Лукаша 23 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Выдання 1926−1928 гадоў Л. Дзекуць-Малея 2x
І ўся множасьць іх, устаўшы, павялі Яго да Пілата.
І паднялася ўся грамада іх, і павялі Яго да Пілата,
І пачалі жалаваць на Яго, кажучы: «Мы знайшлі, што Гэты псуець народ наш і бароне даваць падачкі цэсару, кажучы, што Ён сам Хрыстос, Кароль».
і пачалі абвінавачываць Яго, кажучы: Яго знайшлі мы, што псуе народ наш і забараняе плаціць падатак ке́сару, называючы Сябе́ Хрыстом-Царом.
Пілат жа папытаўся ў Яго, кажучы: «Ці Ты кароль Юдэйскі?» І, адказуючы, Ён сказаў яму: «Ты кажаш».
Пілат спытаўся ў Яго: Ты цар Юдэйскі? Ен сказаў яму ў адказ; ты кажаш.
І Пілат сказаў найвышшым сьвятаром а гурбе: «Я не знаходжу выступу ў гэтым чалавеку».
Пілат сказаў архірэям і народу: я не знаходжу ніякае віны ў гэтым Чалаве́ку.
Але яны ўпіраліся, кажучы: «Ён узрушае люд, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Ґалілеі аж дагэтуль».
Але яны настайвалі, кажучы, што Ен бунтуе народ, вучачы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галіле́і да гэтага ме́йсца.
Пілат жа, пачуўшы «Ґалілея», папытаўся, ці гэты чалавек быў Ґалілеянін.
Пілат, пачуўшы пра Галіле́ю, спытаўся: ці ж Ен Галіле́янін?
І даведаўшыся, што Ён быў прысуду Гірадавага, адаслаў Яго да Гірада, каторы сам таксама быў у Ерузаліме тых дзён.
І, даве́даўшыся, што Ен з краіны Ірадавай, паслаў Яго да Ірада, які ў тыя дні быў таксама ў Ерузаліме.
Гірад, абачыўшы Ісуса, вельма ўсьцешыўся, бо даўно жадаў бачыць Яго, бо чуў шмат празь Яго і спадзяваўся бачыць які-колечы знак, учынены Ім.
Ірад, угле́дзіўшы Ісуса, ве́льмі ўце́шыўся, бо даўно жадаў бачыць Яго, бо шмат чуў аб Ім і спадзяваўся, што Ен учыніць не́йкае знаме́ньне.
І шмат пытаўся ў Яго, але Ён нічога яму не адказаў.
І пытаўся ў Яго многімі словамі, але Ен нічога не адказаў яму.
А найвышшыя сьвятары а кніжнікі стаялі і заўзята жалавалі на Яго.
Архірэі ж і кніжнікі стаялі, заўзята абвінавачываючы Яго.
І Гірад із воямі сваімі ўлегцы замеў Яго, і, насьміяўшыся зь Яго, накінуўшы на Яго белае адзецьце, адаслаў назад да Пілата.
Ірад жа з жаўне́рамі сваімі, зьняважыўшы Яго і насьмяяўшыся над Ім, адзе́ў Яго ў сьве́тлую вопратку і адаслаў назад да Пілата.
І сталі таго дня Пілат і Гірад прыяцельмі мяжсобку, бо ўперад яны былі ў непрыязьньстве із сабою.
І сталіся той дзе́нь Пілат і Ірад прыяцелямі сабе́, бо ране́й былі ў не́прыязьні між сабою.
А Пілат, пагукаўшы найвышшых сьвятароў а дзяржаўцаў а люд,
Пілат жа, склікаўшы архірэяў ды начальнікаў і народ,
Сказаў ім: «Вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, як узрушаючага люд; і вось, я выпытаў Яго перад вамі і не знайшоў нічога выступнага ў Гэтым Чалавеку ў тым, у чым жалуеце на Яго;
сказаў ім: вы прывялі да мяне́ чалаве́ка гэтага, які псуе народ; і вось я, пры вас пытаючы, не знайшоў чалаве́ка гэтага вінаватым ні ў чым тым, у чым вы абвінавачаваеце Яго;
Ані Гірад, бо я паслаў вас да яго, і вось, нічога вартага сьмерці ня зроблена Ім.
і Ірад таксама, бо я яму пасылаў Яго, і нічога ня знойдзена ў Ім, дастойнага сьме́рці;
Дык, пакараўшы, звольню Яго».
дык вось, пакараўшы Яго, звольню.
Ён быў абавязаны звольніць ім аднаго на сьвята.
Яму ж трэба было дзеля сьвята звольніць ім аднаго вязьня.
Але яны закрычэлі разам із усім грудам, кажучы: «Вон ізь Ім! вазьмі гэтага! а вывальні нам Вараўву»,
Але ўве́сь народ пачаў крычаць: Вазьмі Яго! адпусьці нам Вараву!
Каторы быў пасаджаны ў вязьніцу за бунт, узьняты ў месьце, і за ўбіўства.
Варава быў пасаджаны ў вязьніцу за паднятае ім у ме́сьце паўстаньне і забойства.
Дык Пілат ізноў загукаў, зычачы звольніць Ісуса.
Пілат ізноў прамовіў, хочучы адпусьціць Ісуса.
Але яны, адказуючы, крычэлі: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»
Але яны крычалі: распні, распні Яго!
І ён сказаў ім трэйці раз: «Што ж благога ўчыніў Ён? я не знайшоў у Ім ніякае прычыны да сьмерці. Дык, пакараўшы, звольню Яго».
Ен трэці раз сказаў ім: Што ж благога ўчыніў Ен? Нічога, заслугоўваючага сьме́рці, я не знайшоў у Ім; дык вось, пакараўшы Яго, звольню.
Але яны былі ўпорыстыя, вялікімі галасамі просячы, каб Ён быў укрыжаваньг. І перамаглі галасы іхныя а найвышшых сьвятароў.
Але яны дале́й з вялікім крыкам дамагаліся, каб Яго ўкрыжавалі. І перамог крык іх і архірэяў.
І Пілат рассудзіў досыць учыніць жаданьню іхнаму.
І Пілат прысудзіў, каб сталася па просьбе іх.
І ён звольніў, каго яны прасілі, каторы за бунт а ўбіўства быў пасаджаны ў вязьніцу, а Ісуса выдаў на іх волю.
І звольніў ім пасаджанага за бунт і забойства ў вязьніцу, каго яны прасілі, а Ісуса выдаў на іх волю.
І як павялі Яго, то, няўшы нейкага Сымона Кірынеяніна, з поля йдучага, узлажылі крыж на яго, каб нёс за Ісусам.
І, як вялі Яго, то, узяўшы не́йкага Сымона Кірэнэйца, што йшоў з поля, узвалілі на яго крыж, каб нёс за Ісусам.
І йшлі за Ім вялікія множасьці люду а жанок, каторыя плакалі а галасілі па Ім.
І шло за Ім вялікае множства народу і жанчын, якія плакалі і галасілі па Ім.
А Ісус, абярнуўшыся да іх, сказаў: «Дачкі ерузалімскія, ня плачча па Імне, але плачча па самых сабе а па дзяцёх сваіх;
Ісус жа, зьвярнуўшыся да іх, сказаў: дочкі Ерузалімскія! ня плачце па Мне́, але плачце па сабе́ і па дзе́цях вашых;
Бо вось, надыходзяць дні, каторых скажуць: "Шчасьлівыя бясплодныя а ўлоньне, што не радзіла, і пелькі, што не саілі!"
бо падыходзяць дні, калі скажуць: шчасьлівыя няплодныя і чэравы, што не раджалі, і грудзі, што не кармілі.
Тады пачнуць казаць горам: "Зваліцеся на нас!" і ўзгоркам: "Дакрыйце нас!"
Тады пачнуць гаварыць горам: „упадзіце на нас”, і ўзгоркам: „пакрыйце нас!“
Бо калі на сакаўным дзерве гэта дзеецца, што будзе на сухім?»
бо калі зялёнаму дрэву гэтае робяць, то з сухім што станецца?
Вялі зь ім на сьмерць і двух іншых, ліхадзеяў.
Вялі з Ім на сьме́рць і двох ліхадзе́яў.
І як прышлі на месца, званае Чарэпнішча, там укрыжавалі Яго і ліхадзеяў, аднаго паправе, а другога палеве.
І, калі прыйшлі на ме́йсца, называнае Чараповае, там укрыжавалі Яго і ліхадзе́яў, аднаго па правы, а другога па ле́вы бок.
І казаў Ісус: «Войча, даруй ім, бо ня ведаюць, што робяць». І, дзелячы адзецьце Ягонае, кідалі на жэрабя.
Ісус жа сказаў: Аце́ц, даруй ім, бо ня ве́даюць, што робяць. І дзялілі адзе́жы Яго, кідаючы жэрабе.
І стаяў люд, гледзячы; і старцы таксама насьміхаліся, кажучы: «Іншых спасаў, няхай спасець Самога Сябе, калі Ён Хрыстос, абранец Божы».
І стаяў народ і глядзе́ў. Насьмяхаліся ж разам з імі і начальнікі, кажучы: другіх спасаў, няхай жа Сябе́ Самога спасе́, калі Ен Хрыстос, выбранец Божы.
Таксама й жаўнеры насьміхаліся зь Яго, падыходзячы, і падаючы Яму воцат,
Таксама і жаўне́ры лаялі Яго, падыходзячы і падносячы воцат,
І кажучы: «Калі Ты Кароль Юдэйскі, спасі Сябе Самога».
і казалі: калі Ты Цар Юдэйскі, спасі Сябе́ Самога.
І быў над Ім надпіс грэцкімі а рымскімі а гэбрэйскімі літарамі: «Гэта Кароль Юдэйскі».
І быў над Ім надпіс, напісаны славамі грэцкімі, рымскімі і жыдоўскімі: гэты ёсьць Цар Юдэйскі.
Адзін із павешаных ліхадзеяў блявузґаў на Яго, кажучы: «Калі ты Хрыстос, спасі Сябе й нас».
Адзін з паве́шаных ліхадзе́яў зьневажаў Яго, кажучы: „калі Ты Хрыстос, спасі Сябе́ і нас.“
Але другі, адказуючы, зганіў яго, кажучы: «Ці не баішся Бога, ты, што пад тым самым рассудкам?
Другі ж, наадварот, сунімаў яго ды гаварыў: ці ж ты не баішся Бога, калі і сам засуджаны на тое ж?
І мы запраўды справядліва, бо адзяржалі справядлівую заплату за тое, што мы зрабілі; а Ён нічога благога не зрабіў».
І мы засуджаны справядліва, бо мы дасталі тое, чаго варты нашы ўчынкі; а Ен нічога благога не зрабіў.
І сказаў Ісусу: «Успомні Мяне, Спадару! як прыйдзеш да гаспадарства Свайго».
І сказаў Ісусу: успомні аба мне́, Госпадзі, калі прыйдзеш у Царства Твае́!
І сказаў яму Ісус: «Запраўды кажу табе, сядні будзеш із Імною ў раю».
І сказаў яму Ісус: Запраўды кажу табе сяньня ж будзеш са Мною ў раю.
І было каля шостае гадзіны, і сталася цемнь па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятае.
Было ж каля шостае гадзіны дня, і сталася це́мра па ўсе́й зямлі да гадзіны дзявятае:
І сонца зацьмела, і запона ў сьвятыні разьдзерлася па сярэдзіне.
і памёркла сонца, і заслона ў царкве́ разарвалася пасярэдзіне
І Ісус, загукаўшы вялікім голасам, сказаў: «Войча, у рукі Твае аддаю дух Мой!» І, сказаўшы гэта, выпусьціў дух.
Ісус, загаласіўшы моцным голасам, сказаў: Аце́ц, у рукі Твае́ аддаю дух Мой. І, сказаўшы гэтае, аддаў дух.
Сотнік жа, бачачы, што сталася, уславіў Бога, кажучы: «Запраўды чалавек гэты быў справядлівы».
Сотнік жа, бачучы здарыўшаеся, славіў Бога і казаў: запраўды, чалаве́к гэты быў праведнік.
І ўсі гурбы, што зышліся на гэту відаль, бачачы, што сталася, білі сябе ў грудзі, зварачаючыся.
І ўве́сь народ, што прыйшоў паглядзе́ць на гэта, бачучы здарыўшаеся, варочаўся, б'ючыся ў грудзі.
ўсі, што зналі Яго, стаялі воддаль, таксама жанкі, што прапушчалі Яго з Ґалілеі, глядзелі на ўсе гэта.
Усе́-ж, знаўшыя Яго, і жанчыны, што йшлі за Ім з Галіле́і, стаялі здалёк і глядзе́лі на гэтае.
І вось, чалавек, на ймя Язэп, райца, муж добры а справядлівы, —
Тады не́хта, на імя Язэп, сябра рады, чалаве́к добры і справядлівы
Ён не згаджаўся з радаю а ўчынкам ейным, — з Арымафеі, места юдэйскага, што таксама чакаў гаспадарства Божага,
(ён ня прымаў учасьця ў радзе і паступку яе) родам з Арыматэі, ме́ста Юдэйскага, які таксама ждаў Царства Божага,
Прыступіўшы да Пілата, прасіў цела Ісусавага.
прыйшоў да Пілата і прасіў Це́ла Ісусавага;
І, зьняўшы яго, завярнуў яго ў цянюсенькае палатно, і паклаў яго ў гробе, высечаным у скале, ідзе яшчэ ніхто ня быў ніколі пакладзены.
і, зьняўшы Яго, абвіў плашчаніцаю і палажыў Яго ў гробе, высечаным у скале́, дзе́ яшчэ ніхто ня быў пакладзены.
І быў гэта дзень прыгатовы, а сыбота наставала.
Дзе́нь той быў пятніца, і надыходзіла субота.
І пайшлі жанкі, што прышлі зь Ім із Ґалілеі, глядзець гробу і як цела Ягонае клалася.
І жанчыны, што прыйшлі з Ісусам з Галіле́і, пайшлі і глядзе́лі магілу і як клалі це́ла Яго;
І, зьвярнуўшыся, прыгатавалі пахі а масьці, і заставаліся супакойныя ў сыботу подле расказаньня.
вярнуўшыся ж прыгатавалі пахі і масьці і ў суботу супачывалі паводле прыказаньня.
