Лукаша 9 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Склікаўшы дванаццаць вучняў, Ісус даў ім уладу і магутнасць над усімі дэманамі і каб яны аздараўлялі ад хвароб,
Склікаўшы ж Дванаццаць, Ён дау ім сілу і ўладу над усімі дэманамі і лячыць хваробы
і паслаў іх прапаведаваць Валадарства Божае і аздараўляць хворых,
і паслаў іх абвяшчаць Божае Царства ў вылечваць [нямоглых],
і сказаў ім: «Не бярыце нічога ў дарогу: ані кія, ані торбы, ані хлеба, ані грошай, ані дзвюх вопратак.
І сказаў ім: «Нічога не бярыце ў дарогу: ні кія, ні торбы, ні хлеба, ні срэбра і не майце па два ўбранні.
Ды ў які дом увойдзеце, там заставайцеся і адтуль выходзьце ў дарогу.
І ў які б вы дом не ўвайшлі, там аставайцеся і адтуль выходзьце далей.
І, калі б дзе вас не прынялі, выходзячы з таго горада, пыл абтрасіце з ног вашых на сведчанне супраць іх».
А калі хто не прыйме вас, — выходзячы з таго горада, абтрасіце пыл з вашых ног у сведчанне на іх».
Дык яны, выйшаўшы, абыходзілі вёскі, несучы Добрую Вестку і аздараўляючы ўсюды.
І, выйшаўшы, яны хадзілі па сёлах, абвяшчаючы Дабравесце і вылечваючы ўсюды.
А тэтрарх Ірад пачуў пра ўсё, што адбывалася, і не ведаў, што аб гэтым думаць, бо адны казалі: «Ян уваскрос з мёртвых»,
Пачуў жа пра ўсе выдарэнні Ірад чацвёртаўладнік і занепакоіўся, бо некаторыя казалі, што Іаан устаў з мёртвых,
другія: «Ілля з’явіўся», а трэція: «Адзін з даўнейшых прарокаў уваскрос».
А некаторыя, што Ілля з’явіўся, а іншыя, што ажыў адзін са старажытных прарокаў.
І гаворыць Ірад: «Яну я адсёк галаву; хто ж тады Той, аб Якім я чую такое?» І стараўся пабачыць Яго.
І сказаў Ірад: «Іаана я абезгаловіў. Хто ж Гэты, пра Каго я чую такое?» І дамагаўся ўбачыць Яго.
Апосталы, вярнуўшыся, расказалі Яму пра ўсё, што зрабілі. Дык, узяўшы іх з Сабою, адышоў у пустыннае месца каля горада, які называўся Бэтсайда.
І апосталы, вярнуўшыся, расказалі Яму, што зрабілі. І, узяўшы іх 3 Сабою, Ён падаўся асобна ў горад, званы Віфсаіда.
Калі пра гэта даведаліся натоўпы, пайшлі за Ім. І Ён прыняў іх, і прамаўляў ім аб Валадарстве Божым, а тых, што мелі патрэбу ў лячэнні, аздараўляў.
Але натоўпы, даведаўшыся, пайшлі ўслед за Ім; Ён, прыняўшы іх, казаў ім пра Божае Царства і тых, што мелі патрэбу ў лячэнні вылечваў.
А дзень пачаў сыходзіць, і, падышоўшы да Яго, дванаццаць сказалі Яму: «Адпусці людзей, каб пайшлі ў пасяленні і вёскі, што навокал, і знайшлі, што паесці, бо тут мы ў пустынным месцы».
Дзень жа пачаў нікнуць; падышоўшы ж, Дванаццаць сказалі Яму: «Адпусці натоўп, каб, пайшоўшы ў навакольныя сёлы і вёскі, знайшлі прыстанішча і яду, бо мы тут у пустэчы».
А Ён гаворыць ім: «Вы дайце ім есці». А яны сказалі: «Мы не маем нічога, толькі пяць хлябоў і дзве рыбы, хіба толькі пойдзем і купім ежы на ўвесь гэты натоўп».
А Ён сказаў ім: «Вы дайце ім есці». Яны ж сказалі: «Няма ў нас больш як пяць хлябоў ды дзве рыбы, хіба пайсці нам купіць яды для ўсяго гэтага народу».
Бо было іх каля пяці тысяч мужчын. Дык гаворыць Ісус Сваім вучням: «Зрабіце, каб яны паселі радамі па пяцьдзесят».
Бо было тысяч з пяць мужчын. Але Ён сказаў Сваім вучням: «Скажыце ўзлегчы ім групамі па пяцьдзесят».
І яны зрабілі так, і рассадзілі ўсіх.
І зрабимі так і казалі ўсім узлегчы.
А Ён, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы, зірнуў на неба, і дабраславіў іх, і паламаў, і даваў вучням Сваім, каб яны раздалі людзям.
Ён жа, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы, глянуўшы на неба, блаславіў іх і паламаў і даваў вучням, каб разносілі натоўпу.
І елі ўсе, і наеліся; і сабрана было таго, што засталося ў іх, дванаццаць кашоў кавалкаў.
І елі і наеліся ўсе, і назбіралі пазасталых кавалкаў дванаццаць кошыкаў.
І сталася, калі Ён адзін маліўся, а з Ім былі вучні, спытаўся Ён у іх, кажучы: «За каго лічаць Мяне людзі?»
І сталася: калі Ён маліўся на адзіноце, з Ім былі вучні, і Ён спытаўся ў іх, кажучы: «За каго мяне уважаюць натоўпы?»
А яны, адказваючы, сказалі: «За Яна Хрысціцеля, другія — за Іллю, а іншыя кажуць: “Адзін з даўнейшых прарокаў уваскрос”».
Яны ж у адказ сказалі: «За Іаана Хрысціцеля, іншыя ж за Іллю, яшчэ іншыя, што ўваскрос адзмн са старажытных прарокаў».
І сказаў Ён ім: «А вы за каго Мяне лічыце?» Адказваючы, сказаў Пётра: «За Хрыста Божага».
І сказаў ім: «А вы за каго мяне ўважаеце?» Пятро ж у адказ сказаў: «За Месію Божага».
Ён, аднак, забараніўшы ім, загадаў, каб нікому гэтага не казалі,
Ён жа, забараніўшы ім, загадаў нікому не казаць пра гэта,
кажучы: «Трэба, каб Сын Чалавечы шмат цярпеў і быў адкінуты старэйшынамі, і першасвятарамі, і кніжнікамі, і каб быў забіты, і на трэці дзень уваскрос».
сказаўшы, што трэба Чалавечаму Сыну шмат выцерпець, і Яго адкінуць старэйшыны, і першасвятары, і кніднікі і будзе Ён забіты, а ў трэці дзень паўстане.
А ўсім казаў: «Калі хто хоча ісці за Мной, хай адрачэцца ад самога сябе, і возьме крыж свой штодзённы, і ідзе следам за Мною.
А да ўсіх казаў: «Калі хто хоча ісці за Мною, хай адрачэцца ад самога сябе і бярэ свой крыж штодня і ідзе ўслед за Мною.
А хто б хацеў душу сваю ўратаваць, загубіць яе; а хто загубіць душу сваю за Мяне, выратуе яе.
Бо хто хоча сваё жыццё ўратаваць, той загубіць яго; а хто загубіць сваё жыццё дзеля Мяне, той уратуе яго.
Бо што за карысць чалавеку, калі б увесь свет здабыў, але сябе загубіў або сабе шкоду зрабіў?
Бо што выгадае чалавек, здабыўшы увесь свет, а сябе самога загубіўшы ці пашкодзіўшы сабе?
Бо калі хто пасаромеецца Мяне і слоў Маіх, таго і Сын Чалавечы пасаромеецца, калі прыйдзе ў славе Сваёй, і Айца, і святых анёлаў.
Бо хто пасаромеецца Мяне і Маіх слоў, таго Чалавечы Сын пасаромеецца, калі прыйдзе ў славе Сваёй і Бацькавай святых анёлаў.
Сапраўды кажу вам: некаторыя з тых, што тут стаяць, не спазнаюць смерці, перш чым не пабачаць Валадарства Божага».
Кажу ж вам праўдзіва: «Некаторыя з тых, што стаяць тут, не зазнаюць смерці, аж пакуль не ўбачаць Божага Царства».
І сталася: [амаль] праз восем дзён пасля гэтых слоў Ён узяў з Сабой Пётру, і Яна, і Якуба і ўзышоў на гару, каб памаліцца.
І было пасля гэтых слоў дзён праз восем: Ён, узяўшы Пятра, і Іаана, і Якава, узышоў на гору памаліцца.
І сталася, калі маліўся, выгляд аблічча Яго перамяніўся, і адзенне Яго зрабілася бліскуча-белым.
І калі Ён маліўся, зрабіўся выгляд Яго твару іншым, Яго ўбранне белым, бліскучым.
І вось, два мужы гаварылі з Ім, а гэта былі Майсей і Ілля,
І вось два мужы размаўлялі з Ім, гэта былі Майсей і Ілля,
якія, з’явіўшыся ў славе, гаварылі аб Яго зыходзе, які належала Яму здзейсніць ў Ерузаліме.
што паказаўшыся ў славе, казалі пра Яго адыход, які трэба Яму было здзейсніць у Ерусаліме.
Пётра ж і тыя, што з ім, былі змораны сном. А абудзіўшыся, убачылі славу Яго і двух мужоў, якія стаялі з Ім.
Пятра ж і тых, хто быў з ім, змарыў сон; але, прабудзіўшыся, убачылі Яго славу і двух мужоў, што стаялі з Ім.
І сталася, калі яны адыходзілі ад Яго, Пётра гаворыць Ісусу: «Вучыцель, добра нам тут быць, зробім тры палаткі: Табе адну, Майсею адну і Іллі адну», не ведаючы, што гаварыў.
І было: калі тыя адыходзілі ад Яго, сказаў Пятро Ісусу: «Майстру, добра нам тут быць, і зробім тры буданы, адзін табе, і адзін Майсею, а адзін Іллі», — не ведаючы, што кажа.
А калі ён гэта гаварыў, з’явілася воблака і засланіла іх; і спалохаліся яны, калі ўвайшлі у гэтае воблака.
І калі ён казаў гэта, паўстала воблака і ахінула іх; яны ж спалохаліся, калі тыя ўвайшлі ў воблака.
І пачуўся голас з воблака, які казаў: «Гэта Сын Мой улюбёны, Яго слухайце».
І голас пачуўся з воблака, кажучы: «Гэта Мой Сын, Абраны; Яго слухайце!»
І калі голас сціх, Ісус застаўся адзін. І яны маўчалі, і нікому не расказвалі ў тыя дні нічога з таго, што бачылі.
І калі голас прагучаў, апынуўся Ісус адзін. І яны прамаўчалі і нікому нічога ў тыя дні не расказвалі, што бачылі.
І сталася на наступны дзень, калі сыходзілі з гары, сустрэў Яго вялікі натоўп.
І было: на другі дзень, калі яны спусціліся з гары, сустрэў Яго вялікі натоўп.
І вось, адзін чалавек з натоўпу закрычаў, кажучы: «Настаўнік, малю Цябе, глянь на майго сына, бо ён у мяне адзін.
І вось, чалавек з натоўпу закрычау, кажучы: «Настаунку, прашу Цябе, паглядз! на майго сына, бо ён адзны ў мяне,
І вось жа, дух хапае яго, і ён раптоўна крычыць, ды кідае яго з пенай, і ледзь адступае ад яго, катуючы яго.
ды вось дух хапае яго і ён раптам крычыць, і курчыць яго, аж той пену пускае, і ледзь адступае ад яго, змучыўшы яго.
І я прасіў вучняў Тваіх, каб яны выгналі яго, але не змаглі».
І прасіў я Тваіх вучняў, каб выгналі яго, ды яны не змаглі».
Тады Ісус, адказваючы, сказаў: «О род няверны і пераваротны, дакуль буду сярод вас ды буду вас цярпець? Прывядзі сына твайго сюды».
У адказ жа Ісус сказаў: «О племя бязвернае і разбэшчанае, дакуль буду з вамі і буду цярпець вас? Прывядзі сюды свайго сына!»
А калі падыходзіў, таргануў яго дэман і кінуў яго. Але Ісус забараніў духу нячыстаму і аздаравіў юнака, і аддаў яго бацьку яго.
І калі яшчь той падыходзіў, дэман кінуў яго вобземлю і скурчыў; але Ісус забараніў нячыстаму духу і вылечыў хлопца і аддаў яго бацьку.
Таму ўсе дзівіліся з магутнасці Бога. А калі ўсе дзівіліся ўсяму, што зрабіў Ісус, сказаў вучням Сваім:
І ўсе ўразўлўся Божай велічы. Калі ж усе дзівіліся ўсяму таму, што рабіў Ісус, Ён сказаў Сваім вучням:
«Укладзіце вы ў вушы свае гэтыя словы: Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі людзей».
«Укладзіце сабе ў вушы гэтыя словы: «Чалавечы Сын будзе выданы ў людскія рукі».
Але яны не разумелі гэтага слова, бо было закрыта перад імі, каб не маглі ўцяміць яго, а баяліся запытацца ў Яго аб гэтым слове.
Яны ж не разумелі гэтага слова. Было яно закрыта ад іх, каб яны не спазналі яго, а яны баяліся спытацца ў Яго аб гэтым слове.
З’явілася ж у іх думка, хто з іх большы.
І прыйшло ім на думку, хто з іх большы.
А Ісус, ведаючы думкі сэрца іх, узяўшы дзіця, паставіў яго каля Сябе
Ісус жа, ведаючы думку іх сэрца, узяў дзіцятка і паставіў яго каля Сябе
і гаворыць ім: «Хто прыме гэтае дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае, бо хто Мяне прыме, прымае Таго, Хто Мяне паслаў. Бо хто найменшы сярод вас усіх, той ёсць большы».
і сказаў ім: «Хто прыйме гэтае дзіцятка ў Маё імя, Мяне прыймае; і хто Мяне прыйме, прыймае Таго, Хто паслаў Мяне. Бо хто меншы між ух вас, той вялікі».
Адказваючы, Ян сказаў: «Вучыцель, мы бачылі, як нехта ў імя Тваё выганяў дэманаў, і мы забаранілі яму, бо ён не ходзіць з намі».
У адказ жа Іаан сказаў: «Майстру, мы бачылі аднаго, што Тваім імем выганяў дэманаў, і мы забаранялі яму, бо не ідзе ўслед з намі».
І гаворыць яму Ісус: «Не забараняйце, бо хто не супраць нас, той за нас».
Яму ж сказаў Ісус: «Не забараняйце; бо хто не супроць вас, той за вас».
І сталася, калі набліжаліся дні зыходу Яго, Ён звярнуў аблічча Сваё, каб ісці ў Ерузалім,
І было: калі набліжаліся дні Яго ўзнясення, Ён вырашыў ісці ў Ерусалім.
і паслаў перад Сабой вестуноў. І, пакрочыўшы, яны ўвайшлі ў паселішча самарыцянскае, каб прыгатаваць для Яго.
І выслаў перад Сабою пасланцоў. І, выправіўшыся, тыя ўвайшлі ў самаранскае сяло, каб падрыхтаваць для Яго.
Але не прынялі Яго, бо меў выгляд таго, хто ідзе ў Ерузалім.
Ды не прынялі Яго, бо меў выгляд паломніка ў Ерусалім.
Калі ўбачылі гэта вучні Яго, Якуб і Ян, то сказалі: «Госпадзе, хочаш, мы скажам, каб сышоў агонь з неба і спаліў іх, як і Ілія зрабіў?»
Убачыўшы ж гэта, вучні Якаў і Іаан сказалі: «Госпадзе, хочаш, мы скажам, каб агонь спаў з неба і знішчыў іх, [як і Ілля зрабіў?]».
Але Ён, павярнуўшыся, забараніў ім, і сказаў: «Не ведаеце, якога вы духа:
Але павярнуўшыся, Ён забараніў ім, [кажучы: «Не ведаеце якога вы Духа.
бо Сын Чалавечы не прыйшоў душы людзей загубіць, але ўратаваць». І пайшлі ў другое сяленне.
Бо Чалавечы Сын не прыйшоў губіць людское жыццё, але ратаваць».] І яны падаліся ў другое сяло.
І сталася, калі яны ішлі дарогаю, нехта сказаў Яму: «Госпадзе, пайду за Табой, куды толькі пойдзеш».
І, калі яны ішлі, хтосьці ў дарозе сказаў Яму: «Я пайду ўслед за Табою, куды б Ты ні ішоў».
І гаворыць яму Ісус: «Лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а Сын Чалавечы не мае, дзе б галаву прыхіліць».
І сказаў яму Ісус: «Лісіцы маюць норы, а нябесныя птушкі — гнёзды, а Чалавечаму Сыну няма дзе галаву прыхіліць».
А іншаму гаворыць: «Ідзі за Мной!» А той сказаў: «Госпадзе, дазволь мне перш пайсці і пахаваць бацьку майго».
І сказаў другому: «Ідзі ўслед за Мною». Ён жа сказаў: «Госпадзе, дазволь мне пайсці спярша пахаваць майго бацьку».
Але Ісус сказаў яму: «Пакінь, хай мёртвыя хаваюць сваіх мёртвых, а ты ідзі абвяшчай Валадарства Божае».
Але Ён сказаў яму: «Пакінь мёртвым хаваць сваіх мёртвых. Ты ж ідзі абвяшчаць Божае Царства».
А іншы гаворыць: «Пайду за Табой, Госпадзе, але дазволь мне перш развітацца з тымі, хто ў мяне дома».
Сказаў жа і другі: «Я пайду ўслед за Табою, Госпадзе: спярша ж дазволь мне развітацца з маімі дамашнімі».
Але Ісус гаворыць яму: «Ніхто не прыдатны для Валадарства Божага, хто ўскладае руку сваю на плуг і азіраецца назад».
Сказаў жа [яму] Ісус: «Хто кладзе сваю руку на плуг і азіраецца назад, не надаецца да Божага Царства».
