Лукаша 15 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Яна Станкевіча
Набліжаліся да Езуса ўсе мытнікі і грэшнікі, каб слухаць Яго.
І ўсі мытнікі а грэшнікі бліжыліся да Яго, слухаць Яго.
А фарысеі і кніжнікі наракалі, кажучы: «Ён прымае грэшнікаў і есць з імі».
Фарысэі ж а кніжнікі наракалі, кажучы: «Гэты прыймае грэшнікаў і есьць ізь імі».
Тады Ён расказаў ім наступную прыпавесць, кажучы:
Ён жа сказаў ім гэткую прыпавесьць, кажучы:
«Хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзевяноста дзевяці ў пустыні і не пойдзе шукаць згубленую, пакуль не знойдзе яе?
«Хто з вас, маючы сто авец і згубіўшы адну зь іх, не пакіне дзевяцьдзясят дзевяць на пустыні і ня пойдзе за згубленай, пакуль ня знойдзе яе?
А знайшоўшы, бярэ яе на плечы свае з радасцю
А знайшоўшы, кладзець яе на плечы свае, цешачыся;
і, прыйшоўшы дадому, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: “Радуйцеся са мною, бо я знайшоў маю згубленую авечку”.
І, прышоўшы двору, згукае прыяцеляў а суседзяў, кажучы: "Цешчася з імною, бо я знайшоў згубленую авечку сваю".
Кажу вам, што таксама на нябёсах больш радасці будзе з аднаго грэшніка, які пакаяўся, чым з дзевяноста дзевяці праведнікаў, якія не патрабуюць пакаяння.
Кажу вам, што так будуць цешыцца ў небе з аднаго пакаятнага грэшніка, чымся зь дзевяцьдзясят дзевяцёх справядлівых, каторыя не патрабуюць каяцца.
Або якая жанчына, маючы дзесяць драхмаў і згубіўшы адну драхму, не запальвае свечкі і не вымятае дом, і не шукае пільна, пакуль не знойдзе?
«Альбо, якая жонка, маючы дзесяць драхмаў, калі згубе адну драхму, не засьвеце лянпы, і не падмяцець хаты, і ня будзе ўважліва шукаць, пакуль ня знойдзе яе?
А знайшоўшы, склікае сябровак і суседак ды кажа: “Цешцеся са мною, бо я знайшла згубленую драхму”.
А знайшоўшы, згукае прыяцелкі а суседкі, кажучы: "Цешчася з імною, бо я знайшла драхму, каторую была згубіўшы".
Так, кажу вам, бывае радасць у анёлаў Божых за аднаго грэшніка, які каецца».
Гэтак, кажу вам, ё радасьць перад ангіламі Божымі з аднаго каятнага грэшніка».
І сказаў: «У аднаго чалавека было два сыны.
І сказаў: «Якісь чалавек меў двух сыноў;
Малодшы з іх сказаў бацьку: “Ойча, дай належную мне частку маёмасці”. І той падзяліў паміж імі маёмасць.
І сказаў айцу малодшы зь іх: "Войча, дай імне прыпадаючую дзель собскасьці". І падзяліў ім маемасьць.
Праз некалькі дзён малодшы сын забраў усё, ад’ехаў у далёкі край і там растраціў сваю маёмасць, жывучы распусна.
Як мінула троху дзён, малодшы сын, зьбершы ўсе, пайшоў да далёкага краю і там вышышкаў собскасьць сваю, жывучы раськідонліва.
А калі выдаў усё, настаў вялікі голад у тым краі, і ён апынуўся ў нястачы.
А як ён высіліў усе, настала вялікая галадоў у тым краю, і ён згалеў.
Тады пайшоў і наняўся да аднаго жыхара гэтага краю, а той паслаў яго на свае палі пасвіць свіней.
І пайшоў, і прыстаў да аднаго із жыхараў таго краю, і ён паслаў яго на полі свае паеьціць сьвіньне.
Ён жадаў напоўніць жывот свой стручкамі, што елі свінні, але ніхто не даваў яму.
І ён жадаў напоўніць жывот свой лускою, што елі сьвіньне, але ніхто не даваў яму.
Апамятаўшыся, ён сказаў: “Колькі наймітаў у майго бацькі маюць удосталь хлеба, а я гіну тут з голаду.
І, глыбака ўдумаўшыся, сказаў: "Колькі наймітаў у вайца майго маюць даволі хлеба, а я гіну тут з голаду!
Устану і пайду да айца майго, і скажу яму: Ойча, я зграшыў супраць неба і перад табою.
Устаўшы, пайду да айца свайго і скажу яму: «Войча, я ізграшыў супроці неба і перад табою,
Я ўжо не варты называцца тваім сынам. Прымі мяне як аднаго з наймітаў тваіх”.
Я ўжо нягожы звацца сынам тваім; прыймі мяне як аднаго з наймітаў сваіх»".
І ён ўстаў, і пайшоў да свайго бацькі.А калі быў яшчэ далёка, убачыў яго бацька ягоны і зжаліўся; і, пабегшы, кінуўся яму на шыю, і пацалаваў яго.
І, устаўшы, ён пайшоў да айца свайго. Але, як ён быў яшчэ воддаль, айцец ягоны абачыў яго, і зжаліўся над ім, і пабег, і паў на шыю яму, і горача цалаваў яго.
А сын сказаў яму: “Ойча, зграшыў я супраць неба і перад табою. Я ўжо не варты называцца тваім сынам”.
Сын жа сказаў яму: "Войча, я ізграшыў супроці неба й перад табою, я ўжо ня гожы звацца сынам тваім".
Бацька ж сказаў слугам сваім: “Прынясіце хутчэй найлепшую вопратку і апраніце яго, і надзеньце пярсцёнак на руку яго і сандалі на ногі.
Але айцец сказаў слугам: "Вынясіце ўборзьдзе найлепшую адзежу, і адзеньце яго, і дайце жуковіну на руку яму, і вобуй на ногі;
Прывядзіце адкормленае цяля і зарэжце. Будзем есці і весяліцца,
І прывядзіце ўкормленае цялё, і зарэжча яго, і ежма, і весялімася;
бо гэты сын мой быў мёртвы і ажыў, прапаў і знайшоўся”. І пачалі весяліцца.
Бо гэты сын мой быў памершы, і ажыў; быў згубіўшыся, і знайшоўся". І пачалі весяліцца.
А яго старэйшы сын быў на полі. Калі, вяртаючыся, падышоў да дому, пачуў музыку і танцы.
«А старшы сын ягоны быў на полю; і, ідучы, як бліжыўся да дому, пачуў музыку а скокі.
Паклікаўшы аднаго са слугаў, спытаўся, што гэта такое.
І, гукнуўшы аднаго зь дзяцюкоў, папытаўся ў яго, што бы гэта было.
Той адказаў яму: “Брат твой вярнуўся, і бацька твой зарэзаў адкормленае цяля, бо атрымаў яго назад здаровым”.
Тый жа сказаў яму: "Прышоў брат твой, і айцец твой зарэзаў кормнае цялё з тае прычыны, што прыняў яго ўратаванага а здаровага".
Ён жа разгневаўся і не хацеў уваходзіць. Тады выйшаў бацька ягоны і пачаў прасіць яго.
Але ён зазлаваўея і не хацеў увыйсьці. І айцец ягоны, вышаўшы, прасіў яго.
Але ён адказаў свайму бацьку: “Вось я столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго, але ты ніколі не даў мне нават казляняці, каб я павесяліўся з маімі сябрамі.
Адказуючы ж, ён сказаў айцу свайму: «Вось, толькі год я служу тэ і ніколі не выступаў з расказаньня твайго, а ты ніколі ня даў імне й казяняці, каб я мог павесяліцца з прыяцельмі сваімі.
А калі вярнуўся гэты сын твой, які змарнаваў тваю маёмасць з распусніцамі, ты зарэзаў для яго адкормленае цяля”.
А як гэты сын твой, каторы вышышкаў маемасьць тваю зь бязулямі, прышоў, ты зарэзаў яму кормнае цялё».
Ён жа адказаў яму: “Дзіця, ты заўсёды са мною, і ўсё маё — тваё.
Ён жа сказаў яму: "Дзяцё, ты заўсёды з імною, і ўсе мае — твае;
А цешыцца і весяліцца трэба было таму, што гэты брат твой быў мёртвы і ажыў, прапаў і знайшоўся”».
А з гэтага надабе было весяліцца, бо гэты брат твой быў памершы, і ажыў; быў згубіўшыся, і знайшоўся"».
