Лукаша 23 разьдзел

 

 

І, падняўшыся, усё мноства іх прывяло Яго да Пілата.

 

І паднялася ўся грамада іх, і павялі Яго да Пілата,

І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: (мы) знайшлі, што Ён зводзіць народ і забараняе плаціць падаткі кесару, называючы Сябе Хрыстом Каралём.

 

і пачалі абвінавачываць Яго, кажучы: Яго знайшлі мы, што псуе народ наш і забараняе плаціць падатак ке́сару, называючы Сябе́ Хрыстом-Царом.

Пілат жа запытаў Яго, кажучы: Ты ёсьць Кароль жыдоў? Ён жа, адказаўшы яму, сказаў: ты кажаш.

 

Пілат спытаўся ў Яго: Ты цар Юдэйскі? Ен сказаў яму ў адказ; ты кажаш.

І Пілат сказаў архірэям і народу: (я) ня знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

 

Пілат сказаў архірэям і народу: я не знаходжу ніякае віны ў гэтым Чалаве́ку.

Але яны настойвалі, кажучы: (Ён) бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж да гэтага мейсца.

 

Але яны настайвалі, кажучы, што Ен бунтуе народ, вучачы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галіле́і да гэтага ме́йсца.

Пілат жа, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: хíба Гэты Чалавек галілеяц?

 

Пілат, пачуўшы пра Галіле́ю, спытаўся: ці ж Ен Галіле́янін?

І, даведаўшыся, што (Ён) з вобласьці падуладнай Гіраду, паслаў Яго да Гірада, які таксама ў гэтыя дні быў у Ярузаліме.

 

І, даве́даўшыся, што Ен з краіны Ірадавай, паслаў Яго да Ірада, які ў тыя дні быў таксама ў Ерузаліме.

Гірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо на працягу доўгага часу (ён) хацеў убачыць Яго, бо шмат чуў пра Яго, і спадзяваўся ўбачыць цераз Яго які-небудзь знак.

 

Ірад, угле́дзіўшы Ісуса, ве́льмі ўце́шыўся, бо даўно жадаў бачыць Яго, бо шмат чуў аб Ім і спадзяваўся, што Ен учыніць не́йкае знаме́ньне.

І задаваў Яму шмат пытаньняў; але Ён нічога ня адказаў яму.

 

І пытаўся ў Яго многімі словамі, але Ен нічога не адказаў яму.

Стаялі ж архірэі і кніжнікі, зацята абвінавачваючы Яго.

 

Архірэі ж і кніжнікі стаялі, заўзята абвінавачываючы Яго.

Гірад жа з жаўнерамі сваімі, зьняважыўшы і наглуміўшыся над Ім, накінуўшы на Яго сьветлую вопратку, адаслаў Яго да Пілата.

 

Ірад жа з жаўне́рамі сваімі, зьняважыўшы Яго і насьмяяўшыся над Ім, адзе́ў Яго ў сьве́тлую вопратку і адаслаў назад да Пілата.

І сталіся ў той дзень Пілат і Гірад паміж сабою прыяцелямі, бо раней (яны) былі між сабою ў варожасьці.

 

І сталіся той дзе́нь Пілат і Ірад прыяцелямі сабе́, бо ране́й былі ў не́прыязьні між сабою.

Пілат жа, склікаўшы архірэяў і начальнікаў і народ,

 

Пілат жа, склікаўшы архірэяў ды начальнікаў і народ,

сказаў ім: вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, Які нібыта зводзіць народ; але я, вось, перад вамі расьсьледаваўшы, ня знайшоў у Гэтым Чалавеку ніякай віны, у якой (вы) абвінавачваеце Яго;

 

сказаў ім: вы прывялі да мяне́ чалаве́ка гэтага, які псуе народ; і вось я, пры вас пытаючы, не знайшоў чалаве́ка гэтага вінаватым ні ў чым тым, у чым вы абвінавачаваеце Яго;

а таксама Гірад. Бо я паслаў вас да яго, і вось, нічога вартага сьмерці Ім ня зроблена.

 

і Ірад таксама, бо я яму пасылаў Яго, і нічога ня знойдзена ў Ім, дастойнага сьме́рці;

Пагэтаму, зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

дык вось, пакараўшы Яго, звольню.

Бо яму трэба было дзеля сьвята звольніць ім аднаго (вязьня).

 

Яму ж трэба было дзеля сьвята звольніць ім аднаго вязьня.

Але ўвесь натоўп моцна закрычаў, кажучы: забі Яго! А нам звольні Бараўву.

 

Але ўве́сь народ пачаў крычаць: Вазьмі Яго! адпусьці нам Вараву!

А той быў кінены ў вязьніцу за нейкі бунт, учынены ў месту, і забойства.

 

Варава быў пасаджаны ў вязьніцу за паднятае ім у ме́сьце паўстаньне і забойства.

Ізноў Пілат, жадаючы вызваліць Ісуса, узвысіў голас.

 

Пілат ізноў прамовіў, хочучы адпусьціць Ісуса.

Але яны крычалі, кажучы: укрыжуй! укрыжуй Яго!

 

Але яны крычалі: распні, распні Яго!

І трэйці раз сказаў ён ім: якое ж зло зрабіў Ён? Ніякай віны сьмяротнай (я) ня знайшоў у Ім; дык зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Ен трэці раз сказаў ім: Што ж благога ўчыніў Ен? Нічога, заслугоўваючага сьме́рці, я не знайшоў у Ім; дык вось, пакараўшы Яго, звольню.

Яны ж доўжылі моцна крычаць, патрабуючы Яго ўкрыжаваць. І перамаглі крыкі іхныя і архірэяў.

 

Але яны дале́й з вялікім крыкам дамагаліся, каб Яго ўкрыжавалі. І перамог крык іх і архірэяў.

І Пілат прысудзіў зрабіць па патрабаваньню іхнаму.

 

І Пілат прысудзіў, каб сталася па просьбе іх.

І звольніў ім пасаджанага за бунт і забойства ў вязьніцу, каторага яны прасілі. А Ісуса выдаў на іхную волю.

 

І звольніў ім пасаджанага за бунт і забойства ў вязьніцу, каго яны прасілі, а Ісуса выдаў на іх волю.

І калі павялі Яго, дык захапіўшы нейкага Сымона Кірэнэйца, які ішоў з поля, усклалі на яго крыж несьці ззаду за Ісусам.

 

І, як вялі Яго, то, узяўшы не́йкага Сымона Кірэнэйца, што йшоў з поля, узвалілі на яго крыж, каб нёс за Ісусам.

І ўсьлед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія рыдалі і галасілі па Ім.

 

І шло за Ім вялікае множства народу і жанчын, якія плакалі і галасілі па Ім.

Павярнуўшыся ж да іх, Ісус сказаў: дочкі Ярузаліму! ня плачце па Мне, але плачце па сабе і па дзецях вашых.

 

Ісус жа, зьвярнуўшыся да іх, сказаў: дочкі Ерузалімскія! ня плачце па Мне́, але плачце па сабе́ і па дзе́цях вашых;

Бо вось надыходзяць дні, у якія скажуць: шчасьлівыя няплодныя і чэравы, якія ня нарадзілі, і пелькі, якія ня кармілі!

 

бо падыходзяць дні, калі скажуць: шчасьлівыя няплодныя і чэравы, што не раджалі, і грудзі, што не кармілі.

Тады пачнуць гаварыць го́рам: упадзіце на нас, і ўзгоркам: пакрыйце нас!

 

Тады пачнуць гаварыць горам: „упадзіце на нас”, і ўзгоркам: „пакрыйце нас!“

Бо калі зялёнаму дрэву гэтае робяць, то з сухім што станецца?

 

бо калі зялёнаму дрэву гэтае робяць, то з сухім што станецца?

Вялі ж разам зь Ім і двух другіх, злачынцаў, каб пакараць сьмерцю.

 

Вялі з Ім на сьме́рць і двох ліхадзе́яў.

І калі прыйшлі на мейсца, якое завецца «Чарэпнішча», там укрыжавалі Яго і злачынцаў, аднаго з правага (боку), а другога зь левага.

 

І, калі прыйшлі на ме́йсца, называнае Чараповае, там укрыжавалі Яго і ліхадзе́яў, аднаго па правы, а другога па ле́вы бок.

Ісус жа казаў: Тата Мой! Даруй ім, бо (яны) ня ведаюць, што робяць. І тыя, што дзялілі вопраткі Ягоныя, кінулі жэрабя.

 

Ісус жа сказаў: Аце́ц, даруй ім, бо ня ве́даюць, што робяць. І дзялілі адзе́жы Яго, кідаючы жэрабе.

І стаяў народ, назіраючы. Насьміхаліся ж (зь Яго) разам зь імі і начальнікі, кажучы: іншых выратоўваў, няхай (жа) Сябе Самога выратуе, калі Ён Хрыстос, Божы абранец.

 

І стаяў народ і глядзе́ў. Насьмяхаліся ж разам з імі і начальнікі, кажучы: другіх спасаў, няхай жа Сябе́ Самога спасе́, калі Ен Хрыстос, выбранец Божы.

Таксама і жаўнеры глуміліся зь Яго, падыходзячы і падносячы Яму воцат,

 

Таксама і жаўне́ры лаялі Яго, падыходзячы і падносячы воцат,

і кажучы: калі Ты Кароль жыдоў, выратуй Самога Сябе.

 

і казалі: калі Ты Цар Юдэйскі, спасі Сябе́ Самога.

Быў жа і надпіс над Ім напісаны літарамі грэцкімі, і рымскімі, і жыдоўскімі: Гэты ёсьць Кароль жыдоў.

 

І быў над Ім надпіс, напісаны славамі грэцкімі, рымскімі і жыдоўскімі: гэты ёсьць Цар Юдэйскі.

І адзін з павешаных ліхадзеяў зьняважаў Яго, кажучы: калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас.

 

Адзін з паве́шаных ліхадзе́яў зьневажаў Яго, кажучы: „калі Ты Хрыстос, спасі Сябе́ і нас.“

Другі ж у адказ пярэчыў яму, кажучы: ці ня баішся ты Бога, бо сам засуджаны на тое ж?

 

Другі ж, наадварот, сунімаў яго ды гаварыў: ці ж ты не баішся Бога, калі і сам засуджаны на тое ж?

І мы (засуджаны) справядліва, бо (мы) атрымліваем вартае нашых учынкаў. А Ён нічога благога ня зрабіў.

 

І мы засуджаны справядліва, бо мы дасталі тое, чаго варты нашы ўчынкі; а Ен нічога благога не зрабіў.

І казаў Ісусу: успомні мяне, Госпадзе, калі прыйдзеш у Валадарства Тваё!

 

І сказаў Ісусу: успомні аба мне́, Госпадзі, калі прыйдзеш у Царства Твае́!

І сказаў яму Ісус: праўду кажу табе: сягоньня разам са Мною будзеш у раю.

 

І сказаў яму Ісус: Запраўды кажу табе сяньня ж будзеш са Мною ў раю.

Было ж каля шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.

 

Было ж каля шостае гадзіны дня, і сталася це́мра па ўсе́й зямлі да гадзіны дзявятае:

І сонца было пакрыта цемрай, і завеса ў Сьвятыні была разарвана напалам.

 

і памёркла сонца, і заслона ў царкве́ разарвалася пасярэдзіне

І, загаласіўшы моцным голасам, Ісус сказаў: Тата Мой! у Рукі Твае аддаю Дух Мой. І, сказаўшы гэтае, аддаў Дух.

 

Ісус, загаласіўшы моцным голасам, сказаў: Аце́ц, у рукі Твае́ аддаю дух Мой. І, сказаўшы гэтае, аддаў дух.

А сотнік, убачыўшы, што адбылося, праславіў Бога, кажучы: сапраўды Чалавек Гэты быў праведны.

 

Сотнік жа, бачучы здарыўшаеся, славіў Бога і казаў: запраўды, чалаве́к гэты быў праведнік.

І ўвесь народ, што сабраўся на гэтае відовішча, бачучы, што адбылося, вяртаўся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

І ўве́сь народ, што прыйшоў паглядзе́ць на гэта, бачучы здарыўшаеся, варочаўся, б'ючыся ў грудзі.

Усе знаёмыя Ягоныя і жанчыны, якія прыйшлі сьледам за Ім з Галілеі, стаялі воддаль, гледзячы на гэтае.

 

Усе́-ж, знаўшыя Яго, і жанчыны, што йшлі за Ім з Галіле́і, стаялі здалёк і глядзе́лі на гэтае.

І вось мужчына на імя Язэп, прыналежнік сынедрыёна, мужчына добры і праведны,

 

Тады не́хта, на імя Язэп, сябра рады, чалаве́к добры і справядлівы

ён ня згадзіўся з сынедрыёнам і з учынкам іхным, — із Арыматэі, места юдэйскага, і ён таксама чакаў Валадарства Бога.

 

(ён ня прымаў учасьця ў радзе і паступку яе) родам з Арыматэі, ме́ста Юдэйскага, які таксама ждаў Царства Божага,

Ён, прыйшоўшы да Пілата, прасіў Цела Ісусавага;

 

прыйшоў да Пілата і прасіў Це́ла Ісусавага;

і, зьняўшы Яго, абвіў Яго ў ільняное палатно і паклаў Яго ў магілу, высечаную ў скале, дзе яшчэ ніхто ня ляжаў.

 

і, зьняўшы Яго, абвіў плашчаніцаю і палажыў Яго ў гробе, высечаным у скале́, дзе́ яшчэ ніхто ня быў пакладзены.

А дзень (той) быў параскева, і надыходзіла субота.

 

Дзе́нь той быў пятніца, і надыходзіла субота.

А жанчыны, якія прыйшлі зь Ім з Галілеі, пайшлі і агледзілі і магілу, і як было пакладзена Цела Ягонае.

 

І жанчыны, што прыйшлі з Ісусам з Галіле́і, пайшлі і глядзе́лі магілу і як клалі це́ла Яго;

Вярнуўшыся ж яны прыгатавалі духмянасьці і масьці. І ў суботу засталіся ў спакоі паводля прыказаньня.

 

вярнуўшыся ж прыгатавалі пахі і масьці і ў суботу супачывалі паводле прыказаньня.