Лукаша 19 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Выдання 1926−1928 гадоў Л. Дзекуць-Малея 2x
І, увайшоўшы, праходзіў праз Ерыхон.
І увайшоўшы, праходзіў праз Ерыхон.
І вось, не́хта на імя Закхе́й, начальнік мытнікаў і чалаве́к заможны,
І вось, не́хта на Імя Закхе́й, начальнік мытнікаў і чалаве́к заможны,
хаце́ў убачыць Ісуса, які Ён? але ня мог за народам, бо быў малы ростам;
хаце́ў убачыць Ісуса, які Ен? але ня мог за народам, бо быў малы ростам;
і, забе́гшы напе́рад, узьле́з на смакоўніцу, каб убачыць яго: Ён мусіў прайсьці міма яе́.
і, забе́гшы напе́рад, узьле́з на смакоўніцу, каб убачыць яго: Ен мусіў прайсьці міма яе́.
І, прыйшоўшы на гэтае ме́сца, Ісус, глянуўшы, убачыў яго і сказаў яму: Закхе́й! зыйдзі хутчэй, бо сягоньня трэба Мне́ быць у цябе́ ў доме.
І, прыйшоўшы на гэтае ме́йсца, Ісус, глянуўшы, убачыў яго і сказаў яму: Закхе́й! зыйдзі хутчэй, бо сягоньня трэба Мне́ быць у цябе́ ў доме.
І той пасьпе́шна зыйшоў і прыняў Яго з радасьцяй.
І той пасьпе́шна зыйшоў і прыняў Яго з радасьцяй.
І ўсе́, бачучы гэнае, пачалі наракаць і гаварылі, што Ён зайшоў да грэшнага чалаве́ка.
І ўсе́, бачучы гэнае, пачалі наракаць і гаварылі што Ен зайшоў да грэшнага чалаве́ка.
А Закхе́й, стануўшы, сказаў Госпаду: Госпадзе! палову маемасьці мае́ я аддам убогім і, калі каго чым скрыўдзіў, аддам учацьвёра бале́й.
А Закхе́й, стануўшы, сказаў Госпаду: Госпадзі! палову маемасьці мае́ я аддам: убогім і, калі каго чым скрыўдзіў, аддам учацьвёра бале́й.
Ісус сказаў яму: цяпе́р прышло спасе́ньне дому гэтаму, бо і ён сын Аўраама;
Ісус сказаў яму: цяпе́р прышло спасе́ньне дому гэтаму, бо і ён сын Аўраама;
бо Сын Чалаве́чы прыйшоў знайсьці і спасьці загінуўшае.
бо Сын Чалаве́чы прыйшоў знайсьці і спасьці загінуўшае.
А як яны слухалі гэтае, дадаў прыповесьць: бо Ён быў блізка Ерузаліму, і яны думалі, што хутка павінна Царства Божае зьявіцца.
А як яны слухалі гэтае, дадаў прыповесьць: бо Ен быў блізка Ерузаліму, і яны думалі, што хутка павінна Царства Божае зьявіцца.
Дык сказаў: не́йкі чалаве́к высокага роду зьбіраўся ў далекую старану, каб дастаць сабе́ царства і вярнуцца;
Дык сказаў: не́йкі чалаве́к высокага роду зьбіраўся ў далёкую старану, каб дастаць сабе́ царства і вярнуцца;
паклікаўшы-ж дзесяць слуг сваіх, даў ім дзе́сяць мін і сказаў ім: карыстайцеся імі, пакуль вярнуся.
паклікаўшы ж дзесяць слуг сваіх, даў ім дзе́сяць мін (хунтаў срэбра) і сказаў ім: карыстайцеся імі, пакуль вярнуся.
Але грамадзяне ненавідзелі яго і паслалі сьле́дам за ім пасольства, сказаўшы: ня хочам, каб гэты царстваваў над намі.
Але грамадзяне ненавідзелі яго і паслалі сьле́дам за ім пасольства, сказаўшы: „ня хочам, каб гэты царстваваў над намі.”
І, як вярнуўся, атрымаўшы царства, загада́ў паклікаць да сябе́ слуг гэных, што ім даў срэбра, каб даве́дацца, хто што зарабіў.
І, як вярнуўся, атрымаўшы царства, загадаў паклікаць да сябе́ слуг гэных, што ім даў срэбра, каб даве́дацца, хто што зарабіў.
Прыйшоў пе́ршы і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла дзе́сяць мінаў.
Прыйшоў пе́ршы і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла дзе́сяць мінаў.
І сказаў яму: добра, добры слуга! За тое, што ты ў малым быў ве́рны, вазьмі пад сваю ўладу дзе́сяць ме́стаў.
І сказаў яму: добра, добры слуга! За тое, што ты ў малым быў ве́рны, вазьмі пад сваю ўладу дзе́сяць ме́стаў.
Прыйшоў другі і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла пяць мін.
Прыйшоў другі і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла пяць мін.
Сказаў і гэтаму: і ты будзь над пяцьма ме́стамі.
Сказаў і гэтаму: і ты будзь над пяцьма ме́стамі.
Прыйшоў трэці і сказаў: гаспадар! вось твая міна, каторую я схаваў, завязаўшы ў хустку,
Прыйшоў трэці і сказаў: гаспадар! вось твая міна, каторую я схаваў, завязаўшы ў хустку,
бо я баяўся цябе́: ты чалаве́к жорсткі; бярэш, чаго ня клаў, і жне́ш, чаго ня се́яў.
бо я баяўся цябе́: ты чалаве́к жорсткі; бярэш, чаго ня клаў, і жне́ш, чаго ня се́яў.
Гаспадар сказаў яму: тваімі вуснамі буду судзіць цябе́, хітры слуга: ты ве́даў, што я чалаве́к жорсткі: бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня се́яў;
Гаспадар сказаў яму: „тваімі вуснамі буду судзіць цябе́, хітры слуга: ты ве́даў што я чалаве́к жорсткі: бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня се́яў;
чаму-ж ты не аддаў срэбра майго ў абарот, каб я, прыйшоўшы, атрымаў яго з прыбыткам?
чаму ж ты не аддаў срэбра майго ў абарот, каб я, прыйшоўшы, атрымаў яго з прыбыткам?
І сказаў прысутным: вазьме́це ў яго міну і дайце таму, ў якога дзе́сяць мíнаў.
І сказаў прысутным: — вазьме́це ў яго міну і дайце таму, якога дзе́сяць мінаў.
(І сказалі яму: пане, у яго ж ёсьць дзесяць мíнаў!)
(І сказалі яму: пане, у яго ж. ёсьць дзесяць мінаў!)
Кажу вам, што ўсякаму хто мае, да́дзена будзе, а ў ня ма́ючага ады́мецца й тое, што ма́е.
Кажу вам, што ўсякаму хто мае — дадзена будзе,а ў ня маючага адымецца і тое, што мае.
А ворагаў маіх, (тых, што не хаце́лі, каб я панаваў над імі,) прывядзіце сюды і біце перада мною.
А ворагаў маіх — (тых, што не хаце́лі, каб я панаваў над імі), прывядзіце сюды і біце перада мною.
І, сказаўшы гэтае, Ён пайшоў дале́й, ідучы ў Ерузалім.
І, сказаўшы гэтае, Ен пайшоў дале́й, ідучы ў Ерузалім.
І ста́лася, як падыйшоў да Віффагіі і Віфаніі, да гары́, называнай Аліўнай, паслаў двох вучняў Сваіх,
І сталася, як падыйшоў да Віффагіі і Віфаніі, да гары, называнай Аліўнай, паслаў двох вучняў сваіх,
сказаўшы: пайдзе́це ў сяло, што насупраць; увайшоўшы ў яго, зно́йдзеце асьлятка прывязанае, на якога ніхто з людзе́й ніколі не сядаў; адвязаўшы яго, прывядзіце;
сказаўшы: пайдзе́це ў сяло, што насупраць; увайшоўшы ў яго, знойдзеце асьлятка прывязанае, на якога ніхто з людзе́й ніколі не сядаў; адвязаўшы яго, прывядзіце;
і, калі хто спытаецца ў вас: «на што адвязваеце?», скажэце яму так: яно патрэбна Госпаду.
і калі хто спытаецца ў вас: „на што адвязваеце?“ — скажэце яму так: яно патрэбна Госпаду.
Пасланыя пайшлі і знайшлі, як Ён сказаў ім.
Пасланыя пайшлі і знайшлі, як Ен сказаў ім.
Калі-ж яны адвязалі асьлятка, гаспадары яго сказалі ім: на што адвязваеце асьлятка?
Калі ж яны адвязалі асьлятка, гаспадары яго сказалі ім: на што адвязваеце асьлятка?
Яны адказалі: яно патрэбна Госпаду.
Яны адказалі: яно патрэбна Госпаду.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы вопраткі свае́ на асьля, пасадзілі на яго Ісуса.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы вопраткі свае́ на асьля, пасадзілі на яго Ісуса.
І, калі Ён е́хаў, падсьцілалі вопраткі свае́ на дарозе.
І калі Ен е́хаў падсьцілалі вопраткі свае́ на дарозе.
Калі-ж пад’яжджаў да спуску з гары Аліўнай, усё множства вучняў Яго ад радасьці моцнымі галасамі славілі Бога за ўсе́ цуды, якія бачылі яны,
Калі ж пад'яжджаў да спуску з гары Аліўнай, усё множства вучняў Яго ад радасьці моцнымі галасамі славілі Бога за ўсе́ цуды, якія бачылі яны,
кажучы: багасла́ўлен цар, што йдзе́ ў імя Гасподняе! мір на не́бе і слава на вышыні!
кажучы: багаслаўлён цар, што йдзе́ ў ймя Гасподняе! мір на не́бе і слава на вышыні!
І некато́рыя фарысэі з грамады народу сказалі Яму: Вучыцель! забарані вучням Тваім!
І некаторыя фарысэі з грамады народу сказалі Яму: Вучыцель! забарані вучням Тваім!
І, адказваючы ім, Ён сказаў: кажу вам, што, калі яны замоўкнуць, дык каме́ньні загалосяць.
І, адказваючы ім, Ен сказаў: кажу вам, што, калі яны замоўкнуць, дык каме́ньні загалосяць.
І, як падыйшоў, дык, гле́дзячы на ме́ста, заплакаў па ім
І, як падыйшоў, дык, гле́дзячы на ме́ста, заплакаў па ім
і сказаў: о, каб і ты хоць у гэты дзе́нь твой зразуме́ла, што́ дзеля міру твайго! Але гэта ўкрыта цяпе́р ад вачэй тваіх;
і сказаў: о, каб і ты хоць у гэты дзе́нь твой зразуме́ла, што дзеля міру твайго! Але гэта ўкрыта цяпе́р ад вачэй тваіх;
бо прыйдуць на цябе́ дні, калі во́рагі тваі абкладуць цябе́ акопамі і акружаць цябе́, і сьціснуць цябе́ зусюль;
бо прыйдуць на цябе́ дні, калі ворагі тваі абкладуць цябе́ акопамі і акружаць цябе́, і сьціснуць цябе́ зусюль;
і зруйнуюць цябе́, і пазабіваюць дзяце́й тваіх у табе́, і не пакінуць у табе́ ка́меня на ка́мені, бо не распазнала часу адве́дзінаў тваіх.
і зруйнуюць цябе́, і пазабіваюць дзяце́й тваіх у табе́, і не пакінуць у табе́ каменя на камені, бо не распазнала часу адве́дзінаў тваіх.
І, увайшоўшы ў царкву, пачаў гнаць адтуль прадаваўшых і купляўшых,
І, увайшоўшы ў царкву, пачаў гнаць адтуль прадаваўшых і купляўшых,
кажучы ім: напісана: дом Мой ёсьць дом малітвы; а вы зрабілі яго лагво́м разбойнікаў (Ісая 56:7 Ерамія 7:4).
кажучы ім: напісана: дом Мой ёсьць дом малітвы; а вы зрабілі яго лагвом разбойнікаў (Ісая 56:7. Іерам. 7:4).
І навучаў кожны дзе́нь у царкве́. Архірэі-ж і кніжнікі і старэйшыны народу шукалі, як бы загубіць Яго;
І навучаў кожны дзе́нь у царкве́. Архірэі ж І кніжнікі і старэйшыны народу шукалі, як бы загубіць Яго;
і не знаходзілі, што-б зрабіць з Ім, бо ўве́сь народ гарнуўся да Яго, каб слухаць.
І не знаходзілі, што б зрабіць з Ім, бо. ўве́сь народ гарнуўся да Яго, каб слухаць.
