Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо закон, маючы цень будучага дабра, а не сам вобраз рэчаў, ніколі не можа аднымі і тымі ж ахвярамі штогод, якія заўсёды прыносяць, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць;

 

Закон, маючы цень (від) будучых даброцьцяў, а не сама рэчаіснасьць аднымі і тымі самымі ахвярамі, што год усьцяж складанымі, ніколі ня можа ўдасканаліць тых, каторыя прыступаюцца.

а то хіба не перасталі б іх прыносіць, бо тыя, што прыносяць ахвяры, будучы адзін раз ачышчаныя, ужо не мелі б усведамлення грахоў?

 

Інакш перасталі б іх складаць, таму што складальнікі, раз ачышчаныя, ня мелі б ужо пачуцьця грэху,

Але ў гэтых ахвярах — напамінанне пра грахі штогод;

 

аднак прыпамінаньне грэху праз паасобныя гады ўсё ж застаецца.

бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў забірала грахі.

 

Немагчыма ж крывёй валоў і казлоў ад грахоў ачышчацца.

Таму Ён, уваходзячы ў свет, кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, а падрыхтаваў Мне цела;

 

Таму, прыходзячы на сьвет, кажа Хрыстус: Ахвяры ані дару не хацеў Ты, цела ж мне прыгатаваў.

усеспаленні і ахвяры за грэх не былі даспадобы Табе.

 

Целапаленьне і ахвяры за грэх не спадабаліся Табе.

Тады Я сказаў: «Вось, Я прыйшоў (як у скрутку кнігі напісана пра Мяне) каб выканаць, Божа, Тваю волю».

 

Тады сказаў Я: Вось іду. На пачатку кнігі напісана пра Мяне: каб выпаўніў, Божа, волю Тваю.

Кажучы перад гэтым: «Ахвяраў, і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і Табе яны не былі даспадобы (гэта тыя, што прыносяццца паводле закона),

 

Сказаў раней: ахвяраў, дароў, целаспальваньняў і прынашэньняў за грахі не хацеў Ты і не падабаліся яны Табе, хоць і складаюцца паводле закону.

Ён тады сказаў: «Вось, іду, каб выканаць, [Божа], Тваю волю». Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.

 

Потым сказаў: Вось жа іду, каб выканаць, Божа, волю Тваю. Касуе першую ахвяру і ўстанаўляе другую.

І гэтай воляю мы асвечаны прынясеннем цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.

 

На моцы той волі ўсьвячаны мы назаўсёды праз ахвяру Цела Езуса Хрыстуса.

І кожны святар стаіць штодня, служачы і прыносячы шматразова адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі,

 

Кожны, праўда, сьвятар штодзень служыць і часта ахвяроўвае тыя самыя ахвяры, якія ніяк ня могуць ачышчаць ад грахоў.

а Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

Ён жа, склаўшы адну ахвяру за грахі, на век сядзіць праваруч Бога

чакаючы далей, пакуль Яго ворагі не будуць пакладзены ў падножжа Яго ног.

 

чакаючы аж пакуль на канец ворагі Ягоныя будуць паложаны ў падножжа ног Ягоных.

Бо Ён адным прынашэннем зрабіў назаўсёды дасканалымі тых, хто асвечваецца.

 

Вось Ён адной ахвяраю ўдасканаліў тых на вякі, якія ўсьвячаны.

І Святы Дух таксама сведчыць нам, бо пасля таго, як Ён сказаў:

 

Сьведчыць нам аб гэтым і Дух Сьвяты, які так казаў:

«Вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, — кажа Госпад, — Я ўкладу Мае законы ў іх сэрца, і ў іх розуме Я напішу іх»,

 

Такая вось угода, якую наладжу з імі ў гэтых днях, кажа Госпад: даючы закон Мой у іхнія сэрцы і ў розумы іхнія ўпішу іх,

Ён кажа: «І іх грахоў і іх беззаконняў не ўспомню болей».

 

ды грахоў і беззаконіяў іхніх ужо ўспамінаць ня буду.

А дзе дараванне гэтага, там ужо непатрэбна прынашэння за грэх.

 

Дзе ж іх адпушчэньне грахоў, там ужо больш ня трэба ахвяры за грахі.

Дык, браты, маючы ўпэўненасць для ўваходу ў святое святых праз Кроў Ісуса,

 

Маем тады, браты, упэўненасьць ўвайсьці на месца сьвятых праз кроў Езуса Хрыстуса.

які Ён адкрыў нам як новую і жывую дарогу праз заслону, гэта значыць праз Сваё цела,

 

Ён пачаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць Цела Сваё.

і маючы вялікага Святара над домам Божым,

 

І маючы вялікага Архісьвятара над домам Божым,

прыступайма да святога святых са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, акрапіўшы сэрцы ад заганнага сумлення і абмыўшы цела чыстаю вадою;

 

прыступаем са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, ачысьціўшы душы ад усякай сьвядомай нячыстасьці і з абмытым целам чыстаю вадою.

трымаймася непахісна вызнання надзеі, бо верны Той, Хто абяцаў;

 

Трымайся непарушна надзеі, якою жывём, бо вечны ёсьць Той, Які нам даў абяцаньне.

і будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

 

І зважайма адзін на аднаго, ажыўляючы любоў і ахвоту да добрых учынкаў.

не пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў некаторых, а падбадзёрваючы адзін аднаго; і тым больш, чым больш вы бачыце, што набліжаецца той дзень.

 

Не прапускайма нашых супольных сабраньняў, як сталася прывычкай некаторых, але пацяшаймася, і тым больш, калі бачым надыходзячы дзень.

Бо калі самохаць грашым пасля таго, як атрымалі пазнанне праўды, ужо не застаецца ахвяры за грахі,

 

Калі бо мы дабравольна саграшаем, маючы пазнаньне праўды, то не паможа ўжо ўмольваючая ахвяра за грахі,

а застаецца нейкае страшнае чаканне суда і лютасць агню, які павінен пажэрці праціўнікаў.

 

але толькі нейкае страшнае чаканьне суда і жар агня, які павінен будзе паліць супраціўных.

Калі хто-небудзь адкінуў закон Маісея, памірае без спачування на падаставе паказанняў двух або трох сведак;

 

Хто не падпарадкоўваецца закону Майсея, таго без ніякага міласэрдзя караюць сьмерцю пры двух або трох сьведках.

наколькі горшай кары, падумайце вы, будзе варты той, хто патаптаў Сына Божага і палічыў за звычайную Кроў запавету, якою быў асвечаны, і Духа ласкі зняважыў?

 

Падумайце самі, як шмат страшнейшых караў варты той, які Сына Божага патаптаў ці зьбясчэсьціў бы кроў угоды, якой быў усьвенчаны або Духа Ласкі зьняважыў?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў:«Мне належыць помста, Я адплачу», [кажа Госпад]. І яшчэ: «Госпад будзе судзіць Свой народ».

 

Мы ж ведаем, хто сказаў: "Мне помста, і я дам адплату". Або зноў: "Сам Госпад будзе судзіць свой народ".

Страшна трапіць у рукі жывога Бога.

 

Страшна папасьціся ў рукі Бога Жывога.

Але ўспамінайце ранейшыя [вашы] дні, калі вы, ужо асвечаныя, выстаялі ў вялікай барацьбе ў пакутах,

 

Прыпомніце мінулыя дні, у якіх вы асьвечаныя перанесьлі вялікі навал пакутаў,

то выстаўленыя напаказ на знявагі і здзекі, то знаходзячыся з тымі, з кім так абыходзіліся.

 

а ў іншым сталіся вы відовішчамі зьняваг і прасьледваньняў або іншы раз сучасьнікамі падобна перажываючых.

Бо вы і зняволеным7 спачувалі, і рабаванне вашай маёмасці прынялі з радасцю, ведаючы, што ў саміх вас ёсць маёмасць лепшая і непераходная.

 

Бо споўпакутвалі вы з увязьненымі і з радасьцю прынялі вы рабунак вашай маёмасьці, ведаючы, што маеце багацьце лепшае і трывалае.

Дык не адкідайце вашай упэўненасці, у якой ёсць вялікая ўзнагарода.

 

Ня трацьце тады надзеі вашай, якая дасьць вылікую ўзнагароду.

Бо вам патрэбна вытрываласць, каб вы, выканаўшы волю Божую, атрымалі абяцанае.

 

Мейце тады цярплівасьць, каб спаўняючы волю Божую дачакаліся абяцаньня.

«Бо яшчэ няшмат, зусім няшмат — і прыйдзе Той, Хто павінен прыйсці, і не замарудзіць.

 

"Яшчэ вось за хвілінку, за хвіліначку прыйдзе Той, які павінен прыйсьці і не замарудзіць".

А праведны Мой будзе жыць вераю; і калі ён адступіць, то яго не ўпадабае Мая душа».

 

Мой бо справядлівы верай жыве, калі б хто хістаўся, не спадабаўся б душы маёй.

Але мы не з тых, хто адступае на пагібель, а з тых, хто стаіць у веры для выратавання душы.

 

Мы ж не з'яўляемся сынамі адступнікамі на сваю загубу, але веручымі на збаўленьне душы сваёй