вашае з радасьцю прыймалі, ведаючы, што маеце для сябе ў небе маёмасьць лепшую, якая застанецца.

 

Бо споўпакутвалі вы з увязьненымі і з радасьцю прынялі вы рабунак вашай маёмасьці, ведаючы, што маеце багацьце лепшае і трывалае.

Дык не пакідайце адвагі вашае, якая мае вялікую нагароду.

 

Ня трацьце тады надзеі вашай, якая дасьць вылікую ўзнагароду.

Бо вам патрэбная цярплівасьць, каб, учыніўшы волю Божую, атрымаць абяцаньне.

 

Мейце тады цярплівасьць, каб спаўняючы волю Божую дачакаліся абяцаньня.

Бо яшчэ крыху, зусім крыху, і надыйдзе Той, Які надыходзіць, і не замарудзіць.

 

"Яшчэ вось за хвілінку, за хвіліначку прыйдзе Той, які павінен прыйсьці і не замарудзіць".

«А праведны з веры жыць будзе»; і: «Калі хто будзе хістацца, не ўпадабае яго душа Мая».

 

Мой бо справядлівы верай жыве, калі б хто хістаўся, не спадабаўся б душы маёй.

Мы ж ня хісткія на загубу, але [стаім] у веры на здабыцьцё душы.

 

Мы ж не з'яўляемся сынамі адступнікамі на сваю загубу, але веручымі на збаўленьне душы сваёй