Лукаша 19 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Выдання 1926−1928 гадоў Л. Дзекуць-Малея 2x
І ўвыйшоў у Ерыхон, і праходзіў перазь яго.
І увайшоўшы, праходзіў праз Ерыхон.
І вось, муж, званы Закхеям, а ён быў начэльнік мытнікаў, і быў багаты,
І вось, не́хта на Імя Закхе́й, начальнік мытнікаў і чалаве́к заможны,
І жадаў бачыць Ісуса, хто Ён, але ня мог за гурбаю, бо быў малога росту.
хаце́ў убачыць Ісуса, які Ен? але ня мог за народам, бо быў малы ростам;
І, забегшы наперад, узьлез на дзікую фіґу, каб магчы бачыць Яго, бо тудэй меў неўзабаве прайсьці.
і, забе́гшы напе́рад, узьле́з на смакоўніцу, каб убачыць яго: Ен мусіў прайсьці міма яе́.
І, прышоўшы да таго месца, глянуўшы ўгару, Ісус абачыў яго й сказаў яму: «Закхею, баржджэй зьлезь далоў, бо сядні Я маю застацца ў доме тваім».
І, прыйшоўшы на гэтае ме́йсца, Ісус, глянуўшы, убачыў яго і сказаў яму: Закхе́й! зыйдзі хутчэй, бо сягоньня трэба Мне́ быць у цябе́ ў доме.
І ён борзда зьлез, і веціў Яго з радасьцяй.
І той пасьпе́шна зыйшоў і прыняў Яго з радасьцяй.
І ўсі, бачачы гэта, наракалі, кажучы: «Ён зайшоўся гасьцяваць да дому грэшнае людзіны».
І ўсе́, бачучы гэнае, пачалі наракаць і гаварылі што Ен зайшоў да грэшнага чалаве́ка.
А Закхей, стаўшы, сказаў Спадару: «Спадару, вось, палавіцу маемасьці свае я аддам убогім, і, калі каго чым укрыўдзіў, аддам чатыры разы толькі».
А Закхе́й, стануўшы, сказаў Госпаду: Госпадзі! палову маемасьці мае́ я аддам: убогім і, калі каго чым скрыўдзіў, аддам учацьвёра бале́й.
І Ісус сказаў яму: «Сядні прышло спасеньне дому гэтаму, бо й ён сын Абрагамаў;
Ісус сказаў яму: цяпе́р прышло спасе́ньне дому гэтаму, бо і ён сын Аўраама;
Бо Сын Людзкі прыйшоў шукаць а спасьці загінулых».
бо Сын Чалаве́чы прыйшоў знайсьці і спасьці загінуўшае.
Як жа яны слухалі гэта, дадаў прыпавесьць, бо Ён быў блізка да Ерузаліму, і яны думалі, што гаспадарства Божае мае неўзабаве зьявіцца.
А як яны слухалі гэтае, дадаў прыповесьць: бо Ен быў блізка Ерузаліму, і яны думалі, што хутка павінна Царства Божае зьявіцца.
Дык сказаў: «Якісь чалавек высокага роду пайшоў да далёкага краю, каб адзяржаць сабе гаспадарства і зьвярнуцца.
Дык сказаў: не́йкі чалаве́к высокага роду зьбіраўся ў далёкую старану, каб дастаць сабе́ царства і вярнуцца;
І, гукнуўшы дзесяцёх слугаў сваіх, даў ім дзесяць мінаў і сказаў ім : "Таргуйце, пакуль я прыйду".
паклікаўшы ж дзесяць слуг сваіх, даў ім дзе́сяць мін (хунтаў срэбра) і сказаў ім: карыстайцеся імі, пакуль вярнуся.
Але грамадзяне ягоныя ненавідзілі яго і паслалі за ім пасолства, кажучы: "Мы ня хочам, каб гэты чалавек гаспадарстваваў у нас"».
Але грамадзяне ненавідзелі яго і паслалі сьле́дам за ім пасольства, сказаўшы: „ня хочам, каб гэты царстваваў над намі.”
І сталася, як ён зьвярнуўся, адзяржаўшы гаспадарства, што ён казаў пагукаць да сябе тых слугаў, каторым даў грошы, каб даведацца, колькі кажны зь іх прыдбаў, таргуючы.
І, як вярнуўся, атрымаўшы царства, загадаў паклікаць да сябе́ слуг гэных, што ім даў срэбра, каб даве́дацца, хто што зарабіў.
І прышоў першы, кажучы: "Спадару, міна твая прыспарыла дзесяць мінаў".
Прыйшоў пе́ршы і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла дзе́сяць мінаў.
І ён сказаў яму: Добра, добры слуга; за тое, што ты ў малым быў верны, май уладу над дзесяцьма местамі".
І сказаў яму: добра, добры слуга! За тое, што ты ў малым быў ве́рны, вазьмі пад сваю ўладу дзе́сяць ме́стаў.
І прышоў другі, кажучы: "Спадаґру, міна твая прыспарыла пяць мінаў".
Прыйшоў другі і сказаў: гаспадар! міна твая прыне́сла пяць мін.
Сказаў і гэтаму: "І ты будзь над пяцьма местамі".
Сказаў і гэтаму: і ты будзь над пяцьма ме́стамі.
І прышоў іншы, кажучы: "Спадару, во міна твая, каторую я хаваў у хустцы;
Прыйшоў трэці і сказаў: гаспадар! вось твая міна, каторую я схаваў, завязаўшы ў хустку,
Бо я баяўся цябе, бо ты людзіна стродкая: бярэш, чаго ня клаў, і жнеш, чаго ня сеяў".
бо я баяўся цябе́: ты чалаве́к жорсткі; бярэш, чаго ня клаў, і жне́ш, чаго ня се́яў.
Ён кажа яму: "Вуснамі тваімі я суджу цябе, нягодны слуга; ты ведаў, што я стродкая людзіна, бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня сеяў;
Гаспадар сказаў яму: „тваімі вуснамі буду судзіць цябе́, хітры слуга: ты ве́даў што я чалаве́к жорсткі: бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня се́яў;
Дык чаму ты не аддаў грошы маіх на стол, і я, прышоўшы, адзяржаў бы з прыбыткам?".
чаму ж ты не аддаў срэбра майго ў абарот, каб я, прыйшоўшы, атрымаў яго з прыбыткам?
І сказаў тым, што тут стаялі: "Вазьміце ад яго міну і дайце таму, хто мае дзесяць мінаў".
І сказаў прысутным: — вазьме́це ў яго міну і дайце таму, якога дзе́сяць мінаў.
(І сказалі яму: "Спадару, ён мае дзесяць мінаў").
(І сказалі яму: пане, у яго ж. ёсьць дзесяць мінаў!)
"Бо кажу вам, што кажнаму маючаму дасца; а ад нямаючага адыймецца й тое, што мае.
Кажу вам, што ўсякаму хто мае — дадзена будзе,а ў ня маючага адымецца і тое, што мае.
Непрыяцеляў жа маіх гэтых, што не хацелі, каб я гаспадарстваваў у іх, прывядзіце сюды й забіце перад імною"».
А ворагаў маіх — (тых, што не хаце́лі, каб я панаваў над імі), прывядзіце сюды і біце перада мною.
Сказаўшы гэта, Ён пайшоў далёй, узыходзячы да Ерузаліму.
І, сказаўшы гэтае, Ен пайшоў дале́й, ідучы ў Ерузалім.
І сталася, як дабліжыўся да Віффаґі а Віфані, да гары, званае Аліўнай, паслаў двух вучанікаў Сваіх,
І сталася, як падыйшоў да Віффагіі і Віфаніі, да гары, называнай Аліўнай, паслаў двох вучняў сваіх,
Кажучы: «Ідзіце да сяла, што насупроці, у каторым, увыйшоўшы ў яго, знойдзеце прывязанае асьлянё, на каторым ніхто ніколі не садзіўся; адвязаўшы яго, прывядзіце.
сказаўшы: пайдзе́це ў сяло, што насупраць; увайшоўшы ў яго, знойдзеце асьлятка прывязанае, на якога ніхто з людзе́й ніколі не сядаў; адвязаўшы яго, прывядзіце;
І калі хто папытаецца ў вас: "Нашто адвязуеце?" скажыце яму гэтак: "Бо Спадар яго патрабуе"».
і калі хто спытаецца ў вас: „на што адвязваеце?“ — скажэце яму так: яно патрэбна Госпаду.
І пасланыя, пайшоўшы, знайшлі, як Ён сказаў ім.
Пасланыя пайшлі і знайшлі, як Ен сказаў ім.
Як жа яны адвязавалі асьлянё, гаспадары сказалі ім:«Нашто адвязуеце асьлянё?»
Калі ж яны адвязалі асьлятка, гаспадары яго сказалі ім: на што адвязваеце асьлятка?
А яны адказалі: «Бо Спадар патрабуе яго».
Яны адказалі: яно патрэбна Госпаду.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы адзецьце свае на асьлянё, пасадзілі на яго Ісуса.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы вопраткі свае́ на асьля, пасадзілі на яго Ісуса.
І як Ён ехаў, расьсьцілалі адзежы свае на дарозе.
І калі Ен е́хаў падсьцілалі вопраткі свае́ на дарозе.
А як Ён бліжыўся да схону Аліўнае гары, уся множасьць вучанікаў пачала, цешачыся, вялікім голасам хваліць Бога за ўсі магучыя ўчынкі, што яны бачылі,
Калі ж пад'яжджаў да спуску з гары Аліўнай, усё множства вучняў Яго ад радасьці моцнымі галасамі славілі Бога за ўсе́ цуды, якія бачылі яны,
Кажучы: «Дабраславёны Кароль, што йдзець у імя Спадарова! супакой на нябёсах і слава на вышах!»
кажучы: багаслаўлён цар, што йдзе́ ў ймя Гасподняе! мір на не́бе і слава на вышыні!
Але некатрыя з фарысэяў з гурбы сказалі Яму: «Вучыцелю, згань вучанікаў сваіх».
І некаторыя фарысэі з грамады народу сказалі Яму: Вучыцель! забарані вучням Тваім!
І, адказуючы, сказаў ім: «Кажу вам, калі гэтыя будуць маўчэць, камяні загукаюць».
І, адказваючы ім, Ен сказаў: кажу вам, што, калі яны замоўкнуць, дык каме́ньні загалосяць.
І, як дабліжыўся, бачачы места, плакаў па ім,
І, як падыйшоў, дык, гле́дзячы на ме́ста, заплакаў па ім
Кажучы: «Калі б і ты ведала, нават ты, прынамся гэтага дня твайго, што ё да супакою табе, але схавана гэта цяпер ад аччу тваіх;
і сказаў: о, каб і ты хоць у гэты дзе́нь твой зразуме́ла, што дзеля міру твайго! Але гэта ўкрыта цяпе́р ад вачэй тваіх;
Бо прыйдуць на цябе дні, што непрыяцелі твае акружаць цябе валам, і аблягуць цябе, і сьціснуць цябе адусюль,
бо прыйдуць на цябе́ дні, калі ворагі тваі абкладуць цябе́ акопамі і акружаць цябе́, і сьціснуць цябе́ зусюль;
І зрынуць цябе на зямлю, і дзеці твае ў табе, і не пакінуць у табе каменя на каменю, бо не пазнала пары даведаньня свайго».
і зруйнуюць цябе́, і пазабіваюць дзяце́й тваіх у табе́, і не пакінуць у табе́ каменя на камені, бо не распазнала часу адве́дзінаў тваіх.
І, увыйшоўшы да сьвятыні, пачаў аддаляць прадаючых і купляючых у ёй,
І, увайшоўшы ў царкву, пачаў гнаць адтуль прадаваўшых і купляўшых,
Кажучы ім: «Пісана: "Дом Мой ё дом малітвы", а вы зрабілі яго пячораю разбойнікаў».
кажучы ім: напісана: дом Мой ёсьць дом малітвы; а вы зрабілі яго лагвом разбойнікаў (Ісая 56:7. Іерам. 7:4).
І навучаў кажнага дня ў сьвятыні. Найвышшыя ж сьвятары а кніжнікі а старцы люду шукалі загубіць Яго.
І навучаў кожны дзе́нь у царкве́. Архірэі ж І кніжнікі і старэйшыны народу шукалі, як бы загубіць Яго;
І не знайшлі, што зрабіць, бо ўвесь люд, не адступаючы, слухаў Яго.
І не знаходзілі, што б зрабіць з Ім, бо. ўве́сь народ гарнуўся да Яго, каб слухаць.
