Лукаша 15 разьдзел

 

 

Наблізіліся да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі слухаць Яго.

 

Прыходзілі да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі, каб паслухаць Яго.

А фарысэі і кніжнікі наракалі, кажучы: Ён прымае грэшнікаў і есьць зь імі.

 

І наракалі фарызеі і кніжнікі, кажучы: «Ён прымае грэшнікаў і есць з імі».

Але Ён сказаў ім наступную прытчу:

 

І распавядае ім тады для параўнання, кажучы:

хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну зь іх, не пакіне дзевяноста дзевяцёх ў пустыні і ня пойдзе па прапалую, пакуль ня знойдзе яе?

 

«Ці ёсць між вамі чалавек, які мае сто авечак, і, калі б згубіў адну з іх, ці ж ён не пакідае дзевяноста дзевяць у пустыні і ці не ідзе за той, што прапала, пакуль яе не знойдзе?

А знайшоўшы, возьме яе на плечы свае з радасьцю;

 

І, калі яе знойдзе, кладзе сабе на плечы і цешыцца.

і прыйшоўшы дамоў, пакліча сяброў і суседзяў і скажа ім; парадуйцеся са мною, я знайшоў маю прапалую авечку.

 

І, прыйшоўшы, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: «Павіншуйце мяне, бо я адшукаў авечку маю, якая была прапала».

Маўляю вам, што так на нябёсах болей радасьці будзе за аднаго грэшніка, які каецца, чым за дзевяноста дзевяцёх праведнікаў, якія ня маюць патрэбы ў каяньні.

 

Кажу вам: такая будзе радасць на небе дзеля аднаго грэшніка, што навяртаецца; большая, чым дзеля дзевяноста дзевяці справядлівых, якім не патрэбна навяртанне.

Альбо якая жанчына, маючы дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, не запаліць сьвечкі і не пачне месьці пакой і шукаць пільна, пакуль ня знойдзе?

 

Або жанчына, якая мае дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, ці не паліць свечкі і ці не мяце ў хаце ды не шукае рупліва, аж пакуль не знойдзе?

А знайшоўшы, пакліча сябровак і суседак і скажа: парадуйцеся са мною, я знайшла згубленую драхму,

 

А калі знойдзе, склікае сябровак і суседак, кажучы: «Павіншуйце мяне, бо я знайшла драхму, якую згубіла».

Так, кажу вам, бывае радасьць у анёлаў Божых і за аднаго грэшніка, які каецца.

 

Так кажу вам: будзе радасць сярод анёлаў Божых дзеля аднаго грэшніка, што навяртаецца».

Яшчэ сказаў: у аднаго чалавека было два сыны;

 

І гаворыць далей: «Адзін чалавек меў двух сыноў.

і сказаў малодшы бацьку: тата! дай мне належную мне долю маёмасьці. І бацька падзяліў ім маёмасьць.

 

І маладзейшы з іх сказаў бацьку: «Айцец, дай мне частку маёмасці, што мне належыць». І раздзяліў паміж імі маёмасць.

Праз колькі дзён малодшы сын, сабраўшы ўсё, пайшоў у далёкі край і там распусьціў маёмасьць сваю, жывучы распусна.

 

І праз некалькі дзён маладзейшы сын, забраўшы ўсё, выправіўся ў далёкую краіну і пралайдачыў там сваю маёмасць, жывучы марнатраўна.

А калі ён пражыў усё, настаў вялікі голад у той краіне, і ён апынуўся ў нястачы;

 

І, калі растраціў усё, настаў вялікі голад у той краіне, ды і сам ён пачаў галадаць.

і пайшоў, прыстаў да аднаго жыхара той краіны, а той паслаў яго на палі свае пасьвіць сьвіньні;

 

Дык пайшоў і прымкнуў да аднаго з грамадзян той краіны, і той паслаў яго на сваё поле пасвіць свінняў.

і ён рады быў напоўніць чэрава сваё струкамі, якія елі сьвіньні, але ніхто не даваў яму.

 

І ён рады быў напоўніць жывот свой стручкамі, якія елі свінні, але ніхто яму не даваў.

Апамятаўшыся, сказаў: колькі парабкаў у бацькі майго маюць лішкі хлеба, а я паміраю з голаду!

 

І, разважыўшы гэта, сказаў: «Колькі парабкаў у бацькі майго ўдосталь маюць хлеба, а я тут з голаду паміраю.

Устану, пайду да бацькі майго і скажу яму: тата! я зграшыў супроць неба і перад табою,

 

Устану і пайду да бацькі майго ды скажу яму: «Айцец, саграшыў я перад небам і перад табой,

і ўжо ня варты называцца сынам тваім; прымі мяне ў лік парабкаў тваіх.

 

і ўжо не варты называцца тваім сынам; учыні мяне адным з парабкаў сваіх».

Устаў і пайшоў да бацькі свайго. І калі ён быў яшчэ далёка, убачыў яго бацька ягоны і ўмілажаліўся; і пабегшы, упаў яму на шыю і пацалаваў яго.

 

І, устаўшы, пайшоў да бацькі свайго. А калі ён быў яшчэ далёка, бацька яго ўбачыў яго і, узрушаны міласэрнасцю, пабегшы, кінуўся на шыю яго, і цалаваў яго.

А сын сказаў яму: тата! я зграшыў супроць неба і перад табою, і ўжо ня варты называцца сынам тваім.

 

Сын жа сказаў яму: «Айцец, я саграшыў перад небам і перад табой; і ўжо не варты называцца сынам тваім».

А бацька сказаў рабам сваім: прынясеце найлепшую вопратку і апранеце яго, і дайце пярсьцёнак на руку яму і абутак на ногі;

 

І сказаў бацька слугам сваім: «Хутка прынясіце найлепшую столу і ўздзеньце на яго, і дайце яму пярсцёнак на палец яго і пасталы на ногі,

і прывядзеце ўкормленае цяля і закалеце: будзем есьці і весяліцца,

 

і прывядзіце кормнае цяля, забіце і будзем есці і баляваць,

бо гэты сын мой быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся. І пачалі весяліцца.

 

бо сын мой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся». І пачалі весяліцца.

А старэйшы сын ягоны быў на полі; і вяртаючыся, калі наблізіўся да дома, пачуў сьпевы і весялосьць;

 

А старэйшы сын яго быў на полі і, калі вяртаўся і падыходзіў да дому, пачуў музыку і скокі,

і паклікаўшы аднаго слугу, спытаўся: што гэта такое?

 

і паклікаў аднаго слугу ды спытаўся, што гэта здарылася.

Той сказаў яму: брат твой прыйшоў, і бацька твой закалоў укормленае цяля, бо прыняў яго здаровага.

 

А той сказаў яму: «Брат твой прыйшоў, дык бацька твой забіў кормнае цяля, бо атрымаў яго здаровага».

Ён угневаўся і не хацеў увайсьці. А бацька, выйшаўшы, клікаў яго.

 

Абурыўся ён тады і не хацеў заходзіць. А бацька яго выйшаў і пачаў яго ўпрошваць.

Але ён сказаў у адказ бацьку: вось, я столькі гадоў служу табе і ніколі не пераступаў загаду твайго, але ты ніколі ня даў мне і казьляняці, каб мне павесяліцца зь сябрамі маімі;

 

А ён, адказваючы, сказаў бацьку свайму: «Я вось столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго, а ты мне ніколі не даў казляці, каб я павесяліўся з сябрамі сваімі.

а калі сын твой, вось гэты, распусьціўшы маёмасьць сваю з блудніцамі, прыйшоў, ты закалоў яму ўкормленае цяля.

 

А пасля таго як вярнуўся гэты сын твой, што прамантачыў з распусніцамі маёмасць тваю, дык забіў ты яму кормнае цяля».

А ён сказаў яму: сыне мой! ты заўсёды са мною, і ўсё маё ёсьць тваё;

 

А Ён сказаў яму: «Сыне, ты заўсёды са мной, і ўсё, што маё — тваё.

а з таго трэба было радавацца і весяліцца, што брат твой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся.

 

Трэба ж аднак радавацца і баляваць, бо брат твой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся».