Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Калі ёсць які заклік у Хрысце, калі ёсць якое падбадзёрванне любові, калі ёсць якая лучнасць Духа, калі ёсць якое сардэчнае спачуванне,

 

І калі ёсць якое пацяшэнне ў Хрысце, калі ёсць якая патоля любові, калі ёсць якая супольнасць духа, калі ёсць спачуванне і міласэрнасць,

то дапоўніце маю радасць, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую любоў, былі аднадушнымі і аднадумцамі.

 

напоўніце мяне радасцю, тое самае разумеючы, тую самую маючы любоў, аднадушныя і аднадумныя,

Нічога не рабіце дзеля разладу ці дзеля пустой пахвальбы, але ў пакоры лічыце адзін аднаго вышэйшым за сябе.

 

нічога не робячы праз перакорлівасць ці праз пустую славу, але ў пакоры адны другіх за вышэйшых прымаючы,

Не клапаціцеся кожны толькі пра сваё, але і пра іншых.

 

не аб сваім толькі клапоцячыся, але і аб іншых.

Няхай вашыя думкі будуць такімі, як у Хрысце Езусе.

 

Тое хай у вас думаецца, што і ў Хрысце Ісусе,

Ён, будучы ў постаці Бога, не скарыстаў з таго, каб быць нароўні з Богам,

 

Які, маючы постаць Божую, не лічыў Сваім здабыткам роўнасць з Богам,

але выракся самога сябе, прыняўшы постаць слугі, прыпадобніўшыся да людзей. І з выгляду стаўшы як чалавек,

 

але прынізіў Самога Сябе, прымаючы постаць паслугача і стаўшыся на падобнасць людзей, і па знешнасці прызнаваны за чалавека;

прынізіў сябе, будучы паслухмяным ажно да смерці, смерці крыжовай.

 

упакорыў Самога Сябе, стаўшыся паслухмяным ажно да смерці, і нават смерці крыжовай.

Таму Бог узвысіў Яго і даў Яму імя па-над усялякае імя,

 

Дзеля таго і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя, якое вышэй за ўсякае імя,

каб на імя Езуса схілілася кожнае калена стварэнняў нябесных, зямных і падземных,

 

каб прад імем Ісуса сагнулася кожнае калена на небе, на зямлі і пад зямлёй,

і каб кожны язык вызнаваў, што Панам ёсць Езус Хрыстус дзеля хвалы Бога Айца.

 

і каб кожны язык вызнаваў: «Ісус Хрыстос ёсць Госпад!», на славу Бога Айца.

Умілаваныя мае, як вы заўсёды былі паслухмянымі не толькі ў маёй прысутнасці, але яшчэ больш цяпер, у час маёй адсутнасці, так з бояззю і трымценнем здзяйсняйце сваё збаўленне.

 

Дык вось, дарагія мае, як заўжды былі вы паслухмянымі, не толькі ў маёй прысутнасці, але тым больш цяпер, калі я адсутнічаю, са страхам і трымценнем клапаціцеся пра сваё збаўленне.

Бо гэта Бог ёсць тым, хто чыніць у вас жаданне і дзеянне паводле свайго ўпадабання.

 

Бо з ласкавасці Сваёй Бог з’яўляецца ў вас прычынай і хацець, і дзейнічаць.

Усё рабіце без нараканняў і сумненняў,

 

Усё рабіце без наракання і хістання,

каб вы сталі бездакорнымі, бязвіннымі і беззаганнымі Божымі дзецьмі сярод ілжывага і падступнага пакалення, у якім вы ззяеце, як светачы ў свеце.

 

каб вы былі без заганы і простымі, дзецьмі Божымі без віны паміж народа сапсаванага і крывадушнага, пасярод якога свеціце, як светачы ў свеце,

Трымайцеся слова жыцця на пахвалу мне ў дзень Хрыстовы, што я не дарма бег і не дарма працаваў.

 

трымаючыся слова жыцця на славу маю ў дзень Хрыстоў, што я не дарма бег і не дарма працаваў.

Калі нават і пральюся як ахвяра на служэнне вашай веры, то радуюся і цешуся разам з усімі вамі.

 

Але калі я і ахвяруюся на ахвяру і паслугу вашай веры, цешуся і дзялюся радасцю з вамі ўсімі.

Таксама і вы радуйцеся і цешцеся са мною.

 

З гэтага і вы цешцеся і дзяліцеся радасцю са мною.

Маю надзею ў Пану Езусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб я супакоіўся, даведаўшыся пра вас.

 

Маю надзею ў Госпадзе Ісусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб мог быць спакойны, даведаўшыся, што ў вас.

Бо я не маю іншага аднадумца, які б так шчыра рупіўся пра вас.

 

Бо нікога не маю роўнага яму думкай, хто б так шчыра рупіўся пра вас.

Усе шукаюць свайго, а не таго, што Езуса Хрыста.

 

Бо ўсе аб сваім клапоцяцца, а не аб тым, што Ісуса Хрыста.

Вы ведаеце яго вернасць, бо ён, як бацькаў сын, служыў разам са мною дзеля пашырэння Евангелля.

 

Спрактыкаванасць яго ведаеце, бо, як сын бацьку, так ён мне служыў у дабравешчанні.

Спадзяюся, што я пашлю яго да вас адразу, як толькі вырашу свае справы.

 

Такога вось спадзяюся паслаць, як толькі даведаюся, што ў мяне.

Маю надзею ў Пану, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.

 

Упэўнены я таксама ў Госпадзе, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.

Я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, свайго паплечніка ў працы і змаганні, вашага пасланца і слугу ў маёй патрэбе,

 

Палічыў я неабходным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, і супрацоўніка, і супольніка змагання майго, вашага ж пасланца і дапаможцу ў маёй патрэбе,

бо ён вельмі тужыў па ўсіх вас і вельмі непакоіўся з-за таго, што вы пачулі пра яго хваробу.

 

бо ён тужыў па вас усіх і быў засмучаны, што вы чулі пра яго хваробу.

І сапраўды, ён смяротна захварэў. Але Бог змілаваўся над ім, і не толькі над ім, але і нада мною, каб я не меў дадатковага смутку.

 

Бо расхварэўся ён тут аж да смерці, але Бог пашкадаваў яго, і не толькі яго, але, па праўдзе, і мяне, каб я не меў смутку да смутку.

Таму я тым хутчэй паслаў яго, каб вы ўбачылі яго і ўзрадваліся зноў, і каб я не меў смутку.

 

Дык я паслаў яго хутчэй, каб, убачыўшы яго, ізноў вы цешыліся і каб я не сумаваў.

Прыміце яго ў Пану з поўнай радасцю і майце ў пашане такіх,

 

Прыміце ж яго з усёй радасцю ў Госпадзе і майце яго ў пашане,

бо ён быў у небяспецы смерці за справу Хрыста, рызыкаваў жыццём, каб споўніць тое, у чым вы не маглі служыць мне.

 

бо ён для справы Хрыстовай блізкі быў смерці, не дбаючы пра жыццё сваё, каб выканаць тое, чаго вам не хапала ў служэнні мне.