1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Прыгадваю вам, браты, Евангелле, якое я вам раней вясціў і якое вы прынялі ды ў якім трываеце,
Паведамляю вам, браты, Эва́нгельле, якое я дабравесьціў вам, і якое вы прынялі, і ў якім стаіцё,
і праз якое збаўляецеся, калі яго захаваеце такім, якім я вясціў вам, інакш уверылі вы надарма.
і праз якое збаўляецеся, калі будзеце трымацца таго слова, якое я дабравесьціў вам, калі толькі не надарма́ паверылі.
Бо я перш перадаў вам тое, што і я прыняў, што Хрыстос памёр за нашы грахі паводле Пісання,
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыняў, што Хрыстос памёр за грахі нашыя паводле Пісаньняў,
і што быў пахаваны, і што ўваскрос на трэці дзень паводле Пісання,
і што Ён быў пахаваны і ўваскрос на трэці дзень, паводле Пісаньняў,
і што з’явіўся Кіфу, і затым дванаццаці,
і што Ён зьявіўся Кіфе, а пасьля — Дванаццаці,
што пасля з’явіўся больш чым пяцістам братам адначасова; большасць з іх жыве дасюль, некаторыя і паўміралі;
пасьля зьявіўся больш чым пяцістам брата́м за раз, з якіх многія дагэтуль жывуць, а некаторыя паўміралі;
пасля паказаўся Якубу, пазней усім Апосталам,
пасьля зьявіўся Якубу, пасьля — усім апосталам,
напрыканцы, як неданоску, ужо па ўсіх, паказаўся таксама мне.
а апошняму з усіх зьявіўся і мне, быццам неданоску.
Бо я найменшы з Апосталаў і няварты называцца Апосталам, бо я пераследаваў Царкву Божую.
Бо я — найменшы з апосталаў, які ня варты называцца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую,
Але з ласкі Бога ёсць тым, кім ёсць, ды дадзеная мне ласка Яго не была дарэмнай. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, дый не я, аднак, але ласка Божая са мною.
але з ласкі Бога ёсьць тым, кім ёсьць, і ласка Ягоная ў-ва мне не была дарэмнай, але я больш за іх усіх працаваў; дый ня я, але ласка Божая, якая са мною.
Дык ці я, ці яны, мы так прапаведуем, каб вы так паверылі.
Дык ці я, ці яны, мы гэтак абвяшчаем, і вы гэтак паверылі.
Калі аб Хрысце прапаведуецца, што Ён уваскрос з мёртвых, дык як некаторыя паміж вас кажуць, што няма ўваскрэсення мёртвых?
А калі пра Хрыста абвяшчаецца, што Ён уваскрос з мёртвых, як некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасеньня мёртвых?
Калі няма ўваскрэсення мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос.
Калі няма ўваскрасеньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос;
А калі Хрыстос не ўваскрос, дык дарэмнае навучанне наша, ды дарэмная таксама вера ваша.
а калі Хрыстос не ўваскрос, тады дарэмнае і абвяшчэньне нашае, дарэмная і вера вашая.
А мы аказаліся б фальшывымі сведкамі Бога, бо мы сведчым пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
А нас знайшлі б фальшывымі сьведкамі Божымі, бо мы сьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос.
Бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос;
А калі Хрыстос не ўваскрос, неразумная вера ваша, і вы дасюль застаецеся ў грахах сваіх.
а калі Хрыстос не ўваскрос, дык вера вашая марная, вы яшчэ ў грахах вашых.
Дык тады і тыя, што памерлі ў Хрысце, загінулі.
Таму і тыя, якія памерлі ў Хрысьце, загінулі.
Калі ў гэтым жыцці толькі мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы найнешчаслівейшыя з усіх людзей.
Калі мы толькі ў гэтым жыцьці спадзяемся на Хрыста, мы найбольш жалю годныя з усіх людзей.
Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых — першынец сярод памерлых.
Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых, стаўся Першынцам сярод памёршых.
Бо як праз чалавека смерць, так праз чалавека і ўваскрэсенне з мёртвых;
Бо як праз чалавека сьмерць, гэтак праз чалавека і ўваскрасеньне мёртвых.
бо як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажывуць.
Бо як у Адаме ўсе паміраюць, гэтак у Хрысьце ўсе ажывуць,
Але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстос, затым тыя, што Хрыстовы, у час прыйсця Яго;
але кожны — у сваім парадку: Першынец — Хрыстос, пасьля — Хрыстовыя ў прыйсьце Ягонае,
потым канец, калі перадасць Ён валадарства Богу і Айцу ды калі знішчыць усякае начальства, усякую ўладу ды моц.
а пасьля — канец, калі Ён перадасьць Валадарства Богу і Айцу, калі зьнішчыць усякае начальства, і ўсякую ўладу і сілу,
Бо Яму належыць валадарыць, аж дакуль пакладзе пад ногі Свае ўсіх ворагаў.
бо Яму належыць валадарыць, пакуль пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Апошні вораг будзе знішчаны — смерць.
Апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць,
Бо Ён ўсё пакарыў пад ногі Яго. Калі сказана: «Усё падначалена Яму», то, канешне, акрамя Таго, Хто Яму ўсё падначаліў.
бо ўсё падпарадкаваў пад ногі Яго. А калі сказана, што ўсё падпарадкавана, зразумела, што акрамя Таго, Які падпарадкаваў Яму ўсё.
А калі ўжо ўсё будзе Яму падначалена, тады і Сам Сын падначаліцца Таму, Хто Яму падначаліў усё, каб Бог быў усім ва ўсіх.
А калі ўсё будзе падпарадкавана Яму, тады і Сам Сын падпарадкуецца Таму, Які падпарадкаваў Яму ўсё, каб быў Бог усё ў-ва ўсім.
Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост дзеля памерлых? Калі памерлыя наогул не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост дзеля іх?
Іначай, што будуць рабіць тыя, якія хрысьцяцца дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, навошта хрысьціцца дзеля мёртвых?
Дык нашто і мы ставім сябе штохвіліну пад небяспеку?
Навошта і мы ўсякую гадзіну ў небясьпецы?
Я штодня паміраю, і гэта праз ваша ўхваленне, браты, якое маю ў Хрысце Ісусе, Госпадзе нашым.
Я штодня паміраю, сцьвяржае гэта пахвала вашая, якую ма́ю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.
Калі я толькі, як чалавек у Эфесе, змагаўся з дзікімі звярамі, якая карысць мне з таго? Калі памерлыя не ўваскрасаюць, дык будзем есці і піць, бо заўтра памром.
Калі б я па-чалавечаму змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? «Будзем есьці і піць, бо заўтра памром!»
Не падманвайце сябе: «Благія сяброўствы псуюць добрыя звычаі».
Не падманвайце сябе: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.
Ацверазіцеся як след і перастаньце грашыць! Бо ёсць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. На сорам вам кажу.
Працьверазіцеся на праведнасьць і не грашыце; бо некаторыя [з вас] ня ведаюць Бога, на сорам вам кажу.
Але скажа нехта: «А як памерлыя ўваскрасаюць? У якім целе прыходзяць яны?»
Але скажа нехта: «Як уваскрэснуць мёртвыя? Ды ў якім целе прыйдуць?»
О неразумны! Дык жа тое, што ты сееш, не ажыве, калі перш не памрэ.
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ.
І тое, што сееш, ты сееш не як цела, якім яно стане потым, але як звычайнае зерне, скажам, пшанічнае або якое іншае.
І тое, што сееш, сееш ня цела, якое будзе, але голае зерне, можа, пшанічнае, ці якое іншае,
Але Бог дае яму такое цела, якое захацеў; і кожнаму насенню сваё ўласнае цела.
а Бог дае яму цела, як хоча, і кожнаму насеньню — сваё цела.
Не кожнае цела тое самае цела, але адно ў людзей, іншае ў быдла, а яшчэ іншае ў птушак, ды іншае ў рыб.
Ня ўсякае цела такое самае цела, але адно цела ў людзей, а іншае цела ў жывёлаў, іншае ў рыбаў, іншае ў птушак.
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя, але адна слава нябесных, іншая зямных.
І [ёсьць] целы нябесныя, і целы зямныя; але адна слава нябесных, а другая — зямных,
І адна слава сонца, а іншая слава месяца, ды іншая слава зорак; і зорка ад зоркі адрозніваецца славай.
іншая слава сонца, і іншая слава месяца, і іншая слава зорак, бо зорка ад зоркі розьніцца ў славе.
Падобна і з уваскрэсеннем мёртвых: сеецца на знішчэнне, а ўваскрасае ў незнішчальнасці;
Гэтак і ўваскрасеньне мёртвых: сеецца ў сапсутасьці, уваскрашаецца ў незьнішчальнасьці;
сеецца ў паніжэнні, а ўваскрасае ў славе; сеецца ў кволасці, а ўваскрасае ў моцы;
сеецца ў ганьбе, уваскрашаецца ў славе; сеецца ў нядужасьці, уваскрашаецца ў моцы;
сеецца цела душэўнае, а паўстае цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае, дык ёсць і духоўнае.
сеецца цела душэўнае, уваскрашаецца цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, і ёсьць цела духоўнае.
Так вось і напісана: «Стаўся першы чалавек, Адам, жывою душою», а апошні Адам — Духам жыватворчым.
Гэтак і напісана: «Стаўся першы чалавек Адам душою жывою», а апошні Адам — дух, які ажыўляе.
Аднак перш не тое, што духоўнае, але тое, што душэўнае; духоўнае ж потым.
Але спачатку не духоўнае, але душэўнае; духоўнае пасьля.
Першы чалавек з зямлі, зямны, другі чалавек — Госпад з неба.
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі Чалавек — Госпад з неба.
Які зямны, такія і зямныя; які нябесны, такія і нябесныя,
Які зямны, гэтакія і зямныя; і які Нябесны, гэтакія і нябесныя.
і як насілі мы вобраз зямнога, так будзем насіць вобраз нябеснага.
І як мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць і вобраз Нябеснага.
Кажу вам, браты, што цела і кроў не могуць успадкаеміць Валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае, не можа мець спадчыны ў незнішчальным.
А тое скажу, браты, што ня могуць цела і кроў успадкаеміць Валадарства Божага, і сапсутасьць не ўспадкаеміць незьнішчальнасьці.
Вось кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,
Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе пераменімся,
адразу, у імгненне вока, на гук апошняй трубы; бо затрубіць, і паўстануць памерлыя незнішчальнымі, і мы будзем пераменены.
у адзін момант, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць незьнішчальнымі, і мы пераменімся.
Бо трэба, каб тое, што знішчальнае, прыадзелася ў незнішчальнасць і смяротнае прыадзелася ў несмяротнасць.
Бо зьнішчальнае гэтае мусіць апрануцца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.
А калі ўжо гэтае знішчальнае прыадзенецца ў незнішчальнасць, і смяротнае гэтае прыадзенецца ў несмяротнасць, тады збудуцца напісаныя словы: «Паглынута смерць перамогаю.
А калі зьнішчальнае гэтае апранецца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады станецца напісанае слова: «Паглынутая сьмерць перамогаю».
Пекла, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?»
«Сьмерць, дзе тваё джала? Пекла, дзе твая перамога?»
Джала смерці — грэх, а сіла граху — закон.
Джала сьмерці — грэх, а сіла грэху — закон.
Богу ж падзяка, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста.
Падзяка ж Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста!
Дзеля таго, браты мае ўлюбёныя, будзьце стойкімі, непахіснымі, заўсёды рупліва занятымі справай Госпада, ведаючы, што праца ваша недарэмная перад Госпадам.
Так што, браты мае́ ўлюбёныя, будзьце непарушныя, непахісныя, у справе Госпадавай мейце рупнасьць заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарэмная перад Госпадам.
