1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Антонія Бокуна
Нагадваю вам, браты, Евангелле, якое я абвяшчаў вам і якое вы прынялі, і ў якім трываеце,
Паведамляю вам, браты, Эва́нгельле, якое я дабравесьціў вам, і якое вы прынялі, і ў якім стаіцё,
і праз якое таксама збавіцеся, калі цвёрда захаваеце тое слова, што я абвясціў вам. Калі толькі не дарма паверылі!
і праз якое збаўляецеся, калі будзеце трымацца таго слова, якое я дабравесьціў вам, калі толькі не надарма́ паверылі.
Бо спачатку я перадаў вам тое, што і сам прыняў, што Хрыстус памёр за нашыя грахі паводле Пісання і
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыняў, што Хрыстос памёр за грахі нашыя паводле Пісаньняў,
што быў пахаваны і ўваскрос на трэці дзень паводле Пісання,
і што Ён быў пахаваны і ўваскрос на трэці дзень, паводле Пісаньняў,
і што з’явіўся Кефасу, а потым — Дванаццаці.
і што Ён зьявіўся Кіфе, а пасьля — Дванаццаці,
Пасля з’явіўся больш чым пяцістам братам адначасова, большасць з якіх жыве дагэтуль, а некаторыя памерлі.
пасьля зьявіўся больш чым пяцістам брата́м за раз, з якіх многія дагэтуль жывуць, а некаторыя паўміралі;
Потым з’явіўся Якубу, потым — усім Апосталам.
пасьля зьявіўся Якубу, пасьля — усім апосталам,
Пазней за ўсіх з’явіўся і мне, як неданошанаму плоду.
а апошняму з усіх зьявіўся і мне, быццам неданоску.
Бо я найменшы з Апосталаў і не варты называцца Апосталам, паколькі пераследаваў Касцёл Божы.
Бо я — найменшы з апосталаў, які ня варты называцца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую,
Але з ласкі Божай я стаў тым, чым ёсць, і ласка Ягоная, дазеная мне, не была дарэмнаю. Наадварот, я працаваў больш за іх усіх, ды і не я, а ласка Божая, што са мною.
але з ласкі Бога ёсьць тым, кім ёсьць, і ласка Ягоная ў-ва мне не была дарэмнай, але я больш за іх усіх працаваў; дый ня я, але ласка Божая, якая са мною.
Таму ці я, ці яны, мы так прапаведуем, а вы так паверылі.
Дык ці я, ці яны, мы гэтак абвяшчаем, і вы гэтак паверылі.
Калі прапаведуюць, што Хрыстус уваскрос, то чаму некаторыя з вас кажуць, быццам няма ўваскрашэння памерлых?
А калі пра Хрыста абвяшчаецца, што Ён уваскрос з мёртвых, як некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасеньня мёртвых?
Калі ж няма ўваскрашэння памерлых, то і Хрыстус не ўваскрос!
Калі няма ўваскрасеньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос;
А калі Хрыстус не ўваскрос, то марнае і прапаведаванне нашае, і вера вашая марная.
а калі Хрыстос не ўваскрос, тады дарэмнае і абвяшчэньне нашае, дарэмная і вера вашая.
Тады б мы аказаліся фальшывымі сведкамі Бога, бо сведчылі б супраць Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, якога Ён не ўваскрашаў, паколькі памерлыя не ўваскрасаюць.
А нас знайшлі б фальшывымі сьведкамі Божымі, бо мы сьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
Бо калі памерлыя не ўваскрасаюць, то і Хрыстус не ўваскрос.
Бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос;
А калі Хрыстус не ўваскрос, то вера ваша марная і вы далей у грахах вашых.
а калі Хрыстос не ўваскрос, дык вера вашая марная, вы яшчэ ў грахах вашых.
Тады і тыя, што памерлі ў Хрысце, згінулі.
Таму і тыя, якія памерлі ў Хрысьце, загінулі.
Калі мы спадзяёмся на Хрыста толькі ў гэтым жыцці, то мы самыя няшчасныя сярод людзей.
Калі мы толькі ў гэтым жыцьці спадзяемся на Хрыста, мы найбольш жалю годныя з усіх людзей.
Але Хрыстус уваскрос, Першынец сярод тых, якія памерлі.
Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых, стаўся Першынцам сярод памёршых.
Паколькі праз чалавека прыйшла смерць, так праз Чалавека — і ўваскрашэнне памерлых.
Бо як праз чалавека сьмерць, гэтак праз чалавека і ўваскрасеньне мёртвых.
Бо, як у Адаме ўсе паміраюць, так і ў Хрысце ўсе будуць ажыўлены.
Бо як у Адаме ўсе паміраюць, гэтак у Хрысьце ўсе ажывуць,
Кожны ў свой час: першы Хрыстус, потым тыя, хто належыць Хрысту, падчас прыйсця Ягонага.
але кожны — у сваім парадку: Першынец — Хрыстос, пасьля — Хрыстовыя ў прыйсьце Ягонае,
Канец настане тады, калі Ён перадасць Валадарства Богу і Айцу, калі знішчыць усялякае панаванне і ўсялякую ўладу, і сілу.
а пасьля — канец, калі Ён перадасьць Валадарства Богу і Айцу, калі зьнішчыць усякае начальства, і ўсякую ўладу і сілу,
Бо трэба, каб Ён валадарыў, пакуль не пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі свае.
бо Яму належыць валадарыць, пакуль пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Як апошні вораг будзе знішчана смерць,
Апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць,
бо ўсё пакладзена пад ногі Ягоныя. Калі ж скажа, што ўсё падпарадкавана, то відавочна, за выключэннем таго, хто падпарадкаваў Яму ўсё.
бо ўсё падпарадкаваў пад ногі Яго. А калі сказана, што ўсё падпарадкавана, зразумела, што акрамя Таго, Які падпарадкаваў Яму ўсё.
Калі ж усё будзе Яму падпарадкавана, тады і сам Сын падпарадкуецца таму, хто падпарадкаваў Яму ўсё, каб Бог быў усё ва ўсім.
А калі ўсё будзе падпарадкавана Яму, тады і Сам Сын падпарадкуецца Таму, Які падпарадкаваў Яму ўсё, каб быў Бог усё ў-ва ўсім.
Бо што ж зробяць тыя, хто прымае хрост за памерлых? Калі памерлыя зусім не ўваскрасаюць, то навошта яны прымаюць за іх хрост?
Іначай, што будуць рабіць тыя, якія хрысьцяцца дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, навошта хрысьціцца дзеля мёртвых?
Навошта і мы пастаянна трапляем у небяспеку?
Навошта і мы ўсякую гадзіну ў небясьпецы?
Я кожны дзень паміраю. Сведчаннем гэтаму ваша пахвала, браты, якую маю ў Езусе Хрысце, Пану нашым!
Я штодня паміраю, сцьвяржае гэта пахвала вашая, якую ма́ю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.
Калі я, як чалавек, змагаўся ў Эфесе з дзікімі звярамі, то якая мне карысць? Калі памерлыя не ўваскрасаюць, будзем есці і піць, бо заўтра памром.
Калі б я па-чалавечаму змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? «Будзем есьці і піць, бо заўтра памром!»
Не падманвайце сябе. Дрэнныя размовы псуюць добрыя звычаі.
Не падманвайце сябе: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.
Абудзіцеся па-сапраўднаму і не грашыце! Бо некаторыя з вас не ведаюць Бога. Кажу гэта вам на сорам.
Працьверазіцеся на праведнасьць і не грашыце; бо некаторыя [з вас] ня ведаюць Бога, на сорам вам кажу.
Хтосьці скажа: «Як памерлыя ўваскрэснуць? У якім целе яны прыйдуць?»
Але скажа нехта: «Як уваскрэснуць мёртвыя? Ды ў якім целе прыйдуць?»
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажыве, перш чым не памрэ.
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ.
Тое, што ты сееш, сееш не як будучае цела, але як голае зерне, напрыклад, пшаніцы ці чаго іншага.
І тое, што сееш, сееш ня цела, якое будзе, але голае зерне, можа, пшанічнае, ці якое іншае,
Бог жа дае яму такое цела, як хоча, і кожнаму насенню ўласнае цела.
а Бог дае яму цела, як хоча, і кожнаму насеньню — сваё цела.
Не ўсе целы аднолькавыя, але адно ў людзей, іншае ў жывёл, іншае таксама ў птушак, яшчэ іншае ў рыб.
Ня ўсякае цела такое самае цела, але адно цела ў людзей, а іншае цела ў жывёлаў, іншае ў рыбаў, іншае ў птушак.
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя, але іншая слава нябесных, а іншая — зямных.
І [ёсьць] целы нябесныя, і целы зямныя; але адна слава нябесных, а другая — зямных,
Іншая слава сонца, іншая — месяца, іншая таксама слава зорак, бо зорка ад зоркі адрозніваецца славай.
іншая слава сонца, і іншая слава месяца, і іншая слава зорак, бо зорка ад зоркі розьніцца ў славе.
Так і ўваскрашэнне памерлых. Сеецца ў тленні, паўстае ў нятленнасці.
Гэтак і ўваскрасеньне мёртвых: сеецца ў сапсутасьці, уваскрашаецца ў незьнішчальнасьці;
Сеецца ў пагардзе, паўстае ў славе. Сеецца ў слабасці, паўстае ў моцы.
сеецца ў ганьбе, уваскрашаецца ў славе; сеецца ў нядужасьці, уваскрашаецца ў моцы;
Сеецца цела зямное, паўстае цела духоўнае. Калі ёсць зямное цела, ёсць і духоўнае.
сеецца цела душэўнае, уваскрашаецца цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, і ёсьць цела духоўнае.
Так і напісана: «Першы чалавек Адам стаў жывой істотай», апошні Адам — жыватворным духам.
Гэтак і напісана: «Стаўся першы чалавек Адам душою жывою», а апошні Адам — дух, які ажыўляе.
Але не духоўнае першае, а зямное, потым духоўнае.
Але спачатку не духоўнае, але душэўнае; духоўнае пасьля.
Першы чалавек з зямлі ёсць пылам; другі Чалавек — з неба.
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі Чалавек — Госпад з неба.
Які быў з пылу, такія і тыя, што з пылу; які нябесны, такія і нябесныя.
Які зямны, гэтакія і зямныя; і які Нябесны, гэтакія і нябесныя.
І як мы насілі вобраз таго, што з пылу, так будзем насіць вобраз нябеснага.
І як мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць і вобраз Нябеснага.
Але кажу вам, браты, што цела і кроў не могуць атрымаць у спадчыну Валадарства Божае, і тленнае не атрымае ў спачыну нятленнасць.
А тое скажу, браты, што ня могуць цела і кроў успадкаеміць Валадарства Божага, і сапсутасьць не ўспадкаеміць незьнішчальнасьці.
Вось, я кажу вам таямніцу: не ўсе мы памром, але ўсе будзем перамененыя,
Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе пераменімся,
адразу, у імгненне вока, на гук апошняй трубы. Калі яна загучыць, памерлыя ўваскрэснуць як нятленныя, а мы пераменімся.
у адзін момант, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць незьнішчальнымі, і мы пераменімся.
Бо трэба, каб тленнае апранулася ў нятленнасць, а смяротнае апранулася ў несмяротнасць.
Бо зьнішчальнае гэтае мусіць апрануцца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.
Калі ж тленнае апранецца ў нятленнасць, а смяротнае апранецца ў несмяротнасць, тады споўніцца напісанае слова: «Перамога паглынула смерць.
А калі зьнішчальнае гэтае апранецца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады станецца напісанае слова: «Паглынутая сьмерць перамогаю».
Смерць, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?»
«Сьмерць, дзе тваё джала? Пекла, дзе твая перамога?»
Джала смерці — грэх, а сіла граху — Закон.
Джала сьмерці — грэх, а сіла грэху — закон.
Богу ж падзяка, бо Ён даў нам перамогу праз нашага Пана Езуса Хрыста.
Падзяка ж Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста!
Таму, мае ўмілаваныя браты, будзьце моцнымі, непахіснымі, заўсёды будзьце цалкам адданымі справе Пана і ведайце, што не дарэмная праца ваша ў Пану.
Так што, браты мае́ ўлюбёныя, будзьце непарушныя, непахісныя, у справе Госпадавай мейце рупнасьць заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарэмная перад Госпадам.
