Лукаша 15 разьдзел

 

 

Набліжаліся да Езуса ўсе мытнікі і грэшнікі, каб слухаць Яго.

 

Прыходзілі да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі, каб паслухаць Яго.

А фарысеі і кніжнікі наракалі, кажучы: «Ён прымае грэшнікаў і есць з імі».

 

І наракалі фарызеі і кніжнікі, кажучы: «Ён прымае грэшнікаў і есць з імі».

Тады Ён расказаў ім наступную прыпавесць, кажучы:

 

І распавядае ім тады для параўнання, кажучы:

«Хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзевяноста дзевяці ў пустыні і не пойдзе шукаць згубленую, пакуль не знойдзе яе?

 

«Ці ёсць між вамі чалавек, які мае сто авечак, і, калі б згубіў адну з іх, ці ж ён не пакідае дзевяноста дзевяць у пустыні і ці не ідзе за той, што прапала, пакуль яе не знойдзе?

А знайшоўшы, бярэ яе на плечы свае з радасцю

 

І, калі яе знойдзе, кладзе сабе на плечы і цешыцца.

і, прыйшоўшы дадому, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: “Радуйцеся са мною, бо я знайшоў маю згубленую авечку”.

 

І, прыйшоўшы, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: «Павіншуйце мяне, бо я адшукаў авечку маю, якая была прапала».

Кажу вам, што таксама на нябёсах больш радасці будзе з аднаго грэшніка, які пакаяўся, чым з дзевяноста дзевяці праведнікаў, якія не патрабуюць пакаяння.

 

Кажу вам: такая будзе радасць на небе дзеля аднаго грэшніка, што навяртаецца; большая, чым дзеля дзевяноста дзевяці справядлівых, якім не патрэбна навяртанне.

Або якая жанчына, маючы дзесяць драхмаў і згубіўшы адну драхму, не запальвае свечкі і не вымятае дом, і не шукае пільна, пакуль не знойдзе?

 

Або жанчына, якая мае дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, ці не паліць свечкі і ці не мяце ў хаце ды не шукае рупліва, аж пакуль не знойдзе?

А знайшоўшы, склікае сябровак і суседак ды кажа: “Цешцеся са мною, бо я знайшла згубленую драхму”.

 

А калі знойдзе, склікае сябровак і суседак, кажучы: «Павіншуйце мяне, бо я знайшла драхму, якую згубіла».

Так, кажу вам, бывае радасць у анёлаў Божых за аднаго грэшніка, які каецца».

 

Так кажу вам: будзе радасць сярод анёлаў Божых дзеля аднаго грэшніка, што навяртаецца».

І сказаў: «У аднаго чалавека было два сыны.

 

І гаворыць далей: «Адзін чалавек меў двух сыноў.

Малодшы з іх сказаў бацьку: “Ойча, дай належную мне частку маёмасці”. І той падзяліў паміж імі маёмасць.

 

І маладзейшы з іх сказаў бацьку: «Айцец, дай мне частку маёмасці, што мне належыць». І раздзяліў паміж імі маёмасць.

Праз некалькі дзён малодшы сын забраў усё, ад’ехаў у далёкі край і там растраціў сваю маёмасць, жывучы распусна.

 

І праз некалькі дзён маладзейшы сын, забраўшы ўсё, выправіўся ў далёкую краіну і пралайдачыў там сваю маёмасць, жывучы марнатраўна.

А калі выдаў усё, настаў вялікі голад у тым краі, і ён апынуўся ў нястачы.

 

І, калі растраціў усё, настаў вялікі голад у той краіне, ды і сам ён пачаў галадаць.

Тады пайшоў і наняўся да аднаго жыхара гэтага краю, а той паслаў яго на свае палі пасвіць свіней.

 

Дык пайшоў і прымкнуў да аднаго з грамадзян той краіны, і той паслаў яго на сваё поле пасвіць свінняў.

Ён жадаў напоўніць жывот свой стручкамі, што елі свінні, але ніхто не даваў яму.

 

І ён рады быў напоўніць жывот свой стручкамі, якія елі свінні, але ніхто яму не даваў.

Апамятаўшыся, ён сказаў: “Колькі наймітаў у майго бацькі маюць удосталь хлеба, а я гіну тут з голаду.

 

І, разважыўшы гэта, сказаў: «Колькі парабкаў у бацькі майго ўдосталь маюць хлеба, а я тут з голаду паміраю.

Устану і пайду да айца майго, і скажу яму: Ойча, я зграшыў супраць неба і перад табою.

 

Устану і пайду да бацькі майго ды скажу яму: «Айцец, саграшыў я перад небам і перад табой,

Я ўжо не варты называцца тваім сынам. Прымі мяне як аднаго з наймітаў тваіх”.

 

і ўжо не варты называцца тваім сынам; учыні мяне адным з парабкаў сваіх».

І ён ўстаў, і пайшоў да свайго бацькі.А калі быў яшчэ далёка, убачыў яго бацька ягоны і зжаліўся; і, пабегшы, кінуўся яму на шыю, і пацалаваў яго.

 

І, устаўшы, пайшоў да бацькі свайго. А калі ён быў яшчэ далёка, бацька яго ўбачыў яго і, узрушаны міласэрнасцю, пабегшы, кінуўся на шыю яго, і цалаваў яго.

А сын сказаў яму: “Ойча, зграшыў я супраць неба і перад табою. Я ўжо не варты называцца тваім сынам”.

 

Сын жа сказаў яму: «Айцец, я саграшыў перад небам і перад табой; і ўжо не варты называцца сынам тваім».

Бацька ж сказаў слугам сваім: “Прынясіце хутчэй найлепшую вопратку і апраніце яго, і надзеньце пярсцёнак на руку яго і сандалі на ногі.

 

І сказаў бацька слугам сваім: «Хутка прынясіце найлепшую столу і ўздзеньце на яго, і дайце яму пярсцёнак на палец яго і пасталы на ногі,

Прывядзіце адкормленае цяля і зарэжце. Будзем есці і весяліцца,

 

і прывядзіце кормнае цяля, забіце і будзем есці і баляваць,

бо гэты сын мой быў мёртвы і ажыў, прапаў і знайшоўся”. І пачалі весяліцца.

 

бо сын мой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся». І пачалі весяліцца.

А яго старэйшы сын быў на полі. Калі, вяртаючыся, падышоў да дому, пачуў музыку і танцы.

 

А старэйшы сын яго быў на полі і, калі вяртаўся і падыходзіў да дому, пачуў музыку і скокі,

Паклікаўшы аднаго са слугаў, спытаўся, што гэта такое.

 

і паклікаў аднаго слугу ды спытаўся, што гэта здарылася.

Той адказаў яму: “Брат твой вярнуўся, і бацька твой зарэзаў адкормленае цяля, бо атрымаў яго назад здаровым”.

 

А той сказаў яму: «Брат твой прыйшоў, дык бацька твой забіў кормнае цяля, бо атрымаў яго здаровага».

Ён жа разгневаўся і не хацеў уваходзіць. Тады выйшаў бацька ягоны і пачаў прасіць яго.

 

Абурыўся ён тады і не хацеў заходзіць. А бацька яго выйшаў і пачаў яго ўпрошваць.

Але ён адказаў свайму бацьку: “Вось я столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго, але ты ніколі не даў мне нават казляняці, каб я павесяліўся з маімі сябрамі.

 

А ён, адказваючы, сказаў бацьку свайму: «Я вось столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго, а ты мне ніколі не даў казляці, каб я павесяліўся з сябрамі сваімі.

А калі вярнуўся гэты сын твой, які змарнаваў тваю маёмасць з распусніцамі, ты зарэзаў для яго адкормленае цяля”.

 

А пасля таго як вярнуўся гэты сын твой, што прамантачыў з распусніцамі маёмасць тваю, дык забіў ты яму кормнае цяля».

Ён жа адказаў яму: “Дзіця, ты заўсёды са мною, і ўсё маё — тваё.

 

А Ён сказаў яму: «Сыне, ты заўсёды са мной, і ўсё, што маё — тваё.

А цешыцца і весяліцца трэба было таму, што гэты брат твой быў мёртвы і ажыў, прапаў і знайшоўся”».

 

Трэба ж аднак радавацца і баляваць, бо брат твой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся».