Лукаша 19 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Выдання 1926−1928 гадоў Л. Дзекуць-Малея 2x
І, увайшоўшы, праходзіў Ён праз Ерыхон.
І увайшоўшы, праходзіў праз Ерыхон.
І вось, чалавек, якога звалі імем Закхей, і быў ён начальнік мытнікаў і чалавек багаты.
І вось, не́хта на Імя Закхе́й, начальнік мытнікаў і чалаве́к заможны,
І ён шукаў убачыць Ісуса, які Ён, і ня мог з-за натоўпу, бо быў малы ростам.
хаце́ў убачыць Ісуса, які Ен? але ня мог за народам, бо быў малы ростам;
І, забегшы наперад, узьлез на фігавае дрэва, каб убачыць Яго, бо ён меўся праходзіць каля яго.
і, забе́гшы напе́рад, узьле́з на смакоўніцу, каб убачыць яго: Ен мусіў прайсьці міма яе́.
І калі прыйшоў на гэтае месца, Ісус, глянуўшы, убачыў яго і сказаў яму: «Закхей! Зыходзь хутчэй, бо сёньня Я мушу спыніцца ў доме тваім».
І, прыйшоўшы на гэтае ме́йсца, Ісус, глянуўшы, убачыў яго і сказаў яму: Закхе́й! зыйдзі хутчэй, бо сягоньня трэба Мне́ быць у цябе́ ў доме.
І той пасьпешліва зыйшоў, і прыняў Яго з радасьцю.
І той пасьпе́шна зыйшоў і прыняў Яго з радасьцяй.
І ўсе, якія бачылі ўсё гэта, наракалі, кажучы, што Ён увайшоў да грэшнага чалавека.
І ўсе́, бачучы гэнае, пачалі наракаць і гаварылі што Ен зайшоў да грэшнага чалаве́ка.
А Закхей, стаўшы, сказаў Госпаду: «Госпадзе! Вось, палову маёмасьці маёй я аддаю ўбогім, і, калі каго абвінаваціў фальшыва, аддам учацьвёра».
А Закхе́й, стануўшы, сказаў Госпаду: Госпадзі! палову маемасьці мае́ я аддам: убогім і, калі каго чым скрыўдзіў, аддам учацьвёра бале́й.
Ісус жа сказаў яму: «Сёньня сталася збаўленьне дому гэтаму, таму што і ён — сын Абрагама.
Ісус сказаў яму: цяпе́р прышло спасе́ньне дому гэтаму, бо і ён сын Аўраама;
Бо Сын Чалавечы прыйшоў знайсьці і збавіць тое, што было загінуўшы».
бо Сын Чалаве́чы прыйшоў знайсьці і спасьці загінуўшае.
А тым, што слухалі гэтае, працягваючы, сказаў прыповесьць, бо Ён быў блізка Ерусаліму, і яны думалі, што адразу маюць убачыць Валадарства Божае.
А як яны слухалі гэтае, дадаў прыповесьць: бо Ен быў блізка Ерузаліму, і яны думалі, што хутка павінна Царства Божае зьявіцца.
Тады Ён сказаў: «Нейкі чалавек высокага роду пайшоў у далёкі край узяць сабе валадарства і вярнуцца.
Дык сказаў: не́йкі чалаве́к высокага роду зьбіраўся ў далёкую старану, каб дастаць сабе́ царства і вярнуцца;
Паклікаўшы ж дзесяць слугаў сваіх, даў ім дзесяць мінаў і сказаў ім: “Гандлюйце, пакуль прыйду”.
паклікаўшы ж дзесяць слуг сваіх, даў ім дзе́сяць мін (хунтаў срэбра) і сказаў ім: карыстайцеся імі, пакуль вярнуся.
А грамадзяне ненавідзелі яго і паслалі сьледам за ім пасольства, кажучы: “Ня хочам, каб гэты валадарыў над намі”.
Але грамадзяне ненавідзелі яго і паслалі сьле́дам за ім пасольства, сказаўшы: „ня хочам, каб гэты царстваваў над намі.”
І сталася, як ён вярнуўся, атрымаўшы валадарства, сказаў паклікаць да сябе слугаў тых, якім даў срэбра, каб даведацца, хто што зарабіў.
І, як вярнуўся, атрымаўшы царства, загадаў паклікаць да сябе́ слуг гэных, што ім даў срэбра, каб даве́дацца, хто што зарабіў.
І прыйшоў першы, кажучы: “Пане! Міна твая прынесла дзесяць мінаў”.
Прыйшоў пе́ршы і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла дзе́сяць мінаў.
І ён сказаў яму: “Добра, добры слуга! За тое, што ты ў малым быў верны, будзеш мець уладу над дзесяцьцю гарадамі”.
І сказаў яму: добра, добры слуга! За тое, што ты ў малым быў ве́рны, вазьмі пад сваю ўладу дзе́сяць ме́стаў.
І прыйшоў другі, кажучы: “Пане! Міна твая зарабіла пяць мінаў”.
Прыйшоў другі і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла пяць мін.
Сказаў і гэтаму: “І ты будзь над пяцьцю гарадамі”.
Сказаў і гэтаму: і ты будзь над пяцьма ме́стамі.
І трэці прыйшоў, кажучы: “Пане! Вось твая міна, якую я меў, завязаўшы ў хустку,
Прыйшоў трэці і сказаў: гаспадар! вось твая міна, каторую я схаваў, завязаўшы ў хустку,
бо я баяўся цябе, што ты чалавек строгі, бярэш тое, што не лажыў, і жнеш тое, што ня сеяў”.
бо я баяўся цябе́: ты чалаве́к жорсткі; бярэш, чаго ня клаў, і жне́ш, чаго ня се́яў.
Той жа кажа яму: “Паводле вуснаў тваіх буду судзіць цябе, злы слуга. Ты ведаў, што я — чалавек строгі, бяру тое, што не лажыў, і жну тое, што ня сеяў.
Гаспадар сказаў яму: „тваімі вуснамі буду судзіць цябе́, хітры слуга: ты ве́даў што я чалаве́к жорсткі: бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня се́яў;
Чаму ж ты не аддаў срэбра майго на стол [купцам], і я, прыйшоўшы, атрымаў бы яго з прыбыткам?”
чаму ж ты не аддаў срэбра майго ў абарот, каб я, прыйшоўшы, атрымаў яго з прыбыткам?
І сказаў тым, што побач стаялі: “Вазьміце ў яго міну і дайце таму, які мае дзесяць мінаў”.
І сказаў прысутным: — вазьме́це ў яго міну і дайце таму, якога дзе́сяць мінаў.
І сказалі яму: “Пане, ён мае дзесяць мінаў!”
(І сказалі яму: пане, у яго ж. ёсьць дзесяць мінаў!)
“Кажу вам, што ўсякаму, хто мае, дадзена будзе, а ў таго, хто ня мае, будзе забрана і тое, што мае.
Кажу вам, што ўсякаму хто мае — дадзена будзе,а ў ня маючага адымецца і тое, што мае.
А ворагаў маіх, тых, што не хацелі, каб я валадарыў над імі, прывядзіце сюды і страцьце перада мною”».
А ворагаў маіх — (тых, што не хаце́лі, каб я панаваў над імі), прывядзіце сюды і біце перада мною.
І, сказаўшы гэтае, Ён пайшоў далей, узыходзячы ў Ерусалім.
І, сказаўшы гэтае, Ен пайшоў дале́й, ідучы ў Ерузалім.
І сталася, калі наблізіўся да Бэтфагі і Бэтаніі, да гары, якую называюць Аліўнай, паслаў двух вучняў Сваіх,
І сталася, як падыйшоў да Віффагіі і Віфаніі, да гары, называнай Аліўнай, паслаў двох вучняў сваіх,
сказаўшы: «Ідзіце ў мястэчка, што перад вамі, у якім, увайшоўшы, знойдзеце асьляня прывязанае, на якога ніхто з людзей ніколі не сядаў; адвязаўшы яго, прывядзіце.
сказаўшы: пайдзе́це ў сяло, што насупраць; увайшоўшы ў яго, знойдзеце асьлятка прывязанае, на якога ніхто з людзе́й ніколі не сядаў; адвязаўшы яго, прывядзіце;
І калі хто спытаецца ў вас: “Навошта адвязваеце?”, — скажыце яму так: “Госпад патрабуе яго”».
і калі хто спытаецца ў вас: „на што адвязваеце?“ — скажэце яму так: яно патрэбна Госпаду.
Пайшоўшы, пасланыя знайшлі, як Ён сказаў ім.
Пасланыя пайшлі і знайшлі, як Ен сказаў ім.
Калі ж яны адвязвалі асьляня, гаспадары ягоныя сказалі ім: «Навошта адвязваеце асьляня?»
Калі ж яны адвязалі асьлятка, гаспадары яго сказалі ім: на што адвязваеце асьлятка?
Яны ж сказалі: «Госпад патрабуе яго».
Яны адказалі: яно патрэбна Госпаду.
І прывялі яго да Ісуса, і, накінуўшы адзеньні свае на асьляня, пасадзілі на яго Ісуса.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы вопраткі свае́ на асьля, пасадзілі на яго Ісуса.
І, калі Ён ехаў, пасьцілалі на дарозе адзеньне сваё.
І калі Ен е́хаў падсьцілалі вопраткі свае́ на дарозе.
Калі ж Ён наблізіўся да спуску з гары Аліўнай, усё мноства вучняў з радасьцю хваліла Бога моцным голасам за ўсе цуды, якія яны бачылі,
Калі ж пад'яжджаў да спуску з гары Аліўнай, усё множства вучняў Яго ад радасьці моцнымі галасамі славілі Бога за ўсе́ цуды, якія бачылі яны,
кажучы: «Дабраслаўлёны Валадар, Які ідзе ў імя Госпада! Супакой на небе і слава на вышынях!»
кажучы: багаслаўлён цар, што йдзе́ ў ймя Гасподняе! мір на не́бе і слава на вышыні!
І некаторыя фарысэі з натоўпу сказалі Яму: «Настаўнік! Забарані вучням Тваім!»
І некаторыя фарысэі з грамады народу сказалі Яму: Вучыцель! забарані вучням Тваім!
І, адказваючы, Ён сказаў ім: «Кажу вам, што, калі яны замоўкнуць, дык камяні закрычаць».
І, адказваючы ім, Ен сказаў: кажу вам, што, калі яны замоўкнуць, дык каме́ньні загалосяць.
І калі наблізіўся, убачыўшы горад, заплакаў па ім,
І, як падыйшоў, дык, гле́дзячы на ме́ста, заплакаў па ім
кажучы: «Каб і ты хоць у гэты дзень твой зразумеў, што дзеля супакою твайго! Але цяпер гэта схавана ад вачэй тваіх.
і сказаў: о, каб і ты хоць у гэты дзе́нь твой зразуме́ла, што дзеля міру твайго! Але гэта ўкрыта цяпе́р ад вачэй тваіх;
Бо прыйдуць на цябе дні, і ворагі твае аточаць цябе валам, і акружаць цябе, і сьціснуць цябе адусюль,
бо прыйдуць на цябе́ дні, калі ворагі тваі абкладуць цябе́ акопамі і акружаць цябе́, і сьціснуць цябе́ зусюль;
і зьнішчаць дашчэнту цябе, і дзяцей тваіх у табе, і не пакінуць у табе камяня на камяні дзеля таго, што не зразумеў ты час адведзінаў тваіх».
і зруйнуюць цябе́, і пазабіваюць дзяце́й тваіх у табе́, і не пакінуць у табе́ каменя на камені, бо не распазнала часу адве́дзінаў тваіх.
І, увайшоўшы ў сьвятыню, пачаў выганяць тых, якія продалі ў ёй і куплялі,
І, увайшоўшы ў царкву, пачаў гнаць адтуль прадаваўшых і купляўшых,
кажучы ім: «Напісана: “Дом Мой ёсьць дом малітвы”, а вы зрабілі яго пячорай разбойнікаў».
кажучы ім: напісана: дом Мой ёсьць дом малітвы; а вы зрабілі яго лагвом разбойнікаў (Ісая 56:7. Іерам. 7:4).
І навучаў кожны дзень у сьвятыні. А першасьвятары, і кніжнікі, і першыя ў народзе шукалі, як загубіць Яго,
І навучаў кожны дзе́нь у царкве́. Архірэі ж І кніжнікі і старэйшыны народу шукалі, як бы загубіць Яго;
і не знаходзілі, што зрабіць, бо ўвесь народ гарнуўся да Яго, слухаючы Яго.
І не знаходзілі, што б зрабіць з Ім, бо. ўве́сь народ гарнуўся да Яго, каб слухаць.
