Лукаша 8 разьдзел

 

 

І сталася: неўзабаве пасля гэтага Ён праходзіў па гарадах і сёлах, абвяшчаючы і добравесцячы Царства Божае, і з Ім дванаццаць,

 

І было: хадзіў Ён пасля па гарадах і сёлах, навучаючы і добравесцячы Божае Царства, і Дванаццаць з Ім

і некаторыя жанчыны, што былі вылечаны ад ліхіх духаў і немачаў: Марыя, званая Магдалінаю, з якой выйшла сем дэманаў,

 

і некаторыя з жанчын, што былі вылечаны ад ліхіх духау і немачаў: Марыя, званая Магдаленаю, з якой выйшла сем дэманаў,

і Іаанна, жонка Худзы, Ірадавага аканома, і Сусанна, і многія іншыя, што служылі ім13 сваёю маёмасцю.

 

і Іаанна, жонка Худзы, Ірадавага аканома, і Сусана, і многія іншыя, што служылі ім сваёю маёмасцю.

Калі ж сабраўся вялікі натоўп і папрыходзілі да Яго з усіх гарадоў, Ён выказаўся прыпавесцю:

 

Калі ж сабраўся вялікі натоўп і папрыходзілі да Яго з горада, Ён сказаў праз упадабненне:

Выйшаў сейбіт пасеяць сваё насенне. І калі сеяў, адно ўпала край дарогі і было патаптана, і нябесныя птушкі падзяўблі яго.

 

«Выйшаў сейбіт сеяць сваё насенне. І калі сеяў, адно ўпала край дарогі і было вытаптана, і нябесныя птушкі падзяўблі яго.

А другое ўпала на скалу і, узышоўшы, засохла, бо не мела вільгаці.

 

А другое ўпала на скалу і, узышоўшы, засохла, бо не мела вільгаці.

А іншае ўпала між церняў, ды церні, вырасшы разам з ім, заглушылі яго.

 

А іншае ўпала між церняў, ды, узышоўшы з ім, церні заглушылі яго.

А іншае ўпала ў добрую зямлю і, калі вырасла, дало стакротны плён. — Сказаўшы гэта, Ён усклікнуў: Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

А іншае ўпала ў добрую зямлю і ўзышло, і дало стакротны плён». Кажучы гэта, заклікаў: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»

І Яго вучні пыталіся ў Яго: Што б значыла гэтая прыпавесць?

 

І пыталіся ў Яго вучні Яго: «Што магло б значыць гэтае ўпадабненне?»

Ён жа сказаў: Вам дадзена пазнаць таямніцы Царства Божага, а астатнім — у прыпавесцях, каб яны бачачы не бачылі і чуючы не разумелі.

 

Ён жа сказаў: «Вам дадзена пазнаць таямніцы Божага Царства, а рэшце ва ўпадабненнях, каб яны бачачы не бачылі і слухаючы не разумелі».

Вось што азначае гэтая прыпавесць: насенне — гэта слова Божае.

 

Вось што азначае гэтае ўпадабненне: насенне — ёсць Божае слова.

І якое край дарогі — гэта тыя, што пачулі, пасля прыходзіць д’ябал і забірае слова з іх сэрца, каб яны не ўверавалі і не былі ўратаваны.

 

І край дарогі, — гэта тыя, што слухаюць, ды пасля прыходзіць д’ябал і забірае слова з іх сэрца, каб не уверавалі яны і не былі збавёныя.

А на скале — гэта тыя, што пачуўшы, з радасцю прымаюць слова, ды не маюць кораня, яны вераць да часу і ў часе выпрабавання адступаюць.

 

А на скале, — гэта тыя, што пачуўшы, з радасцю прыймаюць слова, ды не маюць кораня, яны вераць да часу і ў часе выпрабавання адпадаюць.

А ўпалае між церняў — гэта тыя, што пачулі, але, жывучы, душацца турботамі, багаццем і жыццёвымі раскошамі і плёну не даюць.

 

А ўпалае між церняў — гэта тыя, што слухаюць, але ходзячы душацца турботамі і багаццем, і жыццёвымі раскошамі і плоду не даюць.

А на добрай зямлі — гэта тыя, што, пачуўшы слова, берагуць у добрым і шчырым сэрцы і ў стойкасці даюць плод.

 

А на добрай зямлі, гэта тыя, што, пачуўшы слова, берагуць у добрым і шчырым сэрцы і даюць плод праз цярплівасць.

І ніхто, запаліўшы светач, не накрывае яго пасудзінаю ці не ставіць пад ложак, а ставіць яго на падстаўку, каб тыя, што ўваходзяць, бачылі святло.

 

Ніхто, запаліўшы каганец, не пакрывае яго пасудзінаю і не ставіць пад ложак, а ставіць яго на падстаўку, каб бачылі святло тыя, што ўваходзяць.

Бо няма нічога таемнага, што не зробіцца яўным, ні схаванага, што не будзе вядомым і не выявіцца.

 

Бо няма закрытага, што не адкрылася б, ні таемнага, што не стала б вядомым і не выйшла наверх.

Дык глядзіце, як вы слухаеце; бо хто мае, таму дасца; а хто не мае, у таго забярэцца і тое, што, яму здаецца, ён мае.

 

. Дык глядзіце, як вы слухаеце. Бо хто мае, таму дасца; а хто не мае, у таго забярэцца і тое, што яму здаецца, нібы мае».

І прыйшлі да Яго Маці і браты Яго і не маглі падступіцца да Яго з-за натоўпу.

 

І прыйшлі да Яго Маці і браты Яго і не маглі падступіцца да Яго 3-за натоўпу.

І паведамілі Яму: Твая Маці і Твае браты стаяць знадворку і хочуць убачыць Цябе.

 

І паведамілі Яму: «Твая Маці і браты Твае стаяць знадворку і хочуць убачыць Цябе».

Ён да ў адказ сказаў ім: Мая Маці і Мае браты — гэта тыя, што слухаюць слова Божае і выконваюць яго.

 

Ён жа ў адказ сказаў ім: «Мая Маці і Мае браты — гэта тыя, што слухаюць Божае слова і выконваюць яго».

І сталася: аднаго дня Ён і Яго вучні ўвайшлі ў лодку, і Ён сказаў ім: Пераплывем на другі бок возера. — І яны ад’ехалі.

 

І было: у адзін з тых дзён ступіў Ён у човен і Яго вучні, і Ён сказаў ім: «Пераплывем на другі бок возера». І яны ад’ехалі.

А калі плылі, Ён заснуў. І наляцеў бурны вецер на возера, і іх пачало заліваць, і яны былі ў небяспецы.

 

А калі плылі, Ён заснуў. І наляцела бура на возера, і іх пачало заліваць, і яны былі ў небяспецы.

І, падышоўшы, яны разбудзілі Яго, кажучы: Настаўніку, Настаўніку, гінем! — І Ён, устаўшы, забараніў ветру і хваляванню вады; і яны супакоіліся, і настала ціша.

 

Падышоўшы ж, яны разбудзілі Яго кажучы: «Майстру, майстру, гінем!» Ён жа, прачнуўшыся, загадаў ветру і ўзбуранай вадзе; і яны супакоіліся і настала ціша.

І Ён сказаў ім: Дзе ваша вера? — Яны ж, перапалоханыя, здзівілся, кажучы адзін аднаму: Хто ж Гэты, што загадвае нават вятрам і вадзе, і яны слухаюцца Яго?

 

А да іх Ён сказаў: «Дзе ваша вера?» Яны ж, перапапоханыя, дзівіліся, кажучы адзін аднаму: «Хто ж Гэты, што і вятрам загадвае і вадзе, і яны слухаюцца Яго?»

І прыплылі ў краіну герасінцаў14, што насупроць Галілеі.

 

І прыплылі яны ў краіну герасіням, што насупроць Галілеі.

Калі ж Ён выйшаў на зямлю, перастрэў Яго адзін чалавек з горада, апантаны дэманамі; і даволі доўгі час ён не надзяваў вопраткі і жыў не ў доме, а ў магільных пячорах.

 

Калі ж Ён выйшаў на зямлю, перастрэў Яго адзін чалавек з горада, апантаны дэманамі; і даволі даўно ён не насіў вопраткі і не жыў дома, а ў магільных пячорах.

Убачыўшы ж Ісуса, ён закрычаў, упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Усявышняга Бога? Малю Цябе, не муч мяне.

 

Убачыўшы ж Ісуса, ён закрычау, упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: «Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага? Малю Цябе, не муч мяне».

Бо Ён загадаў нячыстаму духу выйсці з гэтага чалавека. Бо доўгі час ён хапаў яго і звязалі таго ланцугамі і кайданамі і сцераглі, ды ён разрываў аковы, і дэман гнаў яго ў пустэльні.

 

Бо загадваў Ён нячыстаму духу выйсці з чалавека. Бо доўгі час ён хапаў яго і звязвалі таго ланцугамі і кайданамі і сцераглі, ды ён разрываў ланцугі, і дэман гнаў яго ў пустэльні.

І Ісус спытаўся ў яго: Як тваё імя? — Ён да сказаў: Легіён, — таму што шмат дэманаў увайшло ў яго.

 

Спытаўся ж у яго Ісус: «Як табе імя?» Ён жа сказаў: «Легіён», таму што шмат дэманаў увайшло ў яго.

І яны прасілі Яго, каб не загадаў ім ісці ў бяздонне.

 

І яны прасілі Яго, каб не загадаў ім ісці ў бяздонне.

А там быў вялікі гурт свіней, якія пасвіліся на гары; і папрасілі Яго, каб дазволіў ім увайсці ў тых. І Ён дазволіў ім.

 

Пасвіўся ж там немалы гурт свіней на гары. І папрасілі Яго, каб дазволіў ім ўвайсці ў тых. І дазволіў Ён ім.

І дэманы, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў свіней, і рынуўся гурт са стромы ў возера і ўтапіўся.

 

І дэманы, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў свіней, і рынуўся гурт са стромы ў возера і ўтапіўся.

Пастухі ж, убачыўшы, што зрабілася, паўцякалі і расказалі ў горадзе і ў вёсках.

 

Пастухі ж, убачыўшы, што зрабілася, паўцякалі і расказалі ў горадзе і ў вёсках.

І тыя выйшлі паглядзець, што здарылася, і прыйшлі да Ісуса і знайшлі, што чалавек, з якога выйшлі дэманы, сядзіць у нагах Ісуса апрануты і ў здаровым розуме, і перапалохаліся.

 

І тыя выйшлі паглядзець, што здарылася, і прыйшлі да Ісуса і знайшлі, што чалавек, з якога выйшлі дэманы, сядзіць у нагах Ісуса апрануты і ў здаровым розуме, і спалохаліся.

Відавочцы ж расказалі ім, як быў уратаваны апантаны дэманамі.

 

Відавочцы ж расказалі ім, як быў уратаваны апантаны дэманамі.

І ўвесь народ Герасінскай ваколіцы папрасіў Яго адысці ад іх, бо вялікі страх ахапіў іх; і Ён, увайшоўшы ў лодку, вярнуўся.

 

І папрасіў Яго ўвесь народ Герасінянскай краіны адысці ад іх, бо вялікі страх ахапіў іх. Ён жа, ступіўшы ў човен, вярнуўся.

А чалавек, з якога выйшлі дэманы, прасіў Яго, каб быць з Ім; Ён жа адпусціў яго, кажучы:

 

А чалавек, з якога выйшлі дэманы, прасіў Яго, каб быць Ім; Ён жа адпусціў яго, кажучы:

Вяртайся ў свой дом і расказвай, як шмат зрабіў табе Бог. — І той пайшоў, абвяшчаючы па ўсім горадзе, як шмат зрабіў яму Ісус.

 

«Вяртайся дадому і кажы, як шмат зрабіў табе Бог». І той адышоў, абвяшчаючы ўсяму гораду, як шмат зрабіў яму Ісус.

І калі Ісус вяртаўся, яго прымаў натоўп; бо ўсе чакалі Яго.

 

Калі Ісус вярнуўся, натоўп прымаў Яго; бо ўсе чакалі Яго.

І вось прыйшоў чалавек імем Іяір, які быў начальнікам сінагогі, і, упаўшы да ног Ісуса, прасіў Яго ўвайсці ў яго дом,

 

І вось прыйшоў чалавек на імя Іаір і быў ён старшыня сінагогі. І упаўшы да ног Ісуса, прасіў Яго увайсці ў яго дом,

бо ў яго была адзіная дачка гадоў каля дванаццаці, і яна памірала. І калі Ён ішоў, натоўпы напіралі на Яго.

 

таму што была ў яго адзіная дачка гадоў з дванаццаць, і яна ўмірала. І калі Ён ішоў, натоўпы напіралі на Яго.

І жанчына, што цярпела на крывацёк дванаццаць гадоў і выдала на дактароў усю маёмасць, і ніхто не мог яе вылечыць, —

 

І жанчына, што цярпела на крывацёк дванаццаць гадоў і выдала на дактароў усю маёмасць, і ніхто німог яе вылечыць, —

падышоўшы ззаду, дакранулася да краю Яго вопраткі, і адразу спыніўся ў яе крывацёк.

 

падышоўшы ззаду, дакранулася да краю Яго вопраткі, і зараз жа спыніўся ў яе крывацёк.

І Ісус спытаўся: Хто дакрануўся да Мяне? — Калі ж усе адмаўляліся, Пётр сказаў [і тыя, што з ім]: Настаўніку, натоўпы абступілі Цябе і сціскаюць, [а Ты пытаешся: «Хто дакрануўся да Мяне?»]

 

І сказаў Ісус: «Хто дакрануўся да Мяне?» Калі ж усе адмаўляліся, сказаў Пятро: «Майстру, натоўпы абступілі Цябе і сціскаюць».

Ісус жа сказаў: Хтосьці дакрануўся да Мяне, бо Я адчуў сілу, што выйшла з Мяне.

 

Ісус жа сказаў: «Дакрануўся да Мяне хтосьці, бо Я адчуў сілу, што выйшла з Мяне».

Жанчына ж, убачыўшы, што не ўтаілася, падышла дрыжучы і, упаўшы перад Ім, аб’явіла [Яму] перад усім народам, з якое прычыны дакранулася да Яго, і як адразу вылечылася.

 

Жанчына ж, убачыўшы, што не ўтаілася, падышла дрыжучы і, ўпаўшы перад Ім, прызналася перад усім народам, з якое прычыны дакранулася да Яго, і як зараз жа была вылечана.

Ён жа сказаў ёй: [Мацуйся], дачка, твая вера ўратавала цябе; ідзі з мірам.

 

Ён жа сказаў ёй: «Дачка, вера твая ўратавала цябе; ідзі ў спакоі».

Калі яшчэ Ён гаварыў, прыходзіць адзін з дому начлаьнікам сінагогі, кажучы: Памерла твая дачка; не турбуй больш Настаўніка.

 

Калі яшчэ Ён гаварыў, прыходзіць адзін ад старшыні сінагогі, кажучы: «Памерла твая дачка: не турбуй больш Настаўніка».

Але Ісус, пачуўшы гэта, адказаў яму: Не бойся, толькі веруй, і яна будзе ўратавана.

 

Ісус жа, пачуўшы, адказаў яму: «Не бойся, толькі веруй, і яна будзе ўратавана».

І, прыйшоўшы ў дом, Ён не дазволіў увайсці з Ім нікому, акрамя Пятра, Іаана і Іякава, і бацькі дзяўчынкі, і маці.

 

І, прыйшоўшы ў дом, не дазволіў увайсціш з Ім нікому, толькі Пятру, і Іаану, і Якаву, і бацьку дзяўчаці, і маці.

А ўсе плакалі па ёй і білі сябе ў грудзі. Ён жа сказаў: Не плачце, бо яна не памерла, а спіць.

 

А ўсе плакалі і галасілі па ёй. Ён жа сказаў: «Не плачце, бо яна не памерла, але спіць».

І насміхаліся з Яго, ведаючы, што яна памерла.

 

І насміхаліся з Яго, ведаючы, што яна памерла.

Ён жа, узяўшы яе за руку, усклікнуў, кажучы: Дзяўчынка, устань!

 

Ён жа, узяўшы яе за руку, усклікнуў, кажучы: «Дзіця, устань!»

І вярнуўся дух яе, і яна зараз жа ўстала, і Ён распарадзіўся, каб далі ёй есці.

 

І вярнуўся дух яе, і яна зараз жа паднялася, і Ён загадаў даць ёй есці.

І ўразіліся яе бацькі; Ён жа загадаў ім нікому не расказваць пра тое, што адбылося.

 

І ўразіліся яе бацькі. Ён жа наказаў ім нікому не расказваць пра тое, што адбылося.