2 да Карынцянаў 7 2-i ліст да Карынцянаў 7 разьдзел

¹ Дык маючы такія абяцанні, умілаваныя, ачысцім сябе ад усякага бруду цела і духа, у страху Божым дасягаючы святасці.

² Прыміце нас! Мы нікога не скрыўдзілі, нікога не падманулі, нікога не звялі.

³ Кажу гэта не каб вас асудзіць; бо казаў ужо, што вы ў нашых сэрцах, каб разам памерці і разам жыць.

⁴ Вялікае спадзяванне ў мяне на вас, вялікая пахвала мне за вас. Я напоўнены суцяшэннем і перапоўнены радасцю ў кожным нашым горы.

⁵ Бо калі мы прыбылі ў Мацэдонію, наша цела не мела супакою, але мы цярпелі ўсялякае гора: звонку — напасці, унутры — страхі.

⁶ Але Бог, Суцяшыцель пакорлівых, суцешыў нас прыбыццём Ціта.

⁷ І суцешыў не толькі прыбыццём яго, але і суцяшэннем, якім суцешыўся ў вас, калі распавядаў ён пра вашу руплівасць, пра вашы слёзы, пра вашу тугу па мне, з чаго радаваўся я тым болей.

⁸ Хоць, можа, я вас і засмуціў лістом, але не шкадую гэтага. Калі б і шкадаваў, бачачы, што гэты ліст на нейкі час засмуціў вас,

⁹ аднак цяпер цешуся, не таму, што вы засмуціліся, але што засмуціліся на навяртанне. Засмуціліся бо дзеля Бога, каб не цярпелі ад нас ніякай шкоды.

¹⁰ Бо гэты смутак дзеля Бога ўчыняе навяртанне на збаўленне, аб чым не трэба шкадаваць, а смутак гэтага свету ўчыняе смерць.

¹¹ Гэта вось, што вы засмуткавалі дзеля Бога, выклікала ў вас гэткую руплівасць, а якую абарону, а якое абурэнне, а якую боязь, а якую тугу, а які клопат ды гатоўнасць прыняць адплату. Таму ва ўсім паказаліся вы беззаганнымі ў [гэтай] справе.

¹² Затым, калі я вам напісаў, дык не дзеля таго, хто спрычыніў крыўду, і не дзеля таго, хто пацярпеў, але каб паказаць руплівасць вашу, якую вы маеце дзеля нас у вас перад Богам.

¹³ Дзеля гэтага мы суцешыліся. А ў нашым суцяшэнні мы яшчэ больш узрадаваліся радасцю Ціта, што падтрыманы быў дух яго вамі ўсімі.

¹⁴ І я не пасаромеўся ў тым, што пахваліўся вамі перад ім. Падобна як усё гаварылі мы вам праўдзіва, так і сталася праўдай наша пахвала перад Цітам.

¹⁵ І сэрца яго яшчэ мацней [туліцца] да вас, калі прыпамінае вашу агульную паслухмянасць ды тое, як вы прынялі яго са страхам і трымценнем.

¹⁶ Дык я цешуся, што ва ўсім магу спадзявацца на вас.